VIII SA/Wa 827/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania A.K. (dalej jako skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący wniósł również o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu [...] sierpnia 2014 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ponieważ skarżący w zakreślonym terminie nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF, zarządzeniem z dnia [...] września 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw, podnosząc że błędnie ustalono, że wezwanie do uzupełnienia braków nie zostało wykonane w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, w sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Instytucja prawa pomocy stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu jako podstawowego standardu państwa prawnego. Celem tej instytucji jest zapewnienie dostępu do sądu administracyjnego osobom, którym brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Należy jednak podkreślić, że procedura ta jest sformalizowana. Zgodnie bowiem z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek (o przyznanie prawa pomocy) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Rozporządzeniem z dnia 16 grudnia 2003 r. Rada Ministrów określiła wzór i sposob udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Przytoczone powyżej przepisy są restrykcyjne, nie pozostawiają sądowi administracyjnemu żadnej swobody czy też możliwości odstępstwa od ustalonej przez prawodawcę procedury w powyższym zakresie. W rozpatrywanej sprawie skarżący pomimo doręczenia mu urzędowego formularza PPF celem jego wypełnienia nie uczynił tego. Złożenie przez stronę wypełnionego formularza PPF uruchomiłoby procedurę o przyznanie prawa pomocy, której efektem mogłoby być zwolnienie od kosztów sądowych, o co skarżący wnosił w skardze. Jednakże, aby tak się stało, wniosek o przyznanie prawa pomocy musi przybrać formę określoną przepisami ww. rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Podkreślić należy, że strona została pouczona o skutkach niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na prawidłowo wypełnionym formularzu PPF, a zatem miała wiedzę, że wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania, jeżeli nie zostanie wykonane zobowiązanie do usunięcia jego braków formalnych. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 257 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.