VIII SA/Wa 875/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2013 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mleczarskiej "[...]" z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w R. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją znak [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent Miasta R. (Prezydent, organ I instancji) działając na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwanej dalej ustawą środowiskową), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej Kpa), po rozpatrzeniu wniosku P. R. właściciela firmy "[...]" (inwestor) z siedzibą w R. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejących hal produkcyjnych przemysłu metalowego na przemysł drzewny zlokalizowanych w R. przy ul. T. [...] oraz ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Prezydent określił: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, zwane dalej rozporządzeniem z 2010 r.) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W celu ustalenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko, organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (PPIS) oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (RDOŚ) o wydanie opinii i w reakcji na powyższe PPIS opinią z [...] października 2011 r., a także RDOŚ postanowieniem z [...] października 2011 r., stwierdziły brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W następstwie powyższego Prezydent, po przedłożeniu przez inwestora dodatkowych wyjaśnień i informacji dotyczących planowanej inwestycji, postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko objętego wnioskiem przedsięwzięcia. W dniu [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Na skutek odwołania wniesionego przez Spółdzielnię [...] "[...]" z siedzibą w G. (skarżąca), organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustalił, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na zmianie sposobu użytkowania istniejących hal produkcyjnych przy ul. T. [...] w R. z przemysłu metalowego na przemysł drzewny, zlokalizowanych na działkach o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], których całkowita powierzchnia wynosi [...] ha, z czego powierzchnia zabudowy to [...] ha. Dla terenu przewidzianego pod planowane przedsięwzięcie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedsięwzięcie obejmuje zagospodarowanie trzech hal, które wykorzystywane będą na potrzeby: produkcji drzwi i ościeżnic drewnianych, wytwarzania kompozytu (granulatu) na bazie tworzyw sztucznych i pyłu drzewnego oraz produkcji elementów na bazie przygotowanego kompozytu. Dalej organ wskazał rodzaj, zakres i przewidywaną ilość produkcji drzwi i ościeżnic z drewna, listew ozdobnych, kompozytu z którego produkowane będą panele podłogowe oraz inne materiały wykończeniowe w (np. listwy podłogowe i drzwiowe). Wyjaśnił również, że produkcja granulatu odbywać się będzie na bazie pyłu drzewnego i tworzywa sztucznego. Inwestor wybuduje własną kotłownię opalaną czystym drewnem odpadowym (biomasą), którą pozyskiwać będzie z tartaków w postaci wiórów lub z wycinki drzew z nadleśnictwa. Kotłownia zakładowa wyposażona będzie w dwa kotły, każdy o nominalnej mocy cieplnej 1,047 MW, przy czym w sezonie grzewczym z wykorzystaniem jednego kotła. Z dalszych ustaleń wynika, iż inwestor planuje także wykorzystanie dwóch sztuk rębaków zlokalizowanych oddzielnie pod wiatą, które będą rozdrabniały odpady z drewna na potrzeby kotłowni oraz do produkcji kompozytu. Organ I instancji wskazał, iż planowane przedsięwzięcie uruchomione zostanie w terenie przemysłowo-usługowym, którego najbliższe sąsiedztwo stanowią tereny skarżącej oraz tereny innych firm powstałych na bazie obszaru zajmowanego przez nieistniejący już [...] Sp. z o.o. Przedsięwzięcie nie będzie powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza teren do którego inwestor ma tytuł prawny, nadto nie przewiduje się dla inwestycji znacznego wykorzystania zasobów naturalnych. Działalność wykonywana będzie w trzech istniejących halach produkcyjnych. Potencjalnymi źródłami hałasu z terenu zakładu będą urządzenia technologiczne, wentylacyjne, urządzenia do rozdrabniania odpadów z drewna, a także ruch pojazdów ciężarowych i osobowych. W celu ochrony przed hałasem, procesy technologiczne odbywać się będą wewnątrz hal produkcyjnych o odpowiedniej izolacyjności ścian zewnętrznych budynku. Jednocześnie wyjaśnił, że przeprowadzona analiza obliczeń akustycznych wykazała (w odniesieniu do najbliżej położonych terenów chronionych akustycznie - u zbiegu ulic T. i L., około [...] m od planowanego przedsięwzięcia), że sporna inwestycja nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu, wynoszących w porze dziennej A Leq = 55 dB i w porze nocnej A Leq = 45 dB. Organ w kwestii zanieczyszczeń do powietrza wskazał, iż w części wyznaczonej do produkcji drzwi wewnętrznych zastosowane będą stanowiskowe odciągi pyłu skierowane rurociągami pneumatycznymi do zespołu odpylającego, który wyposażony będzie w 9 komór filtracyjnych, z których każda zawiera 50 worków tkaninowych o skuteczności odpylania na poziomie 99,5%, zaś kotłownia opalana będzie czystym drewnem odpadowym-biomasą, w rozumieniu przepisów rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, którą inwestor pozyskiwać będzie z tartaków lub z nadleśnictwa. Inwestor przewiduje stosowanie klejów [...] w ilości ok. 4.8 Mg, według charakterystyki tego produktu, jest to klej wodny, które nie zawiera rozpuszczalników ani innych substancji chemicznych, w tym lotnych związków organicznych, nadto w zakładzie nie przewiduje się procesu lakierowania. W rezultacie jak podkreślono w decyzji, emisja substancji i zapachów będzie minimalna i ograniczy się do terenu zakładu do którego inwestor ma tytuł prawny. Powstałe w trakcie eksploatacji zakładu odpady, w tym niebezpieczne będą gromadzone w sposób selektywny, w oznakowanych pojemnikach ustawionych w miejscach o szczelnej powierzchni i ograniczonym dostępie osób postronnych. Zgromadzone odpady będą przekazane uprawnionym odbiorcom w celu ich odzysku lub unieszkodliwiania. Powstałe w zakładzie odpady z płyt wiórowych wykorzystane zostaną w całości do produkcji granulatu kompozytu (odzysk odpadów metodą R14). Organ I instancji stwierdził także, biorąc pod uwagę lokalizację, a także skalę i zakres oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, że nie będzie ono negatywnie oddziaływać na cele ochrony i integralność obszarów objętych ochroną, w tym stref ochronnych ujęć wód i zbiorników wód śródlądowych, obszarów Natura 2000 oraz zlokalizowanego w odległości około [...] km od miejsca planowanej inwestycji - obszaru chronionego krajobrazu "[...]". Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania argumentów skarżącej, organ I instancji podał, że przeprowadzona analiza obliczeń rozprzestrzeniania się poszczególnych substancji w powietrzu wykazała, że standardy jakości środowiska w tym zakresie zostaną dotrzymane, zaś planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływało na zakład skarżącej. Co do obszaru chronionego krajobrazu "[...]", Prezydent stwierdził, że wyznaczony Uchwałą Nr 480/2009 Rady Miejskiej w Radomiu z dnia 23 lutego 2009 r. w sprawie wprowadzenia ochrony w drodze wyznaczenia obszaru chronionego krajobrazu (Dz. Urzęd. Woj. Mazow. Nr 33, poz. 765), obszar - dotyczy wyznaczonej strefy A i B, która nie obejmuje miejsca lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Podał także, że na etapie procesu inwestycyjnego, inwestor nie musi okazywać prawa własności do terenu. Ponadto załączona do wniosku karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wystarczające dane i informacje m.in. wykonane obliczenia w zakresie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu i emisji hałasu, które umożliwiają organowi podjęcie rozstrzygnięcia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie Prezydent wyjaśnił, że ustalając krąg stron postępowania wziął pod uwagę załączoną do wniosku mapę ewidencyjną przedsięwzięcia z zaznaczonym przez inwestora przebiegiem granic terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie ono oddziaływać (art. 74 ust. 1 pkt 3). Z mapy ewidencyjnej (uzupełnionej przez inwestora [...] maja 2012 r.) wynika, że zasięg oddziaływania pokrywa się z terenem realizacji przedsięwzięcia i obejmuje działki, które należą do inwestora. W oparciu o powyższe organ I instancji uznał, że stronami przedmiotowego postępowania będą również właściciele działek bezpośrednio przylegających do planowanego przedsięwzięcia. Odniósł się do emisji LZO i innych zanieczyszczeń powstałych w wyniku nakładania powłok klejowych, wskazując iż klej [...] jest klejem wodnym, który nie zawiera rozpuszczalników ani innych substancji chemicznych, w tym lotnych związków organicznych. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta R. złożyła Spółdzielnia [...] "[...]" w G. (skarżąca), wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i podnosząc, że w treści rozstrzygnięcia nie wykazano ponad wszelką wątpliwość, jaka będzie wielkość emisji zanieczyszczeń pyłowo-gazowych, zaś stwierdzenie, że "emisja będzie niewielka", nie poparte zostało żadnymi obliczeniami. Skarżąca zarzuciła, iż organ I instancji nie odniósł się w sposób rzeczowy do większości jej argumentów podnoszonych w toku postępowania. Nie wykazano także konkretnie w jakim stopniu inwestycja będzie oddziaływać na obszar chronionego krajobrazu "[...]" ograniczając się jedynie do opisu obszarów A i B. Mając na uwadze dyskusyjność uciążliwości tej inwestycji decyzja powinna zawierać także obowiązek przeprowadzenia analizy po realizacyjnej, która nie została zalecona. Decyzją znak [...] z dnia [...] września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (Kolegium, organ odwoławczy), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Rozpoznając sprawę, na skutek wniesionego odwołania, organ odwoławczy stwierdził prawidłowość podjętej przez organ I instancji decyzji, uznając, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy dla ustalenia środowiskowych uwarunkowań w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania istniejących hal produkcyjnych przemysłu metalowego na przemysł drzewny. Kolegium wskazało, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił między innymi art. 84 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym w myśl art. 85 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy decyzja powinna zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1. Organ odwoławczy podniósł, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz § 3 pkt 47 rozporządzenia z 2010 r. Postanowienie w tym zakresie (o potrzebie lub braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) wydaje się po zasięgnięciu opinii organów tam wymienionych. W niniejszej sprawie organ I instancji, po uprzednim zasięgnięciu opinii RDOŚ i PPIS (odpowiednio postanowienie z [...] października 2011 r. i opinia z [...] października 2011 r. – opiniujące negatywnie potrzebę sporządzenia raportu), postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Szczegółowe informacje dotyczące realizacji zamierzonej inwestycji zawiera załącznik do decyzji w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji dokonał własnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czego dowodem jest chociażby żądanie uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia, przed wydaniem postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oraz wyczerpujące ustalenie stron postępowania. Za strony postępowania uznano właścicieli działek przyległych do terenu inwestycji (oddziaływanie zamyka się w granicach terenu objętego wnioskiem), co odpowiednio udokumentowano (wypisami z rejestru gruntów). Stronom zapewniono czynny udział na każdym etapie postępowania. Ponadto informacje o czynnościach podejmowanych w sprawie i wydanych decyzjach, organ I instancji podał do publicznej wiadomości. Zaskarżona decyzja uwzględnia przepisy Kpa oraz ustawy środowiskowej. Stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo, tak w odniesieniu do skali przedsięwzięcia jak i pozostałych okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Decyzja określa rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, wskazuje na jakiej powierzchni będzie ono realizowane i warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do decyzji przedstawia szczegółowo cały proces technologiczny i sposób funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia wraz z obliczeniami rozpowszechniania się emisji hałasu, gospodarką wodno - ściekową i odpadami. Przyjęte rozwiązania zapewnią w stopniu dostatecznym ochronę środowiska i nie będą powodować uciążliwości dla terenów sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podał, że całościowa i prawidłowa ocena warunków realizacji przedsięwzięcia dokonana przez organ I instancji prowadzi do wniosku, że z uwagi na rodzaj, skalę i lokalizację, nie będzie ono powodować przekroczeń standardów jakości środowiska w zakresie emisji i występowania innych uciążliwości. Twierdzenie to poparte zostało analizą obliczeń rozpowszechniania się poszczególnych substancji i wykazało, że będzie ono minimalne i ograniczy się do terenu zakładu, do którego inwestor ma tytuł prawny. Jednocześnie Kolegium zauważyło, że zakres i ocena materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, że brak jest uchybień organu I instancji w zakresie analizy emisji zanieczyszczeń. Za niezasadny zatem Kolegium uznało zarzut zaniechania prowadzenia dokładnej analizy emisji zanieczyszczeń z kotłowni. Wyjaśniona została również kwestia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar chronionego krajobrazu "[...]", co uwzględniono w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie stwierdził także, by podjęte rozstrzygnięcie naruszało słuszny interes skarżącej, a także konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyła Spółdzielnia [...] "[...]" w G. (skarżąca) wnioskując o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia oraz przepisów postępowania - art. 107 § 1 Kpa, przez brak podania pełnej podstawy prawnej decyzji organów obu instancji. Skarżąca wywiodła, że zaskarżone decyzje powinny spełniać nie tylko szczegółowe warunki z ustawy środowiskowej, ale również wymogi procedury, w tym art. 107 § 1 Kpa. W szczególności obowiązkiem organów obu instancji było wskazanie pełnej podstawy prawnej decyzji, odrębnie od uzasadnienia. Decyzja organu I instancji wskazuje jako podstawę jedynie art. 104 Kpa, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, (bez przywołania bliższej jednostki redakcyjnej), oraz art. 85 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, zaś decyzja organu odwoławczego jedynie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Zdaniem skarżącej przywołane przepisy regulują jedynie kwestie formalne, nie zawierają natomiast wyczerpujących przesłanek od których zależeć winna treść decyzji w niniejszej sprawie. Z samych uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że takim przepisem regulującym materialnoprawną podstawę decyzji jest np. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, który nie został jednak powołany w podstawie prawnej decyzji organów obu instancji, a pojawia się jedynie ubocznie w ich uzasadnieniach. Skarżąca podtrzymała ponadto pozostałe zarzuty i twierdzenia zgłaszane w toku postępowania administracyjnego, wskazując w tym zakresie, że organ odwoławczy zaniechał wnikliwego zbadania stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia w sprawie. Skutkiem prawidłowej i wszechstronnej oceny sprawy, winno być zdaniem skarżącej ustalenie, że w niniejszej sprawie konieczne jest dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Poddaną kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., którą utrzymano w mocy opisaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta R. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, ponieważ w toku postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Również decyzje organów obu instancji odpowiadają wymogom ustanowionym w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Postępowanie administracyjne dotyczyło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie takiej decyzji (o środowiskowych uwarunkowaniach) następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy), co stanowi o prejudycjalności rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla wymienionych rozstrzygnięć. Jak wynika z art. 73 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, do którego winien on dołączyć odpowiednie dokumenty określone w art. 74 ustawy. Przepis art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy, ponadto wskazane przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia z 2010 r., dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ww. ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Warunki wynikające z powyższych regulacji zostały w kontrolowanej sprawie zachowane, gdyż organy opiniujące wyraziły swoje stanowisko w przepisanej formie (opinia PPIS i postanowienie RDOŚ), a organ I instancji odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny sprawy w tym zakresie, ustalając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu Prezydenta z [...] stycznia 2012 r., w którym w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jego ocenę w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Z treści art. 84 ustawy środowiskowej wynika, iż w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2). Uprawnioną jest zatem ocena Kolegium, iż organ I instancji, zachowując tryb określony w art. 84 ustawy środowiskowej, prawidłowo wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia integralną jej częścią. Słusznie też organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta, iż uzasadniając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, należy w uzasadnieniu tym zawrzeć informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (art. 85). Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kpa powinno zawierać, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej). Kolegium właściwie uznało, iż podjęta przez organ I instancji decyzja spełnia również te warunki. Uzasadnienie decyzji zawiera bowiem rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. Organ szczegółowo opisał etap realizacji i eksploatacji inwestycji i przewidywane oddziaływanie na środowisko na każdym z tych etapów, w zakresie emisji zanieczyszczeń i hałasu. Wskazał na konkretne działania będące źródłem tych emisji (tak na etapie realizacji inwestycji, jaki i jej eksploatacji), związane głównie z produkcją drzwi i ościeżnic, profili z kompozytu oraz wytwarzaniem kompozytu, jednak przede wszystkim zwrócił uwagę na okoliczność, iż emisja substancji i zapachów będzie minimalna i ograniczy się do terenu zakładu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Podkreślił, iż przedsięwzięcie nie obejmuje obszarów objętych ochroną ([...], [...]), a jego prowadzenie nie będzie oddziaływać na tereny przyległe. Położone bezpośrednio w otoczeniu zakładu tereny przemysłowe, to tereny dla których dopuszczalne normy w środowisku nie są ustalane. Z kolei zlokalizowane w odległości około [...] m od planowanej inwestycji tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie są zagrożone realizacją planowanego przedsięwzięcia oddziałującego jedynie na terenie inwestycji. Uzasadnienie to w pełni odpowiada również wymaganiom określonym w art. 107 § 3 Kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż skarżąca błędnie oceniła, że zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy prawidłowo w osnowie decyzji podał, iż podjęte w wyniku rozpoznania odwołania skarżącej rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy decyzję I instancji, oparte zostało na art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Także osnowa decyzji Prezydenta zawiera wskazanie, iż: zostaje wydana przez organ uprawniony – Prezydenta (art. 75 ust. 1 pkt 4), wydana została w trybie art. 84 poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik decyzji, spełnia wymogi dotyczące uzasadnienia – art. 85 ustawy środowiskowej (co przedstawiono we wcześniejszych rozważaniach). Zarzut skarżącej dotyczący nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy poprzez ocenę, iż w sprawie niezbędnym było sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko także nie jest uprawniony. Zgodnie z opisanymi wyżej procedurami obowiązującymi w przedmiotowym postępowaniu, organ I instancji, po zajęciu przez organy opiniujące stanowiska (negatywnego w odniesieniu do konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko), którym organ ten nie był związany oraz po przedłożeniu przez inwestora na żądanie organu dodatkowych wyjaśnień i informacji dotyczących inwestycji, w szczególności pod kątem gospodarowania odpadami Prezydent właściwie ocenił, iż z uwagi na położenie terenu planowanej inwestycji w obszarze przemysłowym oraz zastosowane rozwiązania techniczne minimalizujące oddziaływanie inwestycji na środowisko, nie zachodzi potrzeba sporządzania raportu. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż argumenty powoływane w toku postępowania odwoławczego od pierwotnie wydanej decyzji z [...] kwietnia 2012 r. (uchylonej decyzją Kolegium z [...] maja 2012 r.) zostały przez organ I instancji w kolejnej decyzji szczegółowo omówione. Z rozważań tych wynika, że emisja zanieczyszczeń i zapachów będzie minimalna i ograniczy się do terenu zakładu do którego inwestor ma tytuł prawny, planowane przedsięwzięcie nie będzie zatem negatywnie oddziaływało na zakład skarżącej. Inwestycja nie ma wpływu na cele ochrony wyznaczone uchwałą dotyczącą obszaru chronionego krajobrazu "[...]", bowiem znajduje się w odległości ok. 0,6 km od granic tego obszaru, a wynikające z uchwały zakazy dotyczą wyznaczonej strefy A i B, która nie obejmuje miejsca lokalizacji planowanego przedsięwzięcia. Zarzut dotyczący prawa korzystania z drogi dojazdowej, poprzez którą będzie wykonywana obsługa komunikacyjna przedsięwzięcia na tak wczesnym etapie postępowania jest nieracjonalny na tym etapie procesu inwestycyjnego, okoliczności te podlegają badaniu dopiero na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu. Ponadto w zakładzie nie będzie produkcji płyt wiórowych i pilśniowych oraz procesu lakierowania, zaś emisja LZO i innych zanieczyszczeń powstałych w wyniku nakładania powłok klejowych nie wystąpi, bowiem przewidywany do stosowania klej [...] jest klejem wodnym, które nie zawiera rozpuszczalników ani innych substancji chemicznych, w tym lotnych, związków organicznych. Sąd nie przychylił się również do argumentów skarżącej w zakresie użycia eufemizmów i braku obliczeń, bowiem podkreślić należy, że inwestor nie przewiduje procesu lakierowania, co zostało wyjaśnione powyżej. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono również kwestie opału do kotłowni, a więc i ten argument nie znajduje akceptacji Sądu. Podsumowując należy podkreślić, iż Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji (i decyzji poprzedzającej organu I instancji) uwzględnił całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i doszedł do przekonania, że obawy skarżącej strony i jej niezadowolenie nie mogą same w sobie stanowić podstawy do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w sytuacji gdy Sąd nie stwierdził, by naruszała ona prawo, w tym stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia – przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kluczowe zagadnienia zostały obszernie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu w tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Przesłanki warunkujące brak konieczności przeprowadzenia oceny zostały należycie omówione w decyzjach organów obu instancji, zaś argumenty zawarte w skardze nie doprowadziły do stwierdzenia, iż doszło do uchybień mogących skutkować tym, że organ powinien wydać orzeczenie stwierdzające konieczność dokonania oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Mając na uwadze powołane okoliczności i rozważania, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.