VIII SA/Wa 83/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot, Asesor WSA Andrzej Kuna, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]; 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Syg.akt VIII SA/Wa 83/07 Uzasadnienie W dniu [...] sierpnia 2005 roku do Burmistrza Miasta P. wpłynął wniosek inwestora P. spółka z o.o. w W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji – stacja bazowa telefonii cyfrowej sieci X. nr [...] P. zlokalizowanej na działce nr [...] w P. Po przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz Miasta P. działając na podstawie art.46a ust.7 pkt. 4, art. 48 ust.2 pkt. 1, art. 56, art.378 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska oraz art. 104 i art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla P. spółka z o.o. w W. dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [przekaźnikowej] telefonii komórkowej [...] sieci X. nr [...] P., na działce nr ewidencyjny [...] gdzie: 1. planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie miasta P., działce nr [...] będącej współwłasnością K. i B. W. w obrębie posesji położonej przy ulicy [...] w P., 2. charakterystyka przedsięwzięcia: budowa wieży kratowej o wysokości 52 m oraz urządzeń zasilająco - sterujących umieszczonych w kontenerach technologicznych, osadzonych obok wieży i anten sektorowych pracujących w systemie [...] oraz linii radiowych, 3. szczegółowa charakterystyka przedsięwzięcia zawarta jest w opisie wnioskodawcy załączonym do wniosku, który jest załącznikiem do niniejszej decyzji, 4. projektowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ w decyzji określił wymogi szczegółowe: 1. należy zaprojektować instalację tak, aby nie powodowała występowania w miejscach przebywania ludzi pól elektromagnetycznych o wartościach gęstości mocy wyższej od 0,1 W/ m², a składowej elektrycznej wyższej od 7V/m 2. po zrealizowaniu budowy stacji należy wykonać pomiary kontrolne rozkładu pól elektromagnetycznych oraz oznakować stację zgodnie z obowiązującymi przepisami, 3. urządzenia wytwarzające pole elektromagnetyczne mogą być obsługiwane jedynie przez osoby przeszkolone, u których nie stwierdzono przeciwwskazań zdrowotnych do przebywania w zasięgu pól elektromagnetycznych . W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podnosił, że w dniu [...] sierpnia 2005 roku P. spółka z o.o. w Warszawie złożyła wniosek wraz z raportem oddziaływania na środowisko i mapą do celów ewidencyjnych o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...], na działce ewidencyjnej [...]. W toku postępowania Burmistrz Miasta P. uzyskał uzgodnienia z właściwymi organami ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej. Przedmiotowa inwestycja w ocenie organu pierwszej instancji jest zgodna z przeznaczeniem terenu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Odległość od zabudowy mieszkalnej zlokalizowanej przy ulicy [...] wynosi około 300 metrów. Według analiz przeprowadzonych w raporcie oddziaływania na środowisko: - emisja hałasu w dzień i w nocy nie stanowi zagrożenia dla środowiska, gdyż spełnia wymagania przepisów w zakresie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, - brak negatywnego oddziaływania pól elektromagnetycznych, - nie występuje emisja substancji wprowadzanych do powietrza, - nie występuje pobór wód podziemnych i powierzchniowych. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła J. S. W uzasadnieniu odwołania podnosiła, ze budowa stacji telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem znacząco oddziałującym na środowisko z uwagi na wytwarzanie pola elektromagnetycznego i hałasu. W związku z tym stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi oraz pogorszy i tak trudne warunki życia w tej okolicy. Jej zdaniem taka inwestycja, jak budowa stacji telefonii komórkowej winna być lokalizowana poza miastem lub na terenie po zakładach " P. ‘’. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art.138 § 1 pkt.2 kodeksu postępowania administracyjnego [ DZ.U z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 z póź. zmianami], po rozpoznaniu odwołania J.S. od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] lipca 2006 roku o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci E., w P., na działce ewidencyjnej nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ustalił, że Burmistrz Miasta P. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Decyzję tę zaskarżyła J.S., która podnosiła, że jest właścicielką działki o powierzchni [...] ha, przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, która jest położona w strefie oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Budowa stacji uniemożliwi jej sprzedaż jej tej działki. Argumentowała również, że stacje telefonii komórkowej zaliczane są do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko i stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi. W jej ocenie powinny być lokalizowane poza miastem. W ocenie organu odwoławczego, stosownie do przepisu art.56 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli tak plan został uchwalony. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w terenie zamierzonej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. Według ustaleń tegoż planu działka nr [...], przeznaczona pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, położona jest w strefie oznaczonej symbolem "PU’’. Z opisu planu wynika, ze obszar oznaczony symbolem "U’’ przeznaczony jest przede wszystkim na wszelkie nieuciążliwe usługi komercyjne. Uzupełniającym przeznaczeniem tego terenu jest lokalizacja elementów infrastruktury technicznej wraz z komunikacją pieszą – drogową. Dopuszczalne są na tym terenie usługi publiczne i mieszkaniowe. Obszar oznaczony symbolem "P’’ to tereny produkcji przemysłowej i rzemieślniczej. W tym terenie podstawowym przeznaczeniem jest wytwórczość przemysłowa i rzemieślnicza. Zdaniem organu odwoławczego badając zgodność inwestycji z planem miejscowym należy przede wszystkim ustalić, do jakiego rodzaju inwestycji zaliczyć zamierzone przedsięwzięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją usługową, komercyjną zaliczoną do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko[czyli uciążliwą] na podstawie § 2 ust.1 pkt.7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko [ DZ.U nr 257, poz. 2573 ]. Mając na względzie ustalenia obowiązującego miejscowego planu zdaniem organu odwoławczego, należy uznać, że realizacja wskazanej inwestycji jest niezgodna z prawem miejscowym. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2006 roku wniosła P. spółka z o.o. w W. Skarżący zarzucał decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności niewłaściwe zastosowanie art. 47 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska [ DZ.U nr 62, poz. 627] w zakresie oceny wpływu inwestycji na środowisko, pominięcie znaczenia dowodu z raportu; art. 56 ust.1 Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest uciążliwa dla środowiska, podczas gdy jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, co nie jest pojęciem tożsamym; a także § 2 ust.1 pkt.7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko[ DZ.U nr 257, poz.2573 ] poprzez uznanie, ze budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją uciążliwą dla środowiska, 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art.9 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak należytego poinformowania skarżącego o kwalifikacji inwestycji polegającej na budowie stacji telefonii komórkowej jako inwestycji uciążliwej; naruszenie art.10 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie; art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia. Wskazując na powyższe skarżący wnosił o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, - zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podnoszono, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzje oparł się na wadliwe ustalonym stanie faktycznym. W ocenie skarżącego faktycznie art.56 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, że organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan został uchwalony. Jednak organ odwoławczy błędnie uznał, że inwestycja w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją uciążliwą i nie może być zlokalizowana na działce oznaczonej w planie zagospodarowania miasta P. "PU’’. Bezspornym jest, że planowana inwestycja kwalifikowana jest jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust.1 pkt. 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Pojęcie przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest jednak tożsame z pojęciem przedsięwzięcia uciążliwego. Do powyższego wniosku prowadzi wykładnia językowa powołanego terminu. Zgodnie ze słownikiem poprawnej polszczyzny " uciążliwy ‘’ to wymagający fizycznego wysiłku, trudny do zniesienia lub przykry bądź męczący i dokuczliwy. W przywołanym rozporządzeniu ustawodawca zrezygnował bowiem z posługiwania się pojęciem "uciążliwy" w stosunku do stacji bazowych telefonii komórkowej. Gdyby inwestycja ta była uciążliwa, to zostałoby to w ten sposób zdefiniowane w akcie prawnym rangi ustawowej. Takie stanowisko organu może wynikać z nawiązania do uprzednio stosowanej siatki pojęciowej. Wcześniej obowiązujące rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska i Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko [ DZ.U nr 52, poz. 284] posługiwało się pojęciem uciążliwości dla środowiska. Zdaniem skarżącego przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisu art.47 ustawy Prawo ochrony środowiska. W postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia przy uwzględnieniu różnego rodzaju czynników. Raport, zgodnie z art.52 ustawy Prawo ochrony środowiska spełniał wszystkie ustawowe wymogi, odnosząc się do wymienionych przez ustawodawcę aspektów. Skarżący wskazał również, że decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia. Stosownie do art.107 § 3 powinna zawierać między innymi powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Błędnie przyjęto, że negatywne opinie społeczeństwa stanowią podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga P. spółka z o.o. w W. zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 , poz.1269 ] oraz art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. [ DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami] sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów skargi w zakresie naruszeń przepisów postępowania, skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego, ponieważ dopiero na tle prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych można prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego. [ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2003 roku, I SA/Łd 764/03]. Należy zauważyć, że zgodnie z art.48 ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska [ DZ.U nr 62, poz.627 z póź. zmianami], dalej jako ustawa przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust.1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z różnymi organami, w zależności od charakteru inwestycji. W niniejszym postępowaniu uzgodnienia były dokonywane z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W. i Wojewodą [...]. Stosownie do art. 106 § 5 kodeksu postępowania administracyjnego, dalej jako k.p.a. " zajęcie stanowiska przez organ następuje w drodze postanowienia, na które stronie służy zażalenie". Stanowisko innego organu, które zostało wyrażone w formie postanowienia, staje się elementem materiału dowodowego, czasem przesądzającym lub determinującym jej końcowe rozstrzygnięcie, stając się – gdy jest to stanowisko wiążące – elementem podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organ prowadzący postępowanie główne może korzystać z tego materiału dopiero, wtedy gdy nie ma wątpliwości co do tego, czy treść ta nie ulegnie zmianie.[ patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 kwietnia 2003 roku, II SA 2832/01, LEX nr 1604489]. Odnosząc to na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że postanowienie uzgodnieniowe, wydane przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] maja 2006 roku zostało w dniu 22 czerwca 2006 roku zaskarżone przez J. S. a następnie postanowieniem z dnia [...] września 2006 roku uchylone i przekazane do ponownego rozpoznania przez Głównego Inspektora Sanitarnego. Tak więc w niniejszym postępowaniu została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2006 roku, w sytuacji gdy jeszcze nie było rozpoznane zażalenie na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniesione przez J. S. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w uchwale z dnia 9 listopada 1998 roku, OPS 8/98, ONSA 1999/1/7, gdzie Sąd powiedział, że " jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art.106 § 5 k.p.a., narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu zostały również naruszone przepisy art. 7, 10, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 k.p.a. Przepis art.80 kpa stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wyrażona tym przepisem zasada swobodnej oceny dowodów nakłada na organ obowiązek dokonania oceny dowodów zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Regułami tymi są : a) oparcie się na materiale dowodowym zebranym przez organ ; b) ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; c) organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Zdaniem Sądu wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego stwarzałoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałyby granic swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art.80 kpa.[ wyrok NSA z 3 marca 1996 roku, II SA 74/96, ONSA 1997,nr 2,poz.83 ]. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał treść przepisu § 2 ust.1 pkt.7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko uznając, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją uciążliwą dla środowiska. Organ odwoławczy poprzestał tylko na przywołaniu przepisu rozporządzenia, które jak trafnie podnosi skarżący określa przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje zaś na działce nr [...] lokalizacji inwestycji uciążliwych. Należy stwierdzić, iż organ nie przedstawił argumentacji, która pozwalałaby jednoznacznie uznać, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją uciążliwą, zwłaszcza, że przepisy prawne powołanego rozporządzenia takim pojęciem jak " uciążliwość " się nie posługują. Tak więc tylko poczynienie niewadliwych ustaleń, że przedmiotowa inwestycja jest "uciążliwą’’ pozwalałoby uznać, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej będzie pozostawać w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] położonej w P. Dopiero, jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego stwarzałoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałyby granic swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art.80 kpa.[ wyrok NSA z 3 marca 1996 roku, II SA 74/96, ONSA 1997,nr 2,poz.83 ]. Zdaniem Sądu organy naruszyły również przepisy art. 10 § 1 i art.81 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Obowiązki organu oraz odpowiadające im uprawnienia procesowe strony, wynikające z art.10 § 1 k.p.a., należy wiązać ściśle z regulacją zawartą w art.81 k.p.a. Określona okoliczność faktyczna może zostać uznana za udowodnioną tylko wtedy, gdy strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. W niniejszym postępowaniu strony nie zostały powiadomione o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Dopiero, gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art.7, art.10 § 1, art. 77 § 1, art.80, art. 106 § 1 k.p.a. oraz ustalenia te znajdą odbicie w sporządzonym uzasadnieniu, wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej, czy też błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu naruszenie przez organ przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Organ ponownie rozpoznając sprawę winien przed wydaniem decyzji ustalić, czy postanowienia w zakresie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia są ostateczne, ponieważ wydanie decyzji przez rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art.106 § 5 k.p.a., narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a. Nadto organ powinien poczynić ustalenia czy przedsięwzięcie w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest, czy nie jest przedsięwzięciem "uciążliwym’’. Takie ustalenia i argumentacja w tym zakresie winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w pisemnym uzasadnieniu decyzji. Te ustalenia pozwolą jednoznacznie przesądzić, czy lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. Biorąc za podstawę art.152 p.p.s.a Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. Sąd biorąc za podstawę art.200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.