VIII SA/Wa 861/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. K. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia : odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z 11 marca 2015 r. (VIII SA/Wa 861/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. (dalej: "skarżący") na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Pismem z [...] kwietnia 2015 r., skarżący wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Jednocześnie dokonał czynności, której nie dokonał w terminie, tj. złożył przedmiotowy wniosek. Jako przyczynę uchybienia terminu powołał okoliczność braku zawiadomienia go o terminie rozprawy w niniejszej sprawie. Skarżący nie posiadał zatem wiedzy o zapadłym wyroku. Dowiedział się o wydaniu wyroku oddalającego jego skargę dopiero [...] kwietnia 2015 r. w sekretariacie Sądu. Niezwłocznie wystąpił więc ze stosownym wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Zdaniem skarżącego, powyższe uchybienie nastąpiło bez jego winy i spowodowane jest zaniedbaniem obowiązków służbowych ze strony pracowników Poczty Polskiej w zakresie doręczenia korespondencji sądowej w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 141 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Stosownie zaś do art. 86 § 1 u.p.p.s.a. sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1 i § 4 u.p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają przepisy § 1-4 art. 87 u.p.p.s.a. Są nimi: – wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, – uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, – powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, – równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). W myśl powołanych wyżej przepisów, kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu związane jest z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. W orzecznictwie sądowym jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego, powszechnie przyjmuje się, obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 r., II CRN 448/71, OSPiKA 1972, z. 7-8, poz. 144). Natomiast przy ocenie winy strony lub jej braku należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.), zob. postanowienie NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I OZ 225/15. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak swojej winy w niedochowaniu terminu do dokonania powyższej czynności. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, na której dokonano ogłoszenia zapadłego w sprawie wyroku, w trybie tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 u.p.p.s.a. (k. 22 akt sądowych). Zgodnie z treścią tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 (tj. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia adresata o tym fakcie. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Upływ terminu określonego w art. 73 § 3 u.p.p.s.a. skutkuje powstaniem fikcji prawnej doręczenia za datę doręczenia pisma przyjmuje się zaś datę, w której upłynął termin jego odbioru. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że zostały spełnione warunki do pozostawienia pisma zawierającego zawiadomienie o terminie rozprawy w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Skarżący nie uprawdopodobnił, że pracownicy Poczty Polskiej (doręczyciel) nie dopełnili swoich obowiązków służbowych związanych z doręczeniem przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Skarżący podjął nadto spóźnione działania w celu ustalenia statusu procesowego jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Zatem wniosek skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania ww. czynności nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 86 § 1 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.