VIII SA/Wa 867/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie powołania komisji konkursowej postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] czerwca 2012 r. Prezydent Miasta [...] (organ) wydał zarządzenie nr [...]w sprawie powołania komisji konkursowych w celu wyłonienia kandydatów na stanowiska dyrektorów publicznych szkół i placówek w [...] prowadzonych przez Gminę Miasta [...] Skargę na powyższe zarządzenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. J. (dalej jako skarżący). Pismem z 26 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, zwana dalej ustawą o samorządzie gminnym). W dniu 3 grudnia 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, do którego dołączył kopie pism skarżącego kierowanych do Prezydenta i Wiceprezydenta Miasta [...] z 2 marca 2010 r., 10 maja 2012 r. oraz z 13 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a także jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn jest niedopuszczalne. Istotnym jest, iż w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie natomiast z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie na gruncie powołanego przepisu wskazuje się słusznie, że przedmiot zaskarżenia musi pokrywać się z przedmiotem wezwania do usunięcia naruszenia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Sz 177/10, Lex Omega nr 668879). Należy się zgodzić również z poglądem, że wezwanie do usunięcia naruszenia, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., stanowiące warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy, musi być skierowane do organu samorządowego znajdującego się w ramach struktury organizacyjnej danej gminy. Pisma informujące o konflikcie z dyrekcją pracodawcy skarżącego i podjętych działaniach organów śledczych, nie zastępuje wezwania, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 1995r., sygn. akt II SA 105/95, ONSA 1996/2/81). W literaturze i orzecznictwie akcentuje się, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie organu gminy bez wyczerpania trybu uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia skutkuje odrzuceniem skargi przez ten sąd. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały lub zarządzenia i od której zależy skuteczność wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy do sądu (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 760/08, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 504577; por. również A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki: Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wydanie 3., Wyd. Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2010, str. 776). Należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie dopełnił trybu warunkującego skuteczne zaskarżenie zarządzenia organu. Wprawdzie odpowiadając na wezwanie Sądu z 26 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego dołączył kopie pism skarżącego skierowanych do organu, jednak z ich treści, jak również dat – w dużej części sprzed wydania zaskarżonego zarządzenia, nie wynika by skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Z analizy akt administracyjnych sprawy również nie wynika by skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia. W tym stanie sprawy skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.