VIII SA/Wa 814/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji lub organ odwoławczy) z 28 sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: PWITD lub organ I instancji) z 29 maja 2024 r. o nałożeniu na M. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M.D. "[...]" (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości 12000 zł. Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 14, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 728, dalej: u.t.d.), lp. 1.5, lp. 5.2.12, lp. 5.2.3, lp.5.2.4, lp. 5.7.2, lp. 5.11.1, lp. 5.11.3, lp.6.1.5, lp. 6.2.1, lp. 6.3.8, lp. 6.3.17. lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, 6, 7, 8, 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006; zwanego dalej rozporządzenie 561/2006), art. 23, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 (Dz. UE L60 z 28.02.2014 r.; zwanego dalej rozporządzenie 165/2014), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U.UE L z 2.07.2010r.; zwanego dalej rozporządzenie 581/2010), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej: p.r.d.), art. 1 i art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str.1; dalej rozporządzenie 2020/1054), § 3 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.; dalej rozporządzenie o warunkach technicznych). Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym. W dniu 22 lutego 2024 r. na drodze krajowej nr [...], węzeł G. został poddany kontroli drogowej zestaw pojazdów składających się z ciągnika marki V. o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki A. o nr rej. [...], których łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował P. P. w załodze z drugim kierowcą C. N.. Kierujący wykonywali przejazd z ładunkiem czterech zbiorników betonowych na rzecz skarżącego. W związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych pojazd poddano wyznaczaniu masy rzeczywistej, nacisków osi oraz wymiarów. Pomiary nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego środka transportu przeprowadzono w punkcie kontroli spełniającym wymagania § 7-9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 28 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007, Nr 188, poz. 1345; dalej: rozporządzenie w sprawie wymagań wag samochodowych), a wykonano za pomocą przenośnych wag dynamicznych do ważenia pojazdów w ruchu o numerze fabrycznym [...], na punkcie wagowym, który zgodnie z rozdziałem 3 instrukcji obsługi wag i pkt 6 lit. c protokołu z pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów w ruchu, wyposażony był we wnęki o głębokości dostosowanej do ich wysokości, tj. 58 mm +/- 6 mm (+/- 10% wysokości platformy pomiarowej). Przed rozpoczęciem ważenia kierujący zostali zapoznani z procedurą pomiarów nacisków osi i mas całkowitych pojazdów metodą dynamiczną (w ruchu), z przysługującą możliwością złożenia wniosku o powtórne ważenie, ze świadectwami legalizacji użytych urządzeń i przyrządów pomiarowych oraz protokołem pomiarów na stanowisku do ważenia pojazdów w ruchu. Ponadto kierujący mieli możliwość zapoznania się z instrukcją obsługi urządzenia wagowego. W wyniku przeprowadzonych pomiarów oraz ważenia zespołu pojazdów stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita wynosiła 55,40 ton, co stanowiło przekroczenie normatywnej dopuszczalnej masy całkowitej dla takiego pojazdu, określonej na 40 ton o 15,40 t, a to stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 38,5%.W wyniku pomiarów parametrów kontrolowanego pojazdu stwierdzono jego nienormatywność. W toku kontroli stwierdzono również naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. tj.: • lp. 1.5 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie; • lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1. czas do mniej niż 1 godziny; 2. za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 3. za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; • lp. 5.7.3 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; • lp. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1. o czas do mniej niż 30 minut; 2. za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; • lp. 6.1.5 - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; • lp. 6.2.1 - niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; • lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy; • lp. 6.3.17 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z 22 lutego 2024 r. Kierowcy nie wnieśli uwag do przeprowadzonej kontroli, w tym uzyskanych pomiarów. PWITD na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z 22 lutego 2024 r. decyzją z 29 maja 2024 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 u.t.d. z kwoty 47 600 zł. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy oraz środki dowodowe, które posłużyły do jego ustalenia. Organ przedstawił też stan prawny sprawy, a następnie dokonał szczegółowo opisu poszczególnych naruszeń, analizując zdarzenie stanowiące naruszenie zastosowanych w sprawie przepisów. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wyjaśnił, że kierowcy przechodzą regularne szkolenia a trasy są zaplanowane w sposób właściwy logistycznie. Skarżący powołał się na art. 189a oraz art. 189d k.p.a. Opisaną na wstępie decyzją, GITD w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, oraz opisał okoliczności faktyczne sprawy, jakie doprowadziły do zastosowania sankcji administracyjnej, w postaci kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Następnie organ odwoławczy poinformował, iż w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IV a k.p.a. Dalej GITD odniósł się do naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę (Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.). Podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, iż strona nie zgłosiła w wymaganym 28-dniowym terminie zmiany adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonej dla osób fizycznych w CEIDG do zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego rzeczy, wydanego przez Starostę R.. W ocenie GITD zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł. Odnośnie kolejnego stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy, lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; lp.5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu, przy czym dla potrzeb dziennego obliczania czasu prowadzenia pojazdu w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy C. N. organ stwierdził, iż w okresie od godz. 00:00 w dniu 16.02.2024 r. do godz. 18:23 w dniu 16.02.2024 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 20 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 20 minut, zatem w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 100 zł z tytułu naruszenia 1p. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy C. N. organ stwierdził, iż w okresie od godz. 00:00 w dniu 25.01.2024 r. do godz. 22:13 w dniu 25.01.2024 r. prowadził pojazd łącznie 10 godzin 40 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 40 minut, zatem zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 100 zł z tytułu naruszenia lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy C.N. organ stwierdził, iż w okresie od godz. 22:15 w dniu 20.02.2024 r. do godz. 01:21 w dniu 22.02.2024 r. prowadził pojazd łącznie 13 godzin 30 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 3 godziny 30 minut, zatem w ocenie GITD karę pieniężną w wysokości 500 zł z racji naruszenia lp.5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożono zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy C.N. organ stwierdził, że w okresie od godz. 19:51 w dniu 07.02.2024 r. do godz. 17:52 w dniu 08.02.2024 r. prowadził pojazd łącznie przez 13 godzin i 48 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 3 godziny i 48 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 500 zł z racji naruszenia lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy C.N. organ stwierdził, że w okresie od godz. 22:44 w dniu 11.02.2024 r. do godz. 21:49 w dniu 14.02.2024 r. prowadził pojazd łącznie przez 26 godzin i 6 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 16 godzin i 6 minut. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 6600 zł z racji naruszenia lp. 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy P.P. organ stwierdził, że w okresie od godz. 19:56 w dniu 11.02.2024 r. do godz. 19:14 w dniu 12.02.2024 r. prowadził pojazd łącznie przez 13 godzin i 52 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 3 godziny i 52 minuty. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 500 zł z racji naruszenia lp. 5.2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara za wszystkie przypadki naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyniosła 8.300 zł i jak uznał GITD w każdym poszczególnym przypadku, została nałożona zasadnie. Organ odwoławczy odniósł się do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej, określonego w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. stwierdzając, że analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy wykazała: - kierowca C.N. w dniu 07.02.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 19:51. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 19:51 w dniu 07.02.2024 r. do godziny 19:51 w dniu 08.02.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 03:50 (08.02) do 09:41 (08.02). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 51 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 3 godziny 9 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia.; - kierowca C.N. w dniu 11.02.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 22:44. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 22:44 w dniu 11.02.2024 r. do godziny 22:44 w dniu 12.02.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 03:26 (12.02) do 07:25 (12.02). Odpoczynek ten trwał 3 godziny 59 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 5 godzin 1 minutę. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia; - kierowca C.N. w dniu 12.02.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 22:44. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 22:44 w dniu 12.02.2024 r. do godziny 04:44 w dniu 14.02.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 03:38 (13.02) do 07:03 (13.02). Odpoczynek ten trwał 3 godziny 25 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 5 godzin 35 minutę. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia; - kierowca C.N. 25.01.2024 r. w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 04:37 (25.01) do 07:23 (25.01). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 46 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 6 godzin 14 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia; - kierowca C.N. 20.02.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 22:15. W 24-godzinnym. okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 22:15 w dniu 20.02.2024 r. do godziny 22:15 w dniu 21.02.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 04:50 (21.02) do 07:00 (21.02). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 10 minut. Do normy 9-god2innego skróconego odpoczynku dziennego brak 6 godzin 50 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia; -kierowca P.P. w dniu 11.02.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 19:56. W 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 19:56 w dniu 11.02.2024 r. do godziny 19:56 w dniu 12.02.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 04:53 (12.02) do 07:52 (12.02). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 49 minut, Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 6 godzin 11 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia; - kierowca P.P. w 20.02.2024 r. rozpoczął pracę o godz. 22:16. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 22:16 w dniu 30.02.2024 r. do godziny 04:16 w dniu 22.02.2024 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 04:51 (21.02) do 07:00 (21.02). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 9 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 6 godzin 51 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. GITD podkreślił, że podczas kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy za zasadne uznał utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 16 500 złotych za stwierdzone naruszenia określone w lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. GITD wskazał, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, stwierdzono iż kierowca C.N. prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 22:44 dnia 11.02.2024 r. a godz. 03:36 dnia 12.02.2024 r. w wymiarze 4 godzin 31 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Kierowca przekroczył maksymalny czas o 1 minutę. Została nałożona kara pieniężna w wysokości 100 zł z racji naruszenia lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Następnie w okresie pomiędzy godziną 19:57 dnia 07.02.2024 r. a godziną 00:38 dnia 8.02.2024 r. prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut bez wymaganej przerwy. Przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 11 minut. Nałożona została kara pieniężna w wysokości 100 zł. również z racji naruszenia lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d. W okresie pomiędzy godziną 20:26 dnia 21.02.2024 r. a godziną 01:21 dnia 22.02.2024 ten sam kierowca prowadził pojazd w wymiarze 4 godzin i 45 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Ponownie przekroczył maksymalny czas prowadzenia auta bez przerwy o 15 minut. Nałożona została kara w wysokości 100 zł. Dalej, GITD wskazał, iż analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca C.N. prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 15:14 dnia 14.02.2024 r. a godziną 21:49 w wymiarze 6 godzin i 10 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 1 godziny i 40 minut. Kara Pieniężna w wysokości 350 zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.3, załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca C.N. prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 07:32 dnia 16.02.2024 r. a godziną 18:23 w wymiarze 6 godzin i 15 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 1 godzinę i 45 minut. Kara pieniężna w wysokości 350 zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.3, załącznika nr 3 do u.t.d. Analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca C. N. prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 09:45 dnia 08.02.2024 r. a godziną 17:52 w wymiarze 6 godzin i 45 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 2 godzin i 15 minut. Kara Pieniężna w wysokości 700 zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.3, załącznika nr 3 do u.t.d. W odniesieniu do drugiego kierowcy – P. P. GITD wskazał, iż analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że prowadził on pojazd w okresie pomiędzy godziną 05:50 dnia 02.02.2024 r. a godziną 16:29 w wymiarze 7 godzin i 32 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 godzin i 2 minut. Kara pieniężna w wysokości 1400 zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.3, załącznika nr 3 do u.t.d. Kierowca ten również prowadził pojazd w okresie pomiędzy godziną 05:50 dnia 01.02.2024 r. a godziną 17:42 w wymiarze 7 godzin i 55 minut bez odbierania wymaganej przerwy. Oznacza to, iż przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas 3 godzin i 25 minut. Kara pieniężna w wysokości 1400 zł z tytułu naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.11.3, załącznika nr 3 do u.t.d. GITD analizując uznał, iż zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 4500 zł za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie; Ip. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., organ II instancji powołując się na treść art. 23 rozporządzenia 165/2014, wskazał, że w sprawie na podstawie oględzin pojazdu marki V. o nr rej. [...] stwierdzono, iż tachograf zamontowany w w/w został poddany ostatniemu badaniu okresowemu w dniu 11.02.2022 r. Powyższe oznacza, iż termin ważności badania okresowego upłynął w dniu 11.02.2022 r. Strona nie przedstawiła dowodu potwierdzającego wykonanie badania okresowego w innym terminie. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 1.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD, powołując treść art. 32 ust 3, art. 34 rozporządzenia 165/2014, wskazał, że w niniejszej sprawie po kontroli pojazdu marki V. o nr rej. [...] w dniu 19.02.2024 r. wykazano, iż w/w pojazdem kierowca wykonywał przewóz bez rejestrowania aktywności na karcie kierowcy – karta nie została zalogowana do tachografu w okresie 19.02.2024 r. od godz. 06:53 do godz. 16:53. Z uwagi na powyższe okoliczności stwierdzono niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 5000 zł z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia została nałożona na stronę zasadnie. Przytaczając ponownie art. 34 rozporządzenia 165/2014 organ odwoławczy odniósł się również do naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis (Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.). GITD podniósł, iż analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy C.N. wykazała brak wpisów dotyczących rodzaju aktywności kierowcy w dniu 12.02.2024 r. Łącznie kierowca nie dokonał jednego wpisu manualnego. Natomiast drugi z kierowców P.P. nie spełnił wymogu ręcznego wprowadzania danych dotyczących okresów innej pracy, gotowości, przerwy lub odpoczynku w dniach 25.01 – 31.01, 31.01-01.02, 01.02-02.02, 02.02-05.02, 05.02, 05.02-07.02, 08.02-11.02, 21.02. Nie dokonał wymaganego wpisu dotyczącego symbolu kraju rozpoczęcia dziennego okresu pracy w dniach: 31.01.2024 r., 01.02.2024 r., 02.02.2024 r., 05.02.2024 r., 07.02.2024 r., 08.02.2024 r, 11.02.2024 r. oraz nie dokonał wymaganego wpisu dotyczącego symbolu kraju zakończenia dziennego okresu pracy w dniach: 31.01.2024 r., 08.02.2024 r., 12.02.2024 r. Łącznie kierowca nie dokonał 19 wpisów manualnych. W ocenie GITD organ I instancji zasadnie nałożył karę pieniężną w wysokości 1000 zł za stwierdzone naruszenia przez obydwóch kierowców określone w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 u.t.d. Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy C.N. wykazała, iż ostatniego odczytu danych z karty dokonano w dniu 13.11.2023 r. tj. 101 dni kalendarzowych od poprzedniego odczytu, na karcie zarejestrowano 35 dni aktywności. Termin odczytu przekroczono o 7 dni. Przy obliczaniu dni potrzebnych do sczytania danych z pojazdu GITD wziął pod uwagę rozporządzenie 581/2010 i za podstawę przyjął dni zarejestrowanej działalności zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2396/14: według art. 1 pkt 3 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia l lipca 2010 r. (Dz.U.UE.L.2010.168.16). Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Z uwagi na powyższe okoliczności, GITD uznał, iż kara pieniężna w wysokości 500 zł z tytułu naruszenia Ip. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na dopuszczeniu do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20% i mniej (lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d.), organ odwoławczy powołał treść § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wskazał, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35 a p.r.d., zgodnie z którym jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Następnie podał treść art. 64 ust. 1 i ust. 2 p.r.d. i wskazał, że lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. karą pieniężna w wysokości 10.000 zł sankcjonuje dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20 %. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe ustalenia zostały stwierdzone w protokole kontroli wagowej nr [...] Zestaw pojazdów został zważony przy pomocy przenośnej wagi do pomiarów dynamicznych o nr fabrycznym [...]. Odczytów wskazań wag dokonywano wspólnie z kierującym. Kierujący został zapoznany z zasadami dynamicznej kontroli nacisków osi i masy pojazdu wynikającymi z instrukcji obsługi wag, z przysługującą możliwością złożenia wniosku o powtórne ważenie, z aktualnymi świadectwami legalizacji przyrządów pomiarowych, z protokołem z pomiarów na stanowisku do ważenia pojazdów w ruchu, z możliwością udostępnienia instrukcji obsługi wag do osobistego zapoznania się. Kierujący nie wniósł o powtórzenie pomiarów wymiarów zewnętrznych lub ważenia. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest – zdaniem organu odwoławczego - utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za stwierdzone naruszenie określone w lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92b u.t.d., ponieważ strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających prawidłową organizację pracy w przedsiębiorstwie. Strona nie przesłała dokumentów wskazujących, że kierowca mógł wykonać zlecenia transportowe bez naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Nie przesłano również żadnych dokumentów potwierdzających stały nadzór nad działaniem kierowcy. Kierowca w kontrolowanym okresie dopuścił się bardzo licznych i bardzo poważnych naruszeń czasu pracy, które wpływały na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Odnośnie zastosowania art. 92c u.t.d. organ uznał, iż skarżący również nie przedstawił dowodów, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu. W niniejszej sprawie pojazdem w okresie objętym kontrolą wykonano przejazdy bez zarejestrowania aktywności na karcie kierowcy. Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi może prowadzić do sytuacji, w której kierowca prowadzi pojazd przez wiele godzin, naruszając przy tym przepisy dotyczące czasu pracy. Takie zachowanie w konsekwencji może powodować niebezpieczeństwo w ruchu drogowym. Nie można zatem wskazywać, iż przejazd bez rejestrowania aktywności stanowi nadzwyczajną okoliczność, której strona nie mogła przewidzieć. Tym samym w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy egzoneracyjne, a organ odwoławczy nie może odstąpić od nałożenia kary za stwierdzone w sprawie naruszenia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie, tj.: - art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy, w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia wynika z zebranego przez organ materiału dowodowego, a dokonana ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest wewnętrznie spójna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz przekonująca. Znalazła także swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie nie jest sporny stan faktyczny dotyczący zaistnienia naruszeń w zakresie przepisów regulujących odpoczynek kierowców wykonujących przewóz drogowy, przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przeglądy tachografów, pobieranie danych z kart kierowców, niezgłoszenie w formie pisemnej zmiany danych w licencji, niewłaściwą obsługę lub odłączenie sprawnego technicznie tachografu, niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę oraz w zakresie przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Kontrola drogowa została przeprowadzona w sposób prawidłowy i utrwalona w postaci protokołu. Zauważyć przy tym należy, że zarówno kierowcy wykonujący na rzecz skarżącego transport drogowy, jak i sam skarżący nie kwestionowali prawidłowości przeprowadzonej kontroli, a także dokonanych w jej trakcie ustaleń. Organy wydając decyzję na podstawie tych ustaleń dokonały natomiast prawidłowej oceny co do okoliczności faktycznych związanych z zaistnieniem naruszeń określonych pod Ip. 1.5, lp. 5.2, lp. 5.7, lp. 5.11, lp. 6.1.5, lp. 6.2.1, lp. 6.3.8, lp. 6.3.17 i lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd podziela w całości stanowisko organów w tym zakresie i wobec braku sporu, co do zaistnienia stwierdzonych naruszeń, nie uznał za celowe przytaczanie w odniesieniu do tej kwestii obszernej argumentacji. W konsekwencji prawidłowego i bezspornego wykazania naruszeń wyżej wymienionych a objętych załącznikiem nr 3 do ustawy w sprawie zaistniały zatem podstawy do ustalenia odpowiedzialności skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d. Sąd podziela przy tym ocenę organów w przedmiocie, że brak było podstaw faktycznych do zastosowania wobec skarżącej przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt u.t.d, wobec czego nałożenie na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy było prawidłowe. Odnosząc się do kwestii spornej, dotyczącej zastosowania art. 92b ust. 1 bądź art. 92c ust. 1 ustawy wyjaśnić przyjdzie, że przepis art. 92b ust. 1 ustawy przewiduje odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: - właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; - prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 u.t.d nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte umarza się gdy: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub gdy za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zastosowanie wskazanych przepisów wymaga wykazania przez podmiot wykonujący przewóz drogowy okoliczności wyczerpujących ustawowe przesłanki. Sprowadza się to do udowodnienia przez podmiot, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżący podnosił, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przez przeszkolenie kierowców co do norm czasu pracy oraz dokonywanie częściej niż co 28 dni zgrywania kart kierowców i bieżącej analizy czasu pracy, a także zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania. Sąd podzielił stanowisko organu, że przytaczane argumenty nie dawały jednak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie regulacji art. 92b ust. 1 u.t.d., jak również nie potwierdzały zaistnienia przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.. Uzasadniając tę ocenę zaznaczyć przede wszystkim należy, że omawiane kary administracyjne nie są konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawców do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Nie jest ona celem samym w sobie, lecz jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzeganie przepisów prawa i jest zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z obowiązku zapewnienia wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. O odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy wykonujący przewóz na jego rzecz wyraźnie stanowi nie tylko przepis art. 92a ust. 1 u.t.d., ale także przepis art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie natomiast z art. 92b ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca powinien tak zorganizować pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie aktów wskazanych w art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., w tym rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest więc nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi, w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa. Wynika on wprost z art. 10 ust. 2 powołanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który reguluje obowiązki przedsiębiorcy w zakresie organizacji pracy kierowców stanowiąc, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia. Ponadto określa, że przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem, z treści powołanej regulacji jasno wynika, iż przedsiębiorca powinien tak zorganizować pracę kierowców, aby nie dochodziło do wskazanych naruszeń. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi, w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa. Z kolei, na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odpowiedzialność przedsiębiorcy zostaje wyłączona jedynie wtedy, gdy nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Chodzi tu zatem o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których nie sposób przewidzieć przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa. Przykładowo, chodzić tu będzie o sytuacje spowodowane siłą wyższą lub działaniem osób trzecich, za których winę przedsiębiorca nie może odpowiadać, zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. Wymagane jest więc udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Do obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego należy bowiem przyjmowanie takich rozwiązań organizacyjnych, które zapewnią przestrzeganie przez kierujących przepisów o transporcie drogowym, w tym dotyczących czasu pracy kierowców. Stwierdzić tym samym trzeba, że w dyspozycji, czy to przepisu art. 92b ust. 1, czy też art. 92c ust. 1 pkt u.t.d. nie mieszczą się takie sytuacje, które są wprawdzie wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych przedsiębiorstwa, tak w zakresie organizacji pracy kierowców, jak i nadzoru nad przestrzeganiem norm dotyczących ich czasu pracy i odpoczynku. Brak wpływu przedsiębiorcy na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy samo tylko zakwestionowanie przez przedsiębiorcę jego odpowiedzialności. Zaznaczyć należy, że obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, jak i odpoczynku kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Z uwagi na charakter pracy, tj. samodzielne prowadzenie pojazdu przez kierowcę, takie rozumienie tego obowiązku w istocie powodowałoby bowiem, że przedsiębiorca mógłby powołać się na okoliczność "braku wpływu", czy "okoliczności których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę. Dlatego też, zarówno art. 92b ust. 1, jak i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mogą być interpretowane w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych w art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia i uznać należy, że w dyspozycji tych regulacji nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych i kontrolnych w przedsiębiorstwie. Zauważyć też trzeba, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie stawianych tez. Słusznie zatem organy uznały, że argumenty przedstawione przez skarżącą Spółkę w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mogły stanowić podstawy do zwolnienia jej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie lub odstąpienia od wymierzenia kary. Skarżący nie przedstawił dowodów na zaistnienie jakichkolwiek okoliczności, których jako przedsiębiorca, nie mógł przewidzieć, a więc zdarzeń nagłych takich jak np. awaria, nagły atak choroby, czy inne zdarzenie losowe. Nie przedłożył też wymaganego dowodu na potwierdzenie, że zaistniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające odstąpienie od stosowania norm wynikających z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na zasadzie art. 12 tego rozporządzenia. Wreszcie nie wykazał również, że nie miał żadnego wpływu na powstałe naruszenia. W tym zakresie dla wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy nie jest wystarczające samo twierdzenie, że to pracownik dopuścił się naruszeń. Z założenia odpowiedzialności określonej w art. 92a ust. 1 u.t.d. przedsiębiorca jest bowiem odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powinnością przedsiębiorcy jest zatem organizować tak pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu ich pracy oraz sprawowanie kontroli co do prawidłowego i zgodnego z prawem wykonywania obowiązków przez kierowców. W tym zaś zakresie nie jest wystarczające zapoznanie kierowcy z regulaminem pracy i wynagrodzeń, organizowanie szkoleń dotyczących obowiązujących przepisów prawa oraz przeprowadzanie miesięcznych czy częstszych kontroli. Istotne jest bowiem wydawanie kierowcy odpowiednich poleceń i organizowanie bieżącej pracy, a także przeprowadzanie na bieżąco regularnych kontroli dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dowodów wskazujących na prawidłowe zorganizowanie pracy kierowców w dniach, w których doszło do ustalonych naruszeń, a także żadnych dokumentów potwierdzających dokonywanie bieżących kontroli czasu pracy kierowcy w tym, wskazujących na dokonanie kontroli, która ujawniłaby naruszenia objęte niniejszym postępowaniem, tj. dotyczącej pracy kierowców w dniach od 25 stycznia do 22 lutego 2024 r. Z akta sprawy nie wynika też jak często kontrolowani byli kierowcy i czy w dotychczasowej ich pracy na podstawie dostępnej dokumentacji stwierdzono jakiekolwiek naruszenia. Wprawdzie skarżący podnosił, że dokonuje regularnych kontroli, jednak nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie tego, że takie kontrole są stałą praktyką wpisująca się w istniejący w przedsiębiorstwie system kontroli i nadzoru na przestrzeganiem przez kierowców przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku. Zauważyć też przyjdzie, że do stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń doszło po raz pierwszy na prawie miesiąc przed przeprowadzoną kontrolą drogową. Należy zatem uznać, że przy dochowaniu należytej staranności skarżący mógł przed dokonaną kontrolą dowiedzieć się, że wykonujący na jego rzecz zadania kierowcy naruszają normy czasu pracy. Skarżąc nie przedłożył jednak żadnych dowodów potwierdzających, że uzyskał taką wiedzę w wyniku praktykowanych regularnie wewnętrznych działań kontrolnych, poprzedzających kontrolę drogową. Dlatego też uznać należy, że skarżący nie kontrolował czasu pracy kierowców przed wykonaniem przez nich zadań przewozowych. Stwierdzone naruszenia czasu pracy są naruszeniami o znacznym wymiarze i dlatego podzielić należy ocenę organów, że ujawnione okoliczności nie dawały podstawy do zastosowania art. 92b u.t.d., bądź art. 92c u.t.d. Reasumując Sąd uznał, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została prawidłowo ustalona i wymierzona w odpowiedniej kwocie, stosownie do art. 92a ust. 1 – ust. 3 u.t.d. i wg stawek określonych pod Ip. 1.5, lp. 5.2, lp. 5.7, lp. 5.11, lp. 6.1.5, lp. 6.2.1, lp. 6.3.8, lp. 6.3.17 i lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d.. Dokonując oceny organ odwoławczy przeanalizował przy tym wszystkie ujawnione okoliczność faktyczne i w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko, w tym co do braku okoliczności mogących uzasadniać zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nie zastosowania przez organy przepisów art. 189a § 1, 189d k.p.a. zauważyć należy, że z uwagi na odrębne uregulowanie w u.t.d. regulacji objętych w/w przepisami postepowania administracyjnego, w sprawie niniejszej nie znajdzie zastosowania Dział IV a k.p.a. dotyczący kar pieniężnych na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 189a § 2 pkt 1 – 3 k.p.a. Ponadto w sprawie tej zastosowania nie znajdzie art. 189e oraz 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.