VIII SA/Wa 824/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] ; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Starosta R. (dalej: "organ I instancji") orzekł o uznaniu A. S. (dalej: "skarżący") za osobę bezrobotną od dnia [...] kwietnia 2009 r. oraz o przyznaniu od dnia [...] października 2009 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres do 12 miesięcy i w wysokości 80 % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący był zatrudniony w okresie od [...] września 2007 r. do [...] marca 2009 r. w wymiarze pełnego etatu jako magazynier w Firmie Handlowej "[...]" Spółka z o.o. w R.. Zasiłek dla bezrobotnych pobierał do [...] czerwca 2010 r., bowiem z dniem [...] czerwca 2010 r. utracił status bezrobotnego z powodu podjęcia pracy zarobkowej w [...] Spółce z o.o. w W. na podstawie umowy zlecenia, zawartej na okres od [...] czerwca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. Kolejne tego typu umowy z powyższym pracodawcą na wykonanie prac produkcyjno-montażowych skarżący zawierał na następujące okresy: od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r., od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r., od [...] listopada 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. i od [...] stycznia 2011 r. do [...] marca 2011 r. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Starosta R. uznał skarżącego za osobę bezrobotną, lecz odmówił mu przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że w dacie rejestracji, tj. [...] maja 2011 r., A. S. spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ustęp 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"), przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołał się skarżący A. G., wnosząc o wnikliwe ponowne rozpoznanie sprawy. W uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego, skarżący w dniu [...] lipca 2011 r. złożył do akt sprawy zaświadczenie z [...] Spółki z o.o. w W., z którego wynika, że był tam zatrudniony na umowie zlecenie w okresie od [...] września 2010 r. do dnia [...] czerwca 2011 r., z tym iż nie pobierał wynagrodzenia za miesiące: maj i czerwiec. Ponadto organ odwoławczy ustalił, że skarżący otrzymywał następujące kwoty wynagrodzenia brutto w poszczególnych miesiącach 2010 r.: we wrześniu [...] zł., w październiku i listopadzie po [...] zł., w grudniu [...] zł., zaś w 2011 r. za styczeń [...] zł., za luty [...] zł., za marzec [...] zł., za kwiecień [...] zł. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., na podstawie art. 71 ustęp 1 i 2 w związku z art. 10 ustęp 2 punkt 4, art. 10 ustęp 7 punkt 2 ustawy o promocji bezrobocia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W celu ustalenia dla A. S. "okresu uprawniającego do zasiłku" na podstawie art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, organ zbadał okres od [...] grudnia 2009 r. do [...] maja 2011 r., tj. 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania i stwierdził, że można skarżącej zaliczyć okresy zatrudnienia: od [...] czerwca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. (82 dni), od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r. (18 dni), od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. (31 dni) oraz od [...] listopada 2010 r. do [...] grudnia 2010 r. (61 dni), co daje łącznie 192 dni. Dalej organ ustalił, że w powyższym okresie podstawa składek na ubezpieczenie społeczne stanowiła kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Natomiast w okresie od stycznia do kwietnia 2011 r. skarżący otrzymywał miesięczny dochód w kwotach niższych aniżeli wynosiło minimalne wynagrodzenie za pracę. Ponadto organ odwoławczy ustalił, że w okresie od [...] września do [...] września 2010 r. skarżący nie świadczył pracy w ramach umowy i nie dokonał w tym czasie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy. Nie ma zatem podstaw prawnych do uznania ciągłości zatrudnienia i możliwości skorzystania przez stronę w dniu ponownej rejestracji [...] maja 2011 r. z przepisu art. 73 ustęp 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o ponowne wnikliwe zbadanie sprawy. Pełnomocnik z urzędu, ustanowiony dla skarżącego, na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprecyzował żądanie skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, z uwagi na naruszenie przez organy przepisu art. 73 ustęp 5 ustawy o promocji zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu swojej decyzji, nie znajdując podstawy do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 73 ustęp 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z kolei z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja w sprawie uznania skarżącego za bezrobotnego i odmowy przyznania mu prawa do zasiłku. Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia jest art. 2 ustęp 1 punkt 2 (pojęcie "osoby bezrobotnej") oraz art. 71 ustęp 1 ustawy o promocji zatrudnienia (podstawy prawne przyznania zasiłku dla bezrobotnych). Ustawodawca wymaga więc dla celów przyznania osobie zasiłku dla bezrobotnych, aby przesłanki z w/w artykułów wystąpiły kumulatywnie. Skarżący został uznany zaskarżoną decyzją za bezrobotnego od dnia [...] maja 2011 r. Art. 2 ustęp 1 punkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia definiuje bezrobotnego jako osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie. Z zaświadczenia z miejsca pracy A. S. wynika, że był on zatrudniony na umowę zlecenie od [...] września 2010 r. do [...] czerwca 2011 r., jednak w maju i czerwcu 2011 r. nie wykonywał zlecenia i nie osiągnął żadnego dochodu. Z oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. wynika, że poinformował pracodawcę o rezygnacji z zatrudnienia z dniem [...] kwietnia 2011 r., o czym są wzmianki w aktach administracyjnych. Skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu [...] maja 2011 r., a więc w terminie 14 dni od ustania w jego ocenie zatrudnienia, jednak wówczas był jeszcze formalnie objęty umową zlecenia do końca czerwca 2011 r. W ocenie Sądu organ winien rozważyć, czy wobec treści zaświadczenia o zatrudnieniu oraz oświadczenia skarżącego, iż rezygnuje z zatrudnienia w dacie [...] kwietnia 2011 r., w dacie [...] maja 2011 r. skarżącego można było uznać za osobę niezatrudnioną w rozumieniu art. 2 ustęp 1 punkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 71 ustęp 1 punkt 1 i 2 "c" w/cytowanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Z wyliczeń dokonanych przez organy wynika, że do okresu uprawniającego skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych zaliczyły okres pracy na umowę zlecenie od [...] czerwca 2010 r. do [...] grudnia 2011 r., co dało łącznie liczbę 192 dni. W takim układzie bezsporne jest, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 71 ustęp 1 ustawy o promocji zatrudnienia, bowiem nie legitymuje się okresem co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Z uwagi na fakt, że skarżący decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2009 r. został uznany za osobę bezrobotną od dnia [...] kwietnia 2009 r., przyznano mu zasiłek z tego tytułu na okres 12 miesięcy, poczynając od [...] października 2010 r., z czego z uwagi na podjęcie zatrudnienia wykorzystał jedynie okres do [...] czerwca 2010 r., tj. ponad 7 miesięcy, to organ był zobowiązany zbadać, czy istnieją podstawy prawne do uznania ciągłości zatrudnienia i możliwości skorzystania przez stronę w dniu dokonywanej rejestracji, tj. [...] maja 2011 r. z przepisu art. 73 ustęp 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Stosownie do w/w przepisu, bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Organ II instancji, badając możliwość uznania skarżącemu ciągłości zatrudnienia, w ocenie Sądu, pominął okoliczność, że pomiędzy umową zlecenia w okresie od [...] czerwca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. a umową zawartą na okres od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r. była przerwa 12 dni, a nie 14, aby można było przyjąć, że skarżący w terminie 14 dni od ustania zatrudnienia nie zarejestrował się. W przypadku skarżącego, zanim upłynął okres 14 dni, w którym powinien się zarejestrować, on podjął kolejne zatrudnienie. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do tego terminu, tylko skoncentrował się na braku rejestracji skarżącego w tym okresie 12 dni, kiedy pozostawał on bez zatrudnienia. Zdaniem Sądu organ dokonał błędnej wykładni przepisu art. 73 ustęp 5 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż w przypadku skarżącego w terminie otwartym do rejestracji jako osoba poszukująca pracy, on ponownie podjął zatrudnienie. Przy tego rodzaju wykładni organ powinien rozważyć, czy nie zachodzi podstawa do skorzystania wobec skarżącego z możliwości przewidzianych w w/cyt. przepisie. Zdaniem Sądu orzekającego w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, organy winny ponownie rozpoznając sprawę ocenić, w jakiej dacie skarżącego należy uznać za bezrobotnego, mając na uwadze okoliczności podane przez niego, że zrezygnował z zatrudnienia w dniu [...] kwietnia 2011 r. oraz wobec treści zaświadczenia, że zatrudnienie ustało w dacie [...] czerwca 2011 r. W ocenie skarżącego on w terminie 14 dni od rezygnacji z zatrudnienia w dniu [...] maja 2011 r. zarejestrował się w urzędzie pracy, a więc wypełnił przesłankę z art. 73 ustęp 5 ustawy o promocji zatrudnienia. W tym kierunku organy nie badały przesłanek do uwzględnienia ciągłości zatrudnienia skarżącego w kontekście możliwości skorzystania przez niego z w/w artykułu i w tym zakresie należy ponownie ocenić materiał dowodowy. Z powyższych rozważań wynika, że organy administracji publicznej naruszyły przepis art. 73 ustęp 5 ustawy o promocji zatrudnienia przez błędną jego wykładnię, co miało wpływ na wynik sprawy, dlatego na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera "a" i art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.