VIII SA/Wa 818/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent stażysta Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata R. G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 15, poz. 1118 ze zm., dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu wniosku H.B. dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...].11.2000 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej inwestorowi Bankowemu Przedsiębiorstwu Telekomunikacyjnemu [...] S.A. na budowę kabla światłowodowego relacji W. – K., na odcinku terenu gminy P. obejmującego miejscowości : B., O., L.S., P.K., F. – odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...].11.2000 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w sprawie niniejszej brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ww. decyzja wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna. Wnioskodawczyni w swym wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wskazała, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa – bez jej zgody jako właścicielki nieruchomości, przez którą inwestycja przebiega. Podniosła, że nie składała żadnego podpisu na umowie, a znajdujący się na niej podpis nie należy do niej. Do wniosku dołączyła kopię opinii biegłego sądowego, z której wynika, że podpisy złożone na dokumentach nie są autentycznymi podpisami wnioskodawczyni. Organ analizując cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie znalazł podstaw do wzruszenia decyzji, bowiem nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, które wskazywałyby, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponieważ w aktach sprawy brak jest dokumentu – orzeczenia sądu lub prokuratury orzekającego fałszerstwo, nie ma podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Ponadto organ zauważył, że fakt występowania fałszerstwa – ale potwierdzony przez sąd lub prokuraturę, może stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji na jego podstawie wydanej jedynie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła H.B.. Podniosła, że art. 156 § 1 pkt 4 kpa przewiduje przesłankę stwierdzenia nieważności, gdy decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, a ponieważ nie istnieje taka osoba z którą była zawarta umowa, więc nie została doręczona nikomu, dlatego nie mogła być zaskarżona w wyznaczonym terminie. Ponieważ od doręczenia zaskarżonej decyzji nie upłynęło jeszcze 10 lat, zaś zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, dlatego jej wniosek zasługuje na uwzględnienie. Dodała, że oryginały sfałszowanych dokumentów znajdują się w Prokuraturze, która nie zakończyła jeszcze postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia 2 listopada 2009 r. w części dotyczącej działki nr ewid. [...], w pozostałej części uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądowo - administracyjne wskazał, że decyzja Wójta Gminy P. z 2000 r. powinna być poddana kontroli w zakresie w jakim dotyczy ona działki należącej do wnioskodawczyni, dlatego należało uchylić zaskarżoną decyzję w części nie dotyczącej działki nr [...] i umorzyć postępowanie przed organem I instancji w tym zakresie. Co do pozostałej części decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja Wójta Gminy P. z 2000 r. nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że kwestia sfałszowania podpisu na umowie nie może być przedmiotem badania organu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Natomiast wskazana okoliczność może stanowić przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Przesłanki wznowieniowe nie mogę być badane w postępowaniu nieważnościowym. Odwołująca się złożyła stosowny wniosek o wznowienie postępowania, który został przekazany według właściwości Staroście B.. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. o pozwoleniu na budowę, która poprzedzona była decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest sprzeczna z żadnymi innymi przepisami prawa budowlanego. Co zaś tyczy się zarzutu odwołującej się, że podstawą do stwierdzenia nieważności może być art. 156 § 1 pkt 4 kpa, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, to organ wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę skierowana jest do inwestora, dlatego zarzut ten organ uznał za niezasadny. Ponieważ decyzja organu I instancji w zakresie dotyczącym działki odwołującej się nie jest dotknięta żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, dlatego należało ją w tym zakresie utrzymać w mocy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H.B. (dalej jako skarżąca). W uzasadnieniu skargi powtórzyła wcześniej prezentowaną argumentację. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty, zawarte w zaskarżonej decyzji, i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bierze przy tym pod uwagę czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności zaskarżonego aktu sąd dokonuje mając na uwadze stan prawny i akta sprawy, istniejące w dniu jego wydania. Uchylenie zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie zaś do treści art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy P. z 2000 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestia wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ww. decyzji, a dokładnie przekazania według właściwości wniosku skarżącej o wznowienie postępowania, jest przedmiotem innej sprawy rozpoznawanej przez tutejszy Sąd pod sygnaturą VIII SA/Wa 820/10. Organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy ustalając stan faktyczny sprawy. Tak ustalony stan faktyczny organy zbadały pod kątem zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, zbadały również czy decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest zgodna z wcześniej wydaną decyzją ustalającą warunki zabudowy oraz czy jest zgodna z przepisami prawa budowlanego. Tak przeprowadzone badanie zgodności ww. decyzji z prawem dało wynik negatywny. Oceny tej nie sposób w żaden sposób podważyć, gdyż odpowiada ona prawu. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów skarżącej udzielając odpowiedzi co do zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Ocenę tą Sąd również podziela. Należy podkreślić, że skarżona decyzja została skierowana do inwestora, a w związku z tym nie można mówić o skierowaniu decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zauważyć należy, że organ pouczył skarżącą o tym, że podnoszone przez nią okoliczności (sfałszowania jej podpisu) mogłyby ewentualnie odnieść skutek w postępowaniu o wznowienie postępowania. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym powszechnie przyjmuje się, iż okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008r., sygn. akt I OSK 120/08, Lex nr 485364). W odróżnieniu od przypadków, które uzasadniają wznowienie postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.), gdzie wadą jest dotknięte samo postępowanie (np. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktycznie okazały się fałszywe lub orzekał pracownik, który podlegał wyłączeniu), w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wada - i to wyjątkowo ciężka - musi tkwić w samej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998r., sygn. akt II SA 1241/98, Lex nr 41894). W wyroku z dnia 28 marca 1988 r., sygn. akt II SA 1241/98 (opubl. ONSA 1988/1/45) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzeczono, jak w pkt 2 wyroku.