VIII SA/Wa 817/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata M. S. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w sprawie ze skargi J. J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego postanawia : odmówić uzupełnienia wyroku Sądu z dnia 5 listopada 2010 r. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 405/09 przyznano J. J. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. W związku z tym postanowieniem Okręgowa Rada Adwokacka w R. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego adwokata M. S. W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] kwietnia 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] lutego 2009 r. nr [...], jednocześnie stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. adwokat M. S. wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty związane z zastępstwem procesowym w przedmiotowej sprawie nie zostały pokryte w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") uzupełnienie wyroku może nastąpić tylko wówczas, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 p.p.s.a. przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym w art. 250 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Sam fakt wyznaczenie z urzędu pełnomocnika dla strony, której przyznano prawo pomocy nie oznacza jednak, że pełnomocnikowi takiemu automatycznie po złożeniu przez niego wniosku przysługuje wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie. Uzależnione jest to od ustalenia przez sąd, że pomoc ta była faktycznie przez pełnomocnika realizowana. Zważyć bowiem należy, że decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydawania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (vide: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy przede wszystkim wskazać należy, że udział adwokata M. S. - jako pełnomocnika J. J. K. w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r. ograniczył się wyłącznie do przesłania do sądu pełnomocnictwa udzielonego mu przez stronę skarżącą oraz złożenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Adwokat nie uczestniczył natomiast, mimo otrzymania stosownego zawiadomienia, w rozprawie - co wynika z protokołu rozprawy (k. 75 akt sądowych), ani nie zapoznawał się z aktami sądowymi sprawy. Nie składał również żadnych pism procesowych. Powyższe, w ocenie Sądu oznacza, że nie świadczył on wobec skarżącego żadnej realnej pomocy prawnej. W tym stanie rzeczy brak jest usprawiedliwionych podstaw do przyznania mu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. Ponadto należy wskazać, iż w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w dniu 5 listopada 2010 r. nie zachodzi sytuacja, iż Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie zgłosił do dnia wydania wyroku wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Tym samym wniosek o uzupełnienie wyroku jest niezasadny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w zw. z art. 250 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.