VIII SA/Wa 836/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2006 roku 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] listopada 2013 r. nr [...]; 2) umarza postępowanie w podatku akcyzowym za grudzień 2006 roku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania A. B. (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik UC") z [...] listopada 2013 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. ([...] zł). Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IC wskazał między innymi art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 3, art. 65 ust. 1 i ust. 1a ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: "upa") oraz § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 – 2 i ust. 4 – 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 87, poz. 825 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"), a także art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa") w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd") z 18 marca 2015 r., sygn. akt VIII SA/Wa 873/14. 2. Stan faktyczny i przebieg postępowania w sprawie. 2.1. Naczelnik UC, w wyniku postępowania prowadzonego w 2008 r., decyzją z [...] kwietnia 2009 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. ([...] zł). Odmówił wówczas skarżącemu skorzystania z preferencyjnej stawki tego podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego, gdyż uznał, że skarżący nie przekazał w terminie oświadczeń nabywców oleju o jego przeznaczeniu na cele opałowe zgodnie z wymogami § 4 ust. 1 rozporządzenia. Przyjął nadto od nabywców oleju oświadczenia o jego przeznaczeniu, które nie odpowiadały wymogom przewidzianym w § 4 ust. 2 pkt 1 – 6 rozporządzenia. Nie zweryfikował danych zawartych w tych oświadczeniach, wbrew ciążącemu na nim ustawowemu obowiązkowi. Nie dokonał także wpłaty należnego podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży ww. towaru. Powyższa decyzja została doręczona [...] kwietnia 2009 r. K. K.. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, które postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. Dyrektor IC pozostawił bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 15 września 2010 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 179/10) uchylił ww. postanowienie. Stwierdził bowiem, że decyzja wymiarowa organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona osobie nieuprawnionej do jej odbioru (K. K. jako rzekomemu pełnomocnikowi skarżącego). Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor IC postanowieniem z [...] lutego 2011 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania, gdyż uznał, że decyzja Naczelnika UC z [...] kwietnia 2009 r. nie została skutecznie doręczona, tj. nie weszła do obrotu prawnego. WSA w Warszawie wyrokiem z 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 452/11) oddalił skargę. Podzielił przy tym stanowisko Dyrektora IC, że ww. decyzja Naczelnika US nie funkcjonuje w obrocie prawnym z powodu wadliwego jej doręczenia skarżącemu. Naczelnik UC, po ponownym przeprowadzeniu postępowania ustalił, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sprzedawał olej opałowy, pobierając od nabywców oświadczenia, o których mowa w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Treść dwóch oświadczeń nie spełniała wymogów przewidzianych w powołanych wyżej przepisach, niezbędnych do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego. Decyzją z [...] listopada 2013 r. Naczelnik UC określił zatem skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za grudzień 2006 r. odmawiając prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Zauważył, że skarżący nie zadeklarował i nie dokonał wpłaty należnego podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego na inne potrzeby. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący zarzucił między innymi pominięcie przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. z dniem [...] grudnia 2012 r., wadliwą wykładnię przepisów prawa materialnego poprzez obciążenie skarżącego skutkami wadliwie wypełnionych przez nabywców oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego w sytuacji, gdy nie miał prawnych możliwości ich weryfikacji. Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, potwierdzający wadliwość oświadczeń składanych przez nabywców oleju opałowego odnośnie jego przeznaczenia na cele grzewcze. Wskazał na swoje obowiązki jako organu odwoławczego oraz powołał się na przepisy art. 70 § 1, § 4, § 6 pkt 1 i pkt 4, § 7 pkt 1 oraz § 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). Wywiódł, że nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Op, który zaczął biec na nowo od [...] czerwca 2009 r. Nadto zauważył, że na skutek realizacji zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego (wierzytelność z rachunku bankowego) i dokonanej przez skarżącego wpłaty, zobowiązanie w podatku akcyzowym wygasło, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 Op. Nie dopatrzył się zatem przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r., prawidłowo określonego przez Naczelnika UC. Decyzję Dyrektora IC z [...] czerwca 2014 r. uchylił Sąd prawomocnym wyrokiem z 18 marca 2015 r. (VIII SA/Wa 873/14), gdyż organ odwoławczy nie wykazał, że doszło do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia. Naruszył zatem przepisy art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 70 § 1, § 4 oraz § 6 pkt 1 Op. Przepisy prawa materialnego dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia naruszył zaś przez zastosowanie przepisów w innym brzmieniu od obowiązującego w przedmiotowej sprawie, a także poprzez błędne przyjęcie przez organ, że w sprawie doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Wystąpiły zatem przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) uppsa, uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów potwierdzających skuteczne przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. 2.2. W wyniku rozpatrzenia sprawy po raz kolejny, Dyrektor IC decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika UC z [...] listopada 2013 r. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. w kwocie [...] zł. Przedstawił stan faktyczny i przebieg postępowania w sprawie (zob. s. 1 – 10 decyzji). Powołał się na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2015 r. (VIII SA/Wa 873/14) uchylający poprzednią decyzję Dyrektora IC, cytując fragmenty uzasadnienia tego wyroku (s. 10 – 11). Przedstawił swoje rozważania na tle obowiązków organu odwoławczego i zacytował przepisy art. 153 uppsa, art. 70 § 1, 4, 6 pkt 1 i 8 Op, a także ponownie zacytował fragmenty uzasadnienia wymienionego wyżej wyroku z 18 marca 2015 r., VIII SA/Wa 873/14 (s. 12 – 15). Przedstawił także swoje rozważania na tle przepisów art. 70 § 1, § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 oraz art. 233 Op w związku ze skargami na 2 postanowienia i 1 decyzję Dyrektora IC. Wywiódł, że w związku z tymi 3 skargami termin przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącego za grudzień 2006 r. liczony z uwzględnieniem postanowień art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 Op upływał z dniem [...] października 2014 r. Przyjął przy tym, że z powodu braku możliwości ustalenia dnia nadania skargi u operatora pocztowego (w aktach sprawy brak jest koperty, w której skarga została nadana, nadto z akt sprawy nie wynika, że skarga została złożona osobiście w siedzibie organu), za datę wniesienia skargi należy przyjąć datę jej wpływu do organu odwoławczego, tj. [...] lutego 2010 r. Tego dnia został zawieszony bieg terminu przedawnienia, który ponownie rozpoczął swój bieg z dniem [...] grudnia 2010 r., czyli następnego dnia po dniu, w którym do organu wpłynął prawomocny wyrok Sądu, uchylający postanowienie Dyrektora IC. Od dnia wniesienia skargi na to postanowienie ([...] lutego 2010 r.) do dnia upływu terminu przedawnienia ([...] grudnia 2012 r.) pozostało [...] dni, które należy traktować jako termin, w którym upływał bieg terminu przedawnienia ([...] listopada 2013 r.). Jednak [...] kwietnia 2011 r. skarżący wniósł do Sądu drugą skargę na drugie postanowienie Dyrektora IC. W aktach sprawy brak jest koperty, w której skarga została nadana, ale wpłynęła ona do organu [...] kwietnia 2011 r. i tego dnia ponownie został zawieszony bieg terminu przedawnienia, który ponownie rozpoczął swój bieg [...] marca 2012 r., tj. następnego dnia po dniu, w którym do organu wpłynął drugi wyrok uchylający drugie postanowienie Dyrektora IC. Na tej podstawie organ odwoławczy wywiódł, że pozostało [...] dni do upływu terminu przedawnienia, liczonych od [...] marca 2012 r. Czyli termin przedawnienia zobowiązania skarżącego upływał z dniem [...] października 2014 r. Jednak skarżący wniósł [...] lipca 2014 r. kolejną, trzecią już skargę, tym razem na decyzję Dyrektora IC, którą uchylił Sąd. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem wpłynęły do organu [...] maja 2015 r. Stąd wniosek, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony po raz trzeci [...] lipca 2014 r. i rozpoczął swój bieg po raz kolejny [...] maja 2015 r. To zaś oznacza, że pozostało [...] dni (liczonych od [...] maja 2015 r.) do dnia upływu terminu przedawnienia, czyli do [...] lipca 2015 r. (zob. s. 15 – 17 zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2015 r.). Dyrektor IC uznał zatem, że wystąpiły przesłanki do kontynuowania postępowania podatkowego. Przedstawił zatem rozważania dotyczące swoich obowiązków jako organu odwoławczego i wskazał na ramy prawne niniejszej sprawy oraz powołał się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (s. 18 – 23). Przypomniał zarys stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy (s. 23 – 25). Zacytował nadto przepisy art. 21 § 2 i 3 Op, § 2 ust. 4 oraz § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r., a także przedstawił sposób wyliczenia zobowiązania podatkowego na tle ponownie zarysowane stanu faktycznego (s. 26 – 27). Powtórzył wskazania Sądu zawarte w wyroku z 18 marca 2015 r., VIII SA/Wa 873/14, a także rozważania na tle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 lutego 2015 r., SK 14/12, który zdaniem Dyrektora IC nie ma zastosowania w sprawie (s. 27 – 30). Polemizując ze stanowiskiem skarżącego, zarzuty odwołania uznał za chybione (zob. s. 30 – 35 zaskarżonej decyzji). 3. Postępowanie sądowe. 3.1. Pismem z [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora IC w Warszawie z powodu jej niezgodności z prawem. Wskazał na naruszenie przepisu art. 70 § 6 pkt 2 Op i wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając skargę jej autor (adwokat) wskazał na przedawnienie zobowiązania skarżącego w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. Za bezsporne uznał, że termin ten upływał z dniem [...] grudnia 2012 r. Skarżący w trakcie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania [...] lutego 2010 r. wniósł skargę do WSA w Warszawie na postanowienie Dyrektora IC z [...] grudnia 2009 r., a [...] kwietnia 2011 r. wniósł do Sądu skargę na postanowienie Dyrektora IC z [...] lutego 2011 r. Podkreślił, w świetle art. 70 § 6 pkt 2 Op (w wyniku oczywistej omyłki wskazał pkt 1) bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Czyli zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie powodowały skargi wnoszone na postanowienia Dyrektora IC z [...] grudnia 2009 r. i z [...] lutego 2011 r. To zaś oznacza, że zobowiązanie skarżącego w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. uległo przedawnieniu na zasadach ogólnych z dniem [...] grudnia 2012 r. Dyrektor IC bezpodstawnie przyjął zaś, że bieg terminu przedawnienia został wydłużony do [...] października 2014 r. 3.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IC podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie. Wywiódł, że art. 70 § 6 pkt 2 Op w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. dotyczy nie tylko decyzji, ale także postanowień. Racjonalny ustawodawca tylko w przypadku skarg na bezczynność wyłączył stosowanie art. 70 § 6 pkt 2 Op. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż Dyrektor IC nie wykazał w wyniku rozpatrzenia sprawy po raz kolejny, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, nie uległo przedawnieniu. Sąd orzekł także o umorzeniu postępowania w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r., gdyż wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 208 § 1 Op. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "uppsa"). W świetle art. 145 § 3 uppsa, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 uppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2. Zasadniczą kwestią, którą rozważył Sąd rozpoznając sprawę niniejszą, jest możliwość wydania kolejnej decyzji wymiarowej przez Dyrektora IC w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r., na tle wykładni art. 70 § 6 pkt 2 Op. Przepis ten stanowił bowiem podstawę argumentacji faktycznej i prawnej Dyrektora IC, który stosując trzykrotnie ten przepis wywiódł, iż bieg terminu przedawnienia był zawieszany i w jego ocenie upływał [...] lipca 2015 r. Zdaniem skarżącego, termin przedawnienia upłynął z dniem [...] grudnia 2012 r., gdyż nie wystąpiły przesłanki do stosowania art. 70 § 6 pkt 2 Op wobec skarg na postanowienia Dyrektora IC z [...] grudnia 2009 r. oraz z [...] lutego 2011 r. Kwestia zasadności określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. ([...]zł) z uwagi na przyjęcie przez niego oświadczeń, które zdaniem organów nie spełniają warunków przewidzianych w § 4 ust. 2 pkt 1 – 6 rozporządzenia, ma zatem drugorzędne znaczenie. Dodać należy, że zastosowanie w sprawie znajduje art. 153 uppsa, gdyż poprzednia decyzja Dyrektora IC została uchylona prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 18 marca 2015 r., VIII SA/Wa 873/14 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.; dalej: "CBOSA"). W wyroku tym za wadliwe Sąd uznał rozważania Dyrektora IC dokonane na tle przepisów art. 70 § 1, § 4 i § 6 pkt 1 Op, dotyczące wystąpienia przesłanek przerywających lub zawieszających bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. Sąd zobowiązał Dyrektora IC do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania podatkowego, jeżeli organ nie wykaże, że wystąpiły inne przesłanki od dotychczas przedstawianych, wskazujące na przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. 4.3. Ramy prawne. Zgodnie z art. 70 § 1 Op, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z art. 70 § 6 pkt 2 Op wynika zaś, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. 5.1. Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, brak jest racjonalnych podstaw do stosowania wykładni rozszerzającej art. 70 § 6 pkt 2 Op, który to przepis wprowadza wyjątki od zasady przewidzianej w art. 70 § 1 Op, dotyczącej pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, w tym z tytułu podatku akcyzowego. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma wykładnia art. 70 § 6 pkt 2 Op. W szczególności należy rozważyć, czy wystarczające jest zastosowanie wykładni językowej interpretowanego przepisu (zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda), czy też konieczne jest wykorzystanie innych metod wykładni, celem rozstrzygnięcia zakresu przedmiotowego art. 70 § 6 pkt 2 Op. Wykładnia językowa art. 70 § 6 pkt 2 Op prowadzi do jednoznacznego zdaniem Sądu wniosku, że przepis ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy podatnik wniesie skargę do sądu administracyjnego na decyzję, a nie inny akt prawny wydawany przez organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania, w dodatku dotyczącą tego zobowiązania. Brak jest podstaw do stosowania rozszerzającej, a przez to błędnej, wykładni tego przepisu w celu uniknięcia negatywnych dla Skarbu Państwa konsekwencji wadliwych działań organów, w postaci wygaśnięcia zobowiązania przez przedawnienie (art. 59 § 1 pkt 9 Op). W realiach niniejszej sprawy organy wydawały postanowienia dotyczące kwestii procesowych, a nie dotyczących zobowiązania skarżącego w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. Racjonalny ustawodawca nie przewidział możliwości stosowania art. 70 § 6 pkt 2 Op do postanowień rozstrzygających kwestie procesowe w danej sprawie. Fakt, że postępowanie podatkowe prowadzone w sposób wadliwy i długotrwały (od marca 2008 r.) nie doprowadziło do wydania ostatecznej i prawomocnej decyzji wymiarowej, nie może być w realiach niniejszej sprawy wykorzystywany na niekorzyść podatnika. Wystąpiła zatem przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) uppsa, uzasadniająca uchylenie decyzji wymiarowych organów obu instancji, jako wydanych z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 i § 6 pkt 2 Op poprzez błędną wykładnię art. 70 § 6 pkt 2 Op w wyniku której pominięto art. 70 § 1 Op. 5.2. Z uwagi na fakt, że kwestia przedawnienia zobowiązania skarżącego w podatku akcyzowym za grudzień 2006 r. była bezpośrednim powodem uchylenia przez Sąd poprzedniej decyzji Dyrektora IC wydanej w niniejszej sprawie (zob. wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2015 r., VIII SA/Wa 873/14; CBOSA), a zarówno z akt sprawy jak i z argumentacji tego organu nie wynika, że wystąpiły przesłanki zawieszające lub przerywające bieg terminu przedawnienia przed jego upływem (zasadniczo 31 grudnia 2012 r.), Sąd uznał, że należało umorzyć postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2006 r., zgodnie z art. 145 § 3 uppsa. Brak jest bowiem podstaw do wniosku, że występują przesłanki umożliwiające kontynuowanie tego postępowania. Zarzuty skargi dotyczące wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 70 § 6 pkt 2 Op Sąd uznał za zasadne. To zaś oznacza, że brak było podstaw do odstąpienia od stosowania art. 70 § 1 Op. 6. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, czyli uchylił decyzje organów obu instancji. Zgodnie z art. 145 § 3 uppsa Sąd umorzył postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2006 r. (punkt drugi sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił mocą przepisów art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 uppsa w związku z § 6 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), gdyż strona skarżąca reprezentowana była przed Sądem przez adwokata. Na łączną kwotę przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania Sąd zaliczył [...] zł tytułem wpisu stosunkowego od skargi oraz [...] zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (razem [...] zł, jak w punkcie trzecim sentencji wyroku).