VIII SA/Wa 878/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2011 r., po wznowieniu postępowania oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi S.P. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej: "organ odwoławczy" lub "SKO") nr [...] z [...] września 2012 r. utrzymująca w mocy po rozpoznaniu odwołania decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. (dalej: "organ I instancji") z [...] marca 2012 r. odmawiająca uchylenia swojej decyzji z [...] stycznia 2011 r. w sprawie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. dla S. P. z powodu nie stwierdzenia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zmianami, dalej: "Ordynacja podatkowa"). 2. Do wydania decyzji przez organ I instancji doszło wskutek wznowienia postępowania podatkowego w sprawie określenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. zakończonego decyzją ostateczną z [...] stycznia 2011 r. (dotyczącego wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości w łącznej kwocie [...] zł). Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego, który powoływał się na uchylenie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzji Starosty R. z [...] czerwca 2005 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów zmeliorowanych oraz aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntów w obrębie O.. Uchylona decyzja była podstawą dokonania wpisów w ewidencji gruntów. W toku postępowania wznowieniowego organ I instancji ustalił, że faktycznie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję Starosty R. z [...] czerwca 2005 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu gleboznawczego klasyfikacji gruntów i przekazał sprawę Staroście R. do ponownego rozpoznania, w związku z czym toczy się w tej sprawie postępowanie przed tym organem i do czasu wydania decyzji w sprawie niniejszej nie zostało ono zakończone. Wymiar podatku był dokonywany na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków aktualnych na datę orzekania. Organ I instancji uznał, że w sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, bowiem zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287, dalej: "prawo geodezyjne" ) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uchylenie decyzji Starosty R. z 2005 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów, wobec niezakończenia postępowania tym wywołanego, do chwili orzekania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego wymiaru podatku rolnego, nie spowodowało zmiany w ewidencji gruntów i dlatego nie może stanowić podstawy wzruszenia ostatecznej decyzji wymiarowej. Organ I instancji powołał orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych wskazujące na wiążącą moc zapisów faktycznych w ewidencji gruntów i budynków co do wymiaru podatku od nieruchomości. 3. Skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S.. W odwołaniu tym zarzucił decyzji organu I instancji: 1) błąd w ustaleniach faktycznych i ocenie stanu prawnego polegający na uznaniu, iż nie zachodzą okoliczności, na podstawie których organ powinien wznowić postępowanie, 2) naruszenie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, mimo iż ustalenia dokonane w decyzji z [...] czerwca 2005 r. dotyczące klasy gruntów są nieprawidłowe i nie mogą stanowić podstawy dla zaskarżonej decyzji, 3) przekroczenie granic uznaniowości decyzyjnej w wyniku błędnej wykładni art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do niezgodnej z prawem odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. rozpoznając odwołanie nie zgodziło się z zarzutami skarżącego. Powtórzyło argumentację organu I instancji sprowadzającą się do tego, że wobec toczącego się postępowania w sprawie klasyfikacji gruntów, nadal wiążące dla wymiaru podatku od nieruchomości podatku rolnego są zapisy w ewidencji gruntów i budynków. SKO stwierdziło, że organ I instancji podjął wszelkie kroki mające na celu stwierdzenie istnienia przesłanki wznowienia i poprawnie ustalił, że nie zachodzi sytuacja wymieniona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Wskazało też, że instytucja wznowienia nie jest oparta na uznaniu administracyjnym, dlatego organ I instancji nie mógł przekroczyć granic uznania administracyjnego. 5. Skarżący we wniesionej w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych i ocenie stanu prawnego polegający na uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie organ podatkowy prawidłowo wskazał wymiar zobowiązania podatkowego, mimo iż w oparciu o wadliwą pod względem technicznym i formalno -prawnym klasyfikację gruntów, 2) naruszenie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie, mimo iż ustalenia dokonane w decyzji z [...] czerwca 2005 r. dotyczące klasy gruntów są nieprawidłowe i nie mogą stanowić podstawy dla bytu prawnego zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie zmianie stawki podatkowej, 3) naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów prawa, 4) naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych określonej w art. 121 Ordynacji podatkowej, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji merytorycznie wadliwej, czego organ miał pełną świadomość. Skarżący uzasadniając skargę powtórzył dotychczas prezentowane stanowisko, zgodnie z którym uchylenie decyzji z 2005 r. dotyczącej klasyfikacji gruntów powinno być uznane za przesłankę uchylenia decyzji o łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2011 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. 6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skarga jest nieuzasadniona. 7. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści samej skargi, występujący w rozpatrywanej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia o zgodności z prawem wydanej po wznowieniu postępowania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uznaje ona uchylenie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu gleboznawczej klasyfikacji gruntów za nie stanowiącą przesłanki wznowieniowej wobec tego, że podstawą wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości są aktualne zapisy w ewidencji gruntów i budynków. W związku z taką istotą tego sporu koniecznym jest wskazanie, że art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12.02.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) w jej brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, a więc określone części powierzchni ziemi. Ustawa ta określa zarazem w art. 2 ust. 2, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają jednak grunty będące użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi, zakrzewionymi na użytkach rolnych lub lasy, o ile nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, za którą w rozumieniu tej ustawy nie uważa się m.in. działalności rolniczej lub leśnej (art. 1a ust. 2 pkt 1 u.p.o.l.). Z kolei zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2006, Nr 136, poz. 969, dalej ustawa o podatku rolnym) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wydatkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jak wynika z kolei z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, regulującej m.in. sprawy ewidencji gruntów i budynków, przez ewidencję tę rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających gruntami, budynkami i lokalami. Według przepisów art. 20 tejże ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. przede wszystkim ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych. Prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów należy do zadań starostów (art. 22 ust. 1). Ewidencja gruntów i budynków stanowi podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń (art. 21 ust. 1). Wynika zatem z przedstawionych regulacji, iż o zaliczeniu określonego gruntu do przedmiotów wyłączonych z opodatkowania podatkiem od nieruchomości decyduje w istocie informacja o rodzaju danego użytku gruntowego zawarta w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów i budynków. Dotyczy to również określenia rodzaju użytków rolnych i klas gleboznawczych dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem rolnym. Klasyfikacja gruntów jest bezwzględnie wiążąca dla organów podatkowych co do określenia podstaw opodatkowania. Ponadto dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Słusznie więc organy podatkowe wzięły te dane za podstawę swych decyzji. Uchylona decyzja o klasyfikacji gruntów z 2005 r. nie stanowiła decyzji, na podstawie której wydano decyzję z 2011 r. dotyczącą łącznego zobowiązania podatkowego w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Podstawą wydania decyzji wymiarowej jest treść wpisów w ewidencji gruntów, a faktyczna, istniejąca na dzień wydawania zaskarżonych decyzji treść tych wpisów, nie jest kwestionowana w sprawie, potwierdzona jest dokumentami urzędowymi w postaci wypisów z rejestru gruntów. Zatem nie doszło do naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż brak było w chwili wydawania decyzji podstaw do jego zastosowania. Nietrafne są też pozostałe zarzuty skargi. Organy nie dokonały błędnych ustaleń faktycznych i wadliwej oceny prawnej, gdyż oparły swoje decyzje wymiarowe na obowiązującej ewidencji gruntów. Wobec trwania postępowania w zakresie klasyfikacji gleboznawczej bezzasadne są przy tym twierdzenia skarżącego o "wadliwej pod względem technicznym i formalnoprawnym klasyfikacji gruntów." Jak wyżej wskazano nie zostały naruszone przepisy prawa, zatem nietrafny jest zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej. Również zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych nie znajduje podstaw, bo nie może stanowić o zasadności tego zarzutu sytuacja, gdy organy działają zgodnie z prawem zarówno w zakresie przepisów prawa materialnego jak i procesowego w sytuacji uwzględniającej aktualny w chwili wydawania decyzji stan prawny i faktyczny wynikający w tym przypadku z istniejącej treści zapisów w ewidencji gruntów. Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, względnie uchybia ona przepisom postępowania podatkowego w stopniu co najmniej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.