VIII SA/Wa 819/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia : odrzucić skargę D. A.. Pismem z dnia 5 września 2016 r. (data złożenia w organie – 6 września 2016 r.) D. A. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności skargi nie został spełniony. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a.") uregulowane jest tzw. doręczenie zastępcze, które może być dokonane tylko z zachowaniem łącznie kilku przesłanek w nim określonych, tj. po pierwsze - adresat jest nieobecny w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej tj. domownik, sąsiad lub dozorca domu. Po trzecie - osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonano już wykładni terminu "dorosły domownik". Przyjęto, że określenie "dorosły" w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest tożsame z pojęciem "pełnoletni" określonym w art. 10 § 1 K.c. (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 3 grudnia 1993 r., sygn. akt SA/Po 1931/1993, ONSA 1995/2/53 a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt II SA 447/1999, lex nr 46791). Stosownie do art. 112 K.c. zdanie drugie, przy obliczaniu wieku osoby fizycznej termin upływa z początkiem ostatniego dnia, który swoją datą odpowiada dniu urodzenia. Jest to również reguła ogólna, a odstępstwo od niej może być przewidziane tylko w ustawie. Doręczający winien zatem sprawdzać, czy odbiorca przesyłki faktycznie ukończył 18 lat i jest tym samym uprawniony do jej odbioru w imieniu adresata. Powyższe uregulowanie ma na celu zagwarantowanie stronie postępowania administracyjnego, że korespondencja kierowana na jej imię i nazwisko dotrze do jej wiadomości. Należy uznać zatem za całkowicie zrozumiałe, że doręczenia pisma stronie może się podjąć wyłącznie osoba pełnoletnia, czyli taka, która nabyła pełnię praw publicznych, a tym samym ponosi całkowitą odpowiedzialność za swoje czyny. Jak wynika z akt administracyjnych odbiór zaskarżonej decyzji Kolegium potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 23 lipca 2016 r. K. A. - małoletni syn skarżącej (data ur. 3 stycznia 1999 r. – wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego k. 12 akt administracyjnych). W zestawieniu zatem z okolicznością doręczenia decyzji małoletniemu domownikowi skarżącej nie można uznać, że doręczenie to było skuteczne. W konsekwencji należy stwierdzić, że w stosunku do skarżącej nie wystąpiło zdarzenie, od którego rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skoro zatem skarga została wniesiona od decyzji Kolegium z dnia [...] lipca 2016 r., która nie weszła do obrotu prawnego, to tym samym jest ona przedwczesna i podlega odrzuceniu. Jednocześnie trzeba podkreślić, że organ powinien dokonać prawidłowego doręczenia, które otworzy bieg terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i umożliwi skarżącej skorzystanie z tego prawa. W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.