VIII SA/Wa 879/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta R. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia : odmówić dopuszczenia Prezydenta Miasta R. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Sygn. akt VIII SA/Wa 879/09 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] listopada 2009r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący Z.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty. W dniu [...] stycznia 2010r. Prezydent Miasta R. złożył wniosek o dopuszczenie do udziału w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi Z.S. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, iż ze względu na ważny interes organu administracyjnego tj. fakt, iż Prezydent wydaje i cofa uprawnienia diagnostom oraz sprawuje stały nadzór nad ich pracą, zgodnie z ustawą – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) ważna jest szybka informacja z sądu administracyjnego o rodzaju podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 33 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Z przepisu tego wynika, iż uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego może stać się podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału, albowiem tylko wtedy wynik postępowania sądowoadministracyjnego może dotyczyć jego interesu prawnego (por. M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 204). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 60). Istotnym dla rozstrzygnięcia o możliwości dopuszczenia konkretnego podmiotu do postępowania sądowego jest więc rozstrzygnięcie, czy po jego stronie istnieje interes prawny, na który mogłoby oddziaływać orzeczenie zapadłe w zawisłej przed sądem administracyjnym sprawie. Określenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą administracyjnego prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuacje prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Podnieść należy w tym miejscu, że samo pojęcie interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zostało ustawowo zdefiniowane. Dlatego też ustalając treść tego pojęcia w każdej indywidualnej sprawie należy posiłkować się z jednej strony orzecznictwem, z drugiej bogatym dorobkiem doktryny. W orzecznictwie przyjmuje się, że istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (J. Zimmermana OSP 1997/4/83, glosa aprobująca do uchwały siedmiu sędziów SN z dnia 6 lutego 1996 r.,). Immanentną cechą interesu prawnego pozostaje bowiem bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, na której jest budowany interes prawny, przy czym podkreśla się, iż powiązanie takie musi istnieć pomiędzy organem prowadzącym postępowanie, a każdą ze stron. W wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kpa. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Nie do przyjęcia jest bowiem stanowisko, że organ I instancji może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Należy więc stwierdzić, iż organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma interesu prawnego do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej sprawie. Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 33 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia U Z A S A D N I E N I E Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty została doręczona skarżącemu w dniu [...] października 2009r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). W decyzji tej zawarte zostało pouczenie, że stronie służy prawo zaskarżenia jej do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od doręczenia decyzji. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...] listopada 2009r. Przedmiotową skargę skarżący wniósł w dniu [...] listopada 2009r. (data nadania w urzędzie pocztowym) tj. z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy skarżący został prawidłowo pouczony o terminie wniesienia środka zaskarżenia. Ponieważ Z. S. uchybił terminowi do wniesienia skargi, skargę należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na mocy art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.