VIII SA/Wa 872/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi Ł. A. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia 20 września 2024r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie odmowy prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za pracę w gospodarstwie rolnym, po wznowieniu postępowania oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z 20 września 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. (dalej jako "KWP" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako "Kpa") - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr [...] z 30 lipca 2024 r. Komendanta Miejskiego Policji w R. (dalej jako "KMP" lub "organ I instancji") w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzji dotychczasowej, tj. rozkazu personalnego KMP nr [...] z 18 czerwca 2019 r. dotyczącego odmowy sierż. szt. Ł.A. przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od 19 lipca 2000 r. do 19 września 2010 r., postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że KMP wydał w dniu 18 czerwca 2019 r. rozkaz personalny nr [...], na mocy którego działając m.in. na podstawie art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) oraz § 4 i § 5 rozporządzenia MSWiA z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 - ze zm.) i art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r., Nr 54, poz. 310) - odmówił sierż. szt. Ł.A. (dalej jako "policjant", "strona", "funkcjonariusz" lub "skarżący") przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od dnia 19 lipca 2000 r. do 19 września 2010 r., uznając, że strona nie spełniła warunku stałej pracy w gospodarstwie rolnym, co uniemożliwia uznanie jej za domownika w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. W ocenie organu I instancji praca zainteresowanego w gospodarstwie rolnym dziadków, a następnie matki mogła być rozpatrywana tylko jako doraźna pomoc świadczona przez niego w chwilach wolnych od innych obowiązków, zwyczajowo wymagana od członków rodziny rolnika. Właścicielami gospodarstwa rolnego byli dziadkowie, a następnie matka i to na nich spoczywał obowiązek prowadzenia gospodarstwa rolnego i wykonywania głównych prac. Organ w żaden sposób nie kwestionował, że strona pomagała dziadkom i matce przy wykonywaniu prac rolniczych. Wykonywanie jednakże tych czynności stanowiło jedynie pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Pomoc ta nie była jednakże świadczona w wymiarze mającym istotne znaczenie dla funkcjonowania tego gospodarstwa z uwagi na inne główne zajęcia strony, absorbujące czas zainteresowanego w tym okresie, tj. naukę w szkole ponadpodstawowej, a następnie w szkole wyższej. Organ wskazał również, że wymiar obowiązków związanych z zapewnieniem prawidłowego funkcjonowania danego gospodarstwa rolnego jest ściśle związany z powierzchnią tego gospodarstwa oraz rodzajem koniecznych do prowadzenia w nim prac. W tym kontekście, mając na względzie, że powierzchnia gospodarstwa dziadków, a następnie matki strony miała łącznie powierzchnię [...] ha oraz ograniczone potrzeby świadczenia w nim pracy, z uwagi na rodzaj wskazanych przez świadków prac wykonywanych w przedmiotowym gospodarstwie, związanych z hodowlą zwierząt oraz pracami polowymi nie mogły, w ocenie organu I instancji, wymagać od wymienionego świadczenia w tym gospodarstwie stałej pracy. Policjant nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania w ustawowym terminie od ww. decyzji KMP z 18 czerwca 2019 r. W dniu 7 czerwca 2024 r. policjant złożył raport o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną, tj. rozkazem personalnym KMP nr [...] z 18 czerwca 2019 r. W raporcie wniósł na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa o uchylenie decyzji ostatecznej - ww. rozkazu personalnego oraz wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, przyznającej mu prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym dziadków, a następnie matki w charakterze domownika od 19 lipca 2000 r. do 18 czerwca 2010 r. Policjant wskazał, że w dniu 2 czerwca 2024 r. wszedł w posiadanie dokumentów, które istniały w dniu wydania decyzji - ww. rozkazu personalnego, nie były znane organowi, który ją wydał, a są istotne w kontekście ponownego rozpatrzenia sprawy, tym samym spełnia warunki zawarte wart. 145 § pkt 5 Kpa i w związku z powyższym wnosi o wznowienie postępowania administracyjnego. Policjant do przedmiotowego wniosku dołączył wniosek o stwierdzenie nabycia spadku z 28 października 1986 r., zawiadomienia z 12 lutego 1987 r., ks. w nr rep. [...], ks. w nr rep. [...], ks. w nr rep., potwierdzenia wpłat podatku, kopię aktu notarialnego Repertorium [...] - umowa zniesienia współwłasności oraz wydruki treści trzech ksiąg wieczystych. Z wyżej wymienionych dokumentów, przedstawionych przez stronę, wynika, że ojciec policjanta – M. A. był właścicielem gruntów rolnych położonych w miejscowości J., które wspólnie uprawiali we wnioskowanym raportem z 9 kwietnia 2019 r. okresie. W związku z powyższym, organ I instancji postanowieniem nr [...] z 2 lipca 2024 r., działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...] KMP z 18 czerwca 2019 r. Po przeanalizowaniu całości zgromadzonego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art 104 oraz 145 § 1 pkt 5 Kpa, art. 101 ustawy o Policji (Dz. U. t.j. z 2024 r. poz. 145 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"), § 4 i § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat. od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. t.j. z 2015 r., poz. 1236 ze zm., dalej jako "rozporządzenie MSWiA z 6 grudnia 2001 r.") oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r. nr 54 poz. 310, dalej jako "ustawa z 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym"), wydał decyzję nr [...] z 30 lipca 2024 r., którą odmówił uchylenia w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego dotychczasowej decyzji, tj. rozkazu personalnego KMP nr [...] z 18 czerwca 2019 r. dotyczącego odmowy przyznania policjantowi prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym dziadków, a następnie matki w charakterze domownika od dnia 19 lipca 2000 r. do dnia 19 września 2010 r. KMP stwierdził, że nie wystąpiła powołana przez funkcjonariusza przesłanka wznowienia postępowania, tym samym dalsze jego prowadzenie jest niedopuszczalne. W świetle całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokumenty które przedstawił policjant, nie miały bowiem istotnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Policjant wniósł odwołanie od ww. rozkazu personalnego, podnosząc, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji i wnosi o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji ostatecznej - rozkazu personalnego KMP nr [...] z 18 czerwca 2019 r. oraz wydanie nowej decyzji przyznającej stronie prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w ww. okresie. Wskazanym na wstępie rozkazem personalnym z 20 września 2024 r., organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie KMP podzielił stanowisko i argumenty zawarte w decyzji organu I instancji z 30 lipca 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zasadniczego znaczenia nabiera kwestia zastosowania właściwych przepisów definiujących termin "domownik" w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Wnioskowany okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym dziadków, a następnie matki od dnia 19 lipca 2000 r. do dnia 19 września 2010 r. nie może być zaliczony policjantowi do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, gdyż w tym okresie strona nie spełniała warunków umożliwiających uznanie jej za "domownika" w rozumieniu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Oceny wymaga okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym rodziców oraz czy praca ta miała charakter stały. W okresie objętym wnioskiem wymieniony był członkiem rodziny rolnika, pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem we wskazanym okresie oraz spełniał kryterium wieku. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie można jednak uznać, że we wnioskowanym okresie praca strony była wykonywana stale. KWP wskazał, że nie kwestionuje, iż policjant pomagał dziadkom, a następnie matce w wykonywaniu prac rolniczych. Wykonywanie tych czynności stanowiło jedynie pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Pomoc ta nie była jednakże świadczona w wymiarze mającym istotne znaczenie dla funkcjonowania tego gospodarstwa z uwagi na inne główne zajęcia strony absorbujące czas zainteresowanego w tym okresie, tj. szkoła, a następnie studia. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego przedstawione przez policjanta raportem z 7 czerwca 2024 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną rozkazem personalnym KMP nr [...] z 18 czerwca 2019 r., nowe dokumenty stwierdzające, że właścicielem gruntów rolnych położonych w miejscowości [...], o łącznej powierzchni [...] ha jest ojciec strony M.A. , które wspólnie uprawiali, nie wpływają na całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Policjant wniósł skargę do tutejszego Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego z 20 września 2024 r. Skarżący zarzucił wymienionemu rozstrzygnięciu naruszenie: I. prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit b p.p.s.a. b) art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 i art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez brak ustalenia czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, poprzez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a konsekwencji nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, II. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 art. i 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 1 ust 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2024 r. poz. 90 z późn. zm., dalej jako "ustawa o ubezpieczeniu społecznym rolników"), poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo nieustalenia przez organy administracji istotnych dla sprawy okoliczności, tj. faktu, że skarżący wykonywał stałą pracę w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika - co zostało bezspornie przez niego wykazane, poprzez szereg dokumentów i zeznania świadków - powyższe miało wpływ na wynik sprawy, III. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z art. 1 ust 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym i art. 6 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, poprzez błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, w konsekwencji błędne uznanie, że nie zostały spełnione przez skarżącego wszystkie wymogi ww. przepisów, co skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi za okres pracy w gospodarstwie rolnym, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MSWiA z 6 grudnia 2001 r., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przepis powinien mieć zastosowanie przy prawidłowej ocenie materiału dowodowego i braku błędnego ustalenia stanu faktycznego - ponieważ zgodnie z materiałem dowodowym skarżący wykonywał stałą pracę w charakterze domownika. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego KWP nr [...] z 20 września 2024 r. oraz uchylenie w całości poprzedzającego go rozkazu personalnego KMP nr [...] z 30 lipca 2024 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające co do przyczyn wznowienia postępowania czego jednak nie uczynił, podobnie jak uprzednio organ I instancji. KWP ograniczył się tylko do wymienienia dokumentów, które dostarczył skarżący i stwierdzenia, że nowe dokumenty nie wpływają w jego ocenie organu na całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego wzrost areału gospodarstwa rolnego, o areał gospodarstwa ojca skarżącego, w którym skarżący również pracował w charakterze domownika, a co za tym idzie nakładów pracy, które świadczył nie jest istotny dla rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny KWP utrzymujący w mocy decyzję KMP o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzji dotychczasowej, tj. rozkazu personalnego KMP z 18 czerwca 2019 r. dotyczącego odmowy skarżącemu przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od 19 lipca 2000 r. do 19 września 2010 r. Istotnym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany w trybie wznowienia postępowania, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Przesłanki, których zaistnienie obliguje właściwy organ administracji publicznej do uchylenia decyzji dotychczasowej, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa i wydania - jej zastępującej, nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, lub wydania decyzji, o której mowa w art. 151 § 2 Kpa, zostały enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i w art. 145b Kpa. Należy do nich m.in. okoliczność wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Stwierdzenie faktu występowania jednej z przyczyn wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 Kpa rodzi po stronie właściwego organu konieczność wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Należy zauważyć, że w postępowaniu wznowieniowym organ winien stosować się do wszystkich zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady legalności i prawdy obiektywnej, a także prowadzić postępowanie przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Zakres rozpoznania sprawy w toku wznowionego postępowania wyznacza art. 149 § 2 Kpa, zgodnie z którym przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie w którym została wydana decyzja ostateczna było dotknięte jedną z wad prawnych skutkujących wznowieniem oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną. W przedmiotowej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. A zatem aby wznowić postępowanie na podstawie tego przepisu powinny być spełnione łącznie trzy przesłanki. Ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być nowe. Obejmuje to okoliczności lub dowody zarówno nowoodkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania. Nowe okoliczności faktyczne czy nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą zatem dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Kolejną przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych czy nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest to, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji postanowieniem nr [...] z 2 lipca 2024 r. działając na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wznowił ma wniosek skarżącego postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną - rozkazem personalnym nr [...]KMP z 18 czerwca 2019 r. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia KMP zauważył, że skarżący w swoim wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że w dniu 2 czerwca 2024 r. wszedł w posiadanie dokumentów, które pozwalają na ustalenie, że przywołana podstawa wznowieniowa oparta jest na art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. Zgodnie zaś z informacjami zawartymi we wniosku o wystąpieniu podstawy wznowienia skarżący dowiedział się również w dniu 2 czerwca 2024 r. W ocenie organu I instancji wyjaśnienia skarżącego nie budzą wątpliwości. Stąd należało uznać, że dochowany został wynikający z art. 148 § 1 Kpa miesięczny termin na zainicjowanie wznowienia postępowania administracyjnego. W tej sytuacji nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że organ nie ustalił czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, choć nie zostało to bezpośrednio wyeksponowane zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego, jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia, organy obu instancji przyjęły, że wyszły na jaw nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję - rozkaz personalny z 18 czerwca 2019 r. odmawiający skarżącemu przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od 19 lipca 2000 r. do 19 września 2010 r. Niemniej jednak, zdaniem Sądu organy obu instancji słusznie uznały, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania nowe i nieznane dotychczas organowi dowody, z których to wynika, że ojciec skarżącego był właścicielem gruntów rolnych o powierzchni ok. 1,13 ha, położonych w miejscowości [...], które wspólnie uprawiali we wnioskowanym wyżej okresie, nie wpływają na całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i nie są istotne dla sprawy. Istotne bowiem dla odmowy skarżącemu przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od 19 lipca 2000 r. do 19 września 2010 r. jest to, że wnioskowany okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym nie może być zaliczony policjantowi do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego, gdyż w tym okresie strona nie spełniała warunków umożliwiających uznanie jej za "domownika" w rozumieniu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Oceny w tego rodzaju sprawie wymaga bowiem nie tylko okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, ale przede wszystkim czy praca ta miała charakter stały. Wykonywanie zaś przez skarżącego wskazanych przez niego czynności w gospodarstwie rolnym dziadków, a następnie matki o powierzchni 5,82 ha, stanowiło jak ustalił organ I instancji w rozkazie personalnym z 18 czerwca 2019 r. jedynie pomoc przy prowadzeniu tego gospodarstwa rolnego. Pomoc ta nie była świadczona w wymiarze mającym istotne znaczenie dla funkcjonowania tego gospodarstwa z uwagi na inne główne zajęcia strony absorbujące czas zainteresowanego w tym okresie, tj. szkoła, a następnie studia. Takiej oceny organu nie może więc nawet zmienić wzrost areału gospodarstwa rolnego o areał gospodarstwa ojca skarżącego, w którym skarżący jak twierdzi również pracował, a właściwie z uwagi na naukę w szkole czy na studiach - świadczył jedynie pomoc przy prowadzeniu tego gospodarstwa rolnego. Reasumując uznać należy, że organy obu instancji, prawidłowo odmówiły na podstawie art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa uchylenia w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego decyzji dotychczasowej, tj. rozkazu personalnego KMP nr [...]z 18 czerwca 2019 r. dotyczącego odmowy skarżącemu przyznania prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od 19 lipca 2000 r. do 19 września 2010 r. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wprawdzie uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają w pełni wymogów art. 107 § 3 oraz art. 11 Kpa, niemniej jednak nie stanowi to takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Zgodnie ze stanowiskiem obu stron postępowania skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).