VIII SA/Wa 871/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2005 i 2006 r. postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy- E. G. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące 2005 i 2006 r. W uzasadnieniu wniosku podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się wyłącznie z emerytury w wysokości [...] zł brutto i sytuacja materialna jest "ciężka". Jako jedyny majątek wymieniła dom o powierzchni [...] m² oraz nieruchomość rolną – [...] ha. Pismem z dnia [...] września 2010 r. zobowiązano skarżącą do złożenia dodatkowych informacji dotyczących sytuacji materialnej poprzez m.in. nadesłanie zeznania podatkowego za 2009 r., wskazanie wszystkich źródeł utrzymania oraz złożenie wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie cztery miesiące. W odpowiedzi złożyła kserokopię decyzji o waloryzacji emerytury, zeznanie podatkowe – dochód brutto [...] zł, odpis skrócony aktu zgonu męża, oświadczenie o miesięcznych wydatkach na leki – [...] zł, wydatkach na opał i gaz – [...] zł, a także zaświadczenie o tym, ze posiada konto w [...]., którego miesięczna opłata wynosi [...] zł. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Stosownie do treści art. 252 § 1 ppsa osoba fizyczna, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy, jest zobowiązana do złożenia oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego oraz podania dokładnych danych o stanie rodzinnym. Z kolei art. 255 ppsa przewiduje, że jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej sytuacji materialnej i możliwości płatniczych, jest ona zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego i dochodów. Dopiero po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią takich dokumentów Sąd może wydać prawidłowe orzeczenie w tym zakresie. W niniejszej sprawie ten warunek dopuszczalności przyznania prawa pomocy nie został spełniony. Skarżąca mimo zobowiązania do uzupełnienia wniosku nie zadośćuczyniła w pełni wezwaniu. Wprawdzie złożyła ona zaświadczenie o wysokości emerytury oraz zeznanie podatkowe, jednakże nie nadesłała wyciągów z rachunków bankowych za żądany okres, co w zasadzie uniemożliwia pełną ocena sytuacji materialnej. Wykonaniem tego obowiązku nie jest złożenie zaświadczenia o posiadaniu konta i wysokości opłaty za nie. Świadczy to natomiast o tym, że jeśli skarżąca posiada konto, to z pewnością są na nim jakieś operacje. W świetle konstrukcji instytucji prawa pomocy, opisane działanie pozostawało w dobrze pojętym interesie strony skarżącej, ponieważ udokumentowanie sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy nie spoczywa na Sądzie, ale na podmiocie z takim wnioskiem występującym. Skoro zatem wnioskodawczyni nie wykazała przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to tym samym brak jest podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ppsa postanowiono, jak w sentencji.