VIII SA/Wa 808/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant referent stażysta Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R.S. (dalej jako skarżący), utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach: W dniach [...] - [...] grudnia 2009 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa R. S. stwierdzając [...] naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym Po przeprowadzeniu postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za: skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny; skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą kolejną rozpoczętą godzinę; skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny; skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą kolejną rozpoczętą godzinę; przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do dwóch godzin; wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem przepisów dotyczących pracy kierowców w zakresie: wykresówka zapisywana była za długo; wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, z tytułu którego łączna kara wynosiłaby [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że stan faktyczny ustalił w oparciu o protokół kontroli, do którego ustaleń (stwierdzeń naruszenia przepisów) skarżący nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń. Organ wymienił w uzasadnieniu decyzji wszystkie [...] naruszeń przepisów prawa, wskazał na czym dane naruszenie polegało, podał podstawę prawną oraz wskazał przewidywaną za to przewinienie karę pieniężną. Od decyzji powyższej odwołał się skarżący do Głównego Inspektora Transportu Drogowego wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Podniósł, że nie umożliwiono mu gruntownego zapoznania się z treścią protokołu kontroli. Kontrolerzy przedstawili mu protokół kontroli w dniu, w którym żądali od niego dokumentów, w związku z czym kontrolerzy mieli za mało czasu na analizę żądanych dokumentów, ustaleń dokonali pośpiesznie i niedbale. Decyzji organu I instancji skarżący zarzucił błędne ustalenia faktyczne w zakresie zgłaszania przez niego zarzutów i żądania udzielenia informacji, przez co organ naruszył art. 7 i 8 kpa. Skarżący podniósł również, ze w dniu [...] stycznia 2010 r. wystosował wniosek dowodowy załączając do niego stosowne zaświadczenia, kolejny zaś wniosek dowodowy wniósł w piśmie z [...] lutego 2010 r. Dodatkowo podniósł, że wskutek złego działania oprogramowania nie mógł przedstawić kontrolerom wszystkich żądanych dokumentów (dane z kart kierowców i tachografów). Skarżący podniósł, że decyzję organu z dnia [...] stycznia 2010 r. otrzymał dopiero w dniu [...] lutego 2010 r., co może świadczyć o późniejszym jej wydaniu niż to z niej wynika, w związku z czym organ powinien się odnieść do jego wniosków dowodowych. Zarzucił również naruszenie przepisu art. 10 kpa, gdyż organ przed wydaniem decyzji nie umożliwił mu zapoznania się z materiałem dowodowym, zgodnie zaś z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może zostać uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do przeprowadzonych dowodów. Podkreślił, że obarczono go odpowiedzialnością za naruszenia, choć na część z nich nie miał żadnego wpływu, czego jednak nie zbadano, nałożona zaś na niego kara stanowi nadmierną dolegliwość. Główny Inspektor Transportu Drogowego cytowaną wyżej decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji powtórzono argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji dokonując przy tym ponownego zbadania sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że za stwierdzone naruszenia na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym nałożono przewidywaną tym przepisem karę w wysokości [...] zł, pomimo że łączna suma kar za stwierdzone naruszenia była wielokrotnie wyższa (szczególny rodzaj kary łącznej w postępowaniu administracyjnym). Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy uznał je za bezzasadne. Podniósł, że okazanie przez przedsiębiorcę dokumentów w późniejszym okresie niż termin wyznaczony przez inspektorów, w szczególności po przeprowadzeniu kontroli, nie można uznać za realizację obowiązku w zakresie udokumentowania faktu nieprowadzenia pojazdu. Co zaś tyczy uchybień powstałych bez winy skarżącego, to organ stwierdził, że brak nadzoru nad pracownikami nie może być za taką okoliczność uznany, ponadto skarżący nie udowodnił braku możliwości przewidzenia powstania naruszeń. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o nałożeniu kary w transporcie drogowym ma charakter związany, a nie uznaniowy, organ nakłada kary przewidziane w stosownych przepisach. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniósł zarzuty naruszenia prawa: - art. 7, 8, 10, 75, 77, 81, kpa oraz art. 79, 79a, 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez ich niezastosowanie; - art. 93 ust. 7 oraz art. 70 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich błędną interpretację i niezastosowanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W skardze skarżący powtórzył wcześniej prezentowaną argumentację. Dodatkowo podniósł, że w upoważnieniu do kontroli inspektorom nieprecyzyjnie określono termin kontroli. Organ odwoławczy w ogóle pominął wnioski dowodowe skarżącego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie organ nałożył karę pieniężną za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w prowadzonym przez skarżącego przedsiębiorstwie. Ze względu na ograniczenia zawarte w art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej jako: u.t.d.) zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego karę w wysokości [...] zł, pomimo że suma kar za stwierdzone naruszenia przekroczyła tą kwotę. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, nałożone kary pieniężne dotyczące naruszeń związanych z: - nieokazaniem do kontroli [...] wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu (l.p. 11.4 załącznika do u.t.d.); - wykonywaniem transportu z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie badań lekarskich i psychologicznych; - skróceniem ustawowego czasu odpoczynku; - przekroczeniem dopuszczalnego czasu prowadzenia pojazdu; - nieprawidłowym działaniem urządzenia rejestrującego. W ocenie Sądu organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zakwalifikowały stwierdzone naruszenia, a argumentacja i zarzuty dotyczące nieprawidłowej oceny tych uchybień, w szczególności w kontekście art. 39j oraz 93 ust. 7 u.t.d. – nie są uzasadnione. Ustalenia i kwalifikacje Inspekcji Transportu Drogowego są zgodne z u.t.d., a zarzuty skarżącego nie mogą prowadzić do uchylenia jego odpowiedzialności. Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06 podkreślił, że regulacje zawarte w u.t.d. (art. 5 ustawy) zmierzają do wymuszenia takiej organizacji przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Sąd podziela oceny Inspekcji Transportu Drogowego, że brak podstaw do uznania naruszeń przepisów postępowania i przepisów o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania /art.7, art.8, art.77, art. 80 kpa/, należy stwierdzić, że dokumentacja znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy wskazuje, że organy zebrały pełny w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy i dokonały jego oceny w wydanych rozstrzygnięciach. Brak podstaw do uznania zasadności naruszenia art. 10 i art. 107 kpa, gdyż strona była w toku postępowania informowana o swoich prawach i obowiązkach a wydane decyzje zawierają wszystkie elementy przewidziane w art.107 kpa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 39 j u.t.d bezsporne w sprawie jest, że skarżący w toku kontroli w przedsiębiorstwie nie przedstawił aktualnych badań lekarskich oraz psychologicznych kierowców I. G. i J. P.. Przedłożenie ich po zakończeniu kontroli nie może być uznane za zrealizowanie żądań uprawnionych kontrolerów. Powoływanie się przez skarżącego na awarię systemu informatycznego w firmie oraz nieprawidłowości wykonywania obowiązków przez zatrudnionych przez niego kierowców, nie mogą być w ocenie Sądu, uznane za przesłanki uzasadniające wyłączenie jego odpowiedzialności administracyjnej jako przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe w rozumieniu art. 93 ust.7 u.t.d. Również zarzuty naruszenia art. 79 i art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mogą zostać uwzględnione, gdyż kontrolerzy posiadali prawidłowe dokumenty kontrolne, a czynności kontrolne były realizowane w sposób przewidziany w/wym. przepisami. Mając na uwadze powyższe, skargę należało na podstawie art.151 p.p.s.a oddalić, jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw.