VIII SA/Wa 82/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu zażalenia M. M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lutego 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 82/16 w sprawie ze skargi M. M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia dochodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanowił: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 16 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także jako Sąd), po rozpatrzeniu sprzeciwu M. M. S. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 2 stycznia 2017 r. odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z uwagi na brak zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji kierowanej do skarżącego, zawierającej odpis postanowienia Sądu z 16 lutego 2017 r., obecnie toczy się postępowanie reklamacyjne. Pismem z [...] marca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z 16 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "uppsa"), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658; dalej "ustawa nowelizująca"). Zgodnie z art. 2 tej ustawy, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Jak zatem wynika z powyższego, w ustawie nowelizującej zmieniono m. in. zasady rozpoznawania w sądach administracyjnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia, orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 uppsa). Od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy uppsa. W świetle art. 194 § 1 uppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w punktach 1 – 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. W niniejszej sprawie na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego z 2 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 lutego 2017 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 82/16) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie Sądu uznać zatem należało, że skarżący, pismem z [...] marca 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie, od którego nie służy żaden środek odwoławczy. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 1 oraz w związku z art. 197 § 2 uppsa, Sąd odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.