VIII SA/Wa 832/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. jawna H. S., D. K., B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia odrzucić skargę [...] sp. jawna H. S., D. K., B. S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Pismami z dnia [...] września 2011 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu od skargi pouczając, że czynności tej należy dokonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania niniejsze zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej [...] września 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega opłacie sądowej, którą strona na wezwanie sądu winna była opłacić. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak wynika z akt sprawy skarżąca została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi, a termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu [...] września 2011 r. Ponieważ skarżąca do chwili obecnej nie uzupełniła braków formalnych skargi i nie uiściła wpisu, skargę należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.