VIII SA/Wa 880/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Referent stażysta Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej uzasadnienia; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącej [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. znak : [...] Wójt Gminy S. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej kpa) zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej [...] telefonii komórkowej sieci [...], na części działki nr [...] w miejscowości W. gm. S.. Nadto organ wezwał wnioskodawcę do wystąpienia na podstawie art. 100 § 1 kpa do Wójta Gminy S. w terminie do [...] marca 2010 r. o przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Podstawą takiego rozstrzygnięcia przez organ I instancji było przyjęcie, że rozpatrzenie sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy od uprzedniego prawomocnego orzeczenia w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Zażalenie na to postanowienie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.. W zażaleniu podniosła, że brak było podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu, bowiem wynik tej sprawy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a poza tym przedsięwzięcie, którego dotyczy postępowanie nie jest przedsięwzięciem dla którego jest lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawy związane z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu bądź braku takiej potrzeby badane są w odrębnym postępowaniu, które może zakończyć się wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja taka powinna być dołączona do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro inwestor decyzji tej nie dołączył zasadnym było wezwanie go do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni na podstawie art. 64 § 2 kpa. W przypadku bezskutecznego upływu wskazanego terminu wniosek powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania. W tej sytuacji, zawieszenie postępowania przez organ I instancji nie znajduje oparcia w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) (dalej jako "Ustawa") poprzez stwierdzenie przez SKO w R., iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy planowana inwestycja nie jest zaliczona do kategorii przedsięwzięć zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko, ani do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2007 roku, nr 158, poz. 1105), w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; naruszenie art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717) poprzez stwierdzenie, iż na Skarżącej leżał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na Skarżącą obowiązku uzyskania takiej decyzji; naruszenie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), (zwanej dalej "k.p.a.") poprzez stwierdzenie, iż organ I instancji powinien był wezwać Skarżącą do uzupełnienia wniosku o przedstawienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy taka decyzja nie jest wymagana; naruszenie art. 107 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 126 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące do dowolnego i nie popartego dowodami stanowiska, iż Skarżąca winna była uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec czego organ I instancji powinien był dokonać wezwania Skarżącej do przedłożenia takiej decyzji; naruszenie art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, błędne ustalenie, że Skarżąca do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna była załączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania Skarżącej do organów Państwa; 7) naruszenie 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności. Podnosząc te zarzuty Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej stwierdzenia przez organ II instancji, że w niniejszym postępowaniu wymagane było uprzednie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz że organ I instancji powinien był wezwać Skarżącą do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 64 § 2 k.p.a. i w przypadku braku zadośćuczynienia takiemu obowiązkowi organ I instancji powinien był pozostawić sprawę bez rozpoznania oraz wniosła o zasądzenie kosztów procesowych wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. pomija fakt, iż Ustawodawca w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 dalej jako Ustawa ) szczegółowo określił, w jakich sytuacjach istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powołany art. 71 Ustawy stanowi, że: ,,Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. 2. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ". Podobnie art. 59 ust. 1 Ustawy, stanowi iż ..Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.". Z kolei art. 60 Ustawy stanowi, że: ..Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1. określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa wpkt 1 i 2". Wobec powyższego Skarżąca uważa, iż zgodnie z art. 72 w zw. z art. 71 Ustawy przedstawienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane jedynie dla przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zaś przedsięwzięcie Skarżącej takim przedsięwzięciem nie jest. Rozporządzeniem o którym mowa w art. 60 Ustawy kwalifikującym, które przedsięwzięcia można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2007 roku, nr 158, poz. 1105), w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (dalej jako Rozporządzenie ). Pełnomocnik Skarżącej wskazał, iż Rozporządzenie w roku 2007 zostało znowelizowane i w chwili obecnej o tym, czy dana inwestycja może oddziaływać na środowisko nie decyduje jedynie moc anten, ale również występowanie miejsc dostępnych dla ludności. Pełnomocnik Skarżącej pragnie zwrócić uwagę, iż wskazana powyżej nowelizacja Rozporządzenia spowodowała znaczące zmiany w jego treści. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia, oceny przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się biorąc pod uwagę dwa parametry: * równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla pojedynczej anteny; * odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Paragraf 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia stanowi, że: "Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają (...) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz. w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: e) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, h) nie mniej niż 20.000 W" Paragraf 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia stanowi, że: "Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać (...) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: h) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, i) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej' wiązki promieniowania tej anteny, j)nie mniej niż 500 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, k) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. 1) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, m) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego,wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, n) nie mniej niż 10.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny ". W świetle art. 71 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 Ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia bezsprzecznym w ocenie Skarżącej jest, że realizacja instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych które, zgodnie z brzmieniem przepisów Rozporządzenia, nie kwalifikują się do przedsięwzięć oddziaływujących zawsze, lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia ani dodatkowego potwierdzenia tego stanu w drodze przeprowadzenia postępowania wskazanego w art. 63 ust. 1 tej ustawy. W świetle powyższych wyjaśnień Spółka uważa, że rozpatrywania inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny nie przekracza wartości granicznych (moce dla poszczególnych anten wskazano w tabeli nr 1 Kwalifikacji w rubryce "EIRP") zaś miejsca dostępne dla ludności wyznaczone wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnej anteny nie znajdują w obszarze granicznym wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem (por. Kwalifikację znajdującą się w aktach sprawy). Z Kwalifikacji wynika też, że w zakresie przewidywanego oddziaływania na środowisko planowana inwestycja nie będzie przyczyną zanieczyszczenia powietrza, zużycia wody, odprowadzania ścieków, a więc zanieczyszczenia gleby w obszarze jej lokalizacji. Stacja nie wpływać będzie ujemnie na świat roślinny i zwierzęcy z uwagi na niewielką powierzchnię inwestycji oraz lokalny zasięg występowania pola elektromagnetycznego. W świetle powyższego należy podnieść, iż organ II instancji nie był uprawniony do uznania, iż Skarżąca złożyła wniosek zawierający braki w postaci nie załączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy brak jest podstaw prawnych do takiego żądania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona, choć nie ze wszystkich przyczyn w niej wskazanych. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Na wstępie należy wskazać, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. o uchyleniu postanowienia Wójta Gminy S. zawieszającego postępowanie w sprawie było prawidłowe. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela jednak poglądów zaprezentowanych w uzasadnieniach obu postanowień. Z treści tych uzasadnień wynika, że organy obu instancji uznają, iż w każdej sprawie wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi być poprzedzone postępowaniem dotyczącym środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji objętej wnioskiem. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Zgodnie z art. 71 ust. 2 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z dnia 7 listopada 2008 r.), która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidując dwa rodzaje rozstrzygnięć podejmowanych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nadają im zbiorczą nazwę "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Rozstrzygnięciami tymi są decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzja o warunkach zabudowy. Pierwsza z nich ma zastosowanie przy realizacji inwestycji, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc przy realizacji celów publicznych. Realizacja inwestycji nie mających charakteru publicznego przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odbywa się na zasadach i w trybie określonym w art. 59 - 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli więc w przepisach szczególnych mowa jest o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, to zależnie od odniesienia przewidywanej zmiany zagospodarowania terenu do celu publicznego należy zastosować właściwe urządzenia prawne, którym będzie odpowiednio decyzja o lokalizacji celu publicznego, bądź decyzja o warunkach zabudowy (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze 2004). Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem. W § 3 ust. pkt 8 lit. e) rozporządzenia stwierdzono, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko w postaci instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z brzmienia przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że wymienione w nim rodzaje przedsięwzięć o określonych w tym przepisie parametrach, zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jedynie określone uwarunkowania dotyczące danego przedsięwzięcia mogą kwalifikować je do sporządzenia raportu. Treść przytoczonego powyżej przepisu § 3 ust. pkt 8 lit. e) rozporządzenia wskazuje, że dla anteny o równoważnej mocy promieniowania izotropowo EIRP (W) 2000 i < 5000 nie będzie wymagane przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny wzdłuż osi głównej promieniowania tej anteny, będzie większa niż 150 m. Natomiast, jeżeli odległość ta jest większa niż 100 m i równa lub mniejsza niż 150 m , wówczas postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest wymagane, a raport może być wymagany. Z treścią § 3 rozporządzenia koresponduje przepis § 5 rozporządzenia. W tym ostatnim ze wskazanych przepisów, wymienione zostały okoliczności - szczegółowe uwarunkowania, związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Oceniając inwestycję z punktu widzenia wyżej wskazanych przepisów wynika, że dopiero zaliczenie inwestycji do wskazanych wyżej przedsięwzięć spowoduje konieczność przeprowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym miejscu należy odwołać się do zasad postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. stanowiącym, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 77 § 1 k.p.a. stanowiącym, iż organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa ciężar dowodu. Organ administracji w ramach ww. obowiązków zobligowany jest między innymi, do przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Obowiązki powyższe spoczywają tak na organie administracji pierwszej instancji, jak i w zakresie wyznaczonym przez art. 136 k.p.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a. na organie odwoławczym. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji, naruszyły art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Określając stosunek administracyjnoprawny wynikający z analizowanych przepisów, w zasadzie nie ustaliły w ogóle faktów istotnych w sprawie z punktu widzenia mających zastosowanie norm prawnych § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, a tym samym w konsekwencji nie rozpatrzyły przy rozstrzyganiu sprawy całego materiału dowodowego istotnego dla jej rozstrzygnięcia. W ocenie składu orzekającego uchybienie powyższe należy uznać za mogące w sposób istotny wpływać tak na rozstrzygniecie organu odwoławczego, jak i organu I instancji. Należy wskazać, że podjęcie przez organy obu instancji czynności dowodowych zmierzających do ustalenia tego czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, doprowadziłoby je do ustaleń co do konieczności przeprowadzenia postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Dopiero przeprowadzona analiza pozwoli na podjęcie właściwego rozstrzygnięcia. Na marginesie trzeba podnieść, że dołączona do wniosku analiza nie jest dokumentem urzędowym i podlega ocenie na ogólnych zasadach. W tym miejscu należy wskazać, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 161/04 dopuszczający uwzględnienie skargi jedynie w zakresie uzasadnienia rozstrzygnięcia. Sąd ten stwierdził, że ,, Podstawowym argumentem przemawiającym za taką możliwością jest uznanie uzasadnienia za konieczny i istotny element decyzji administracyjnej (na gruncie art. 107 § 1 kpa), będący "zwykłą" jej częścią w sensie składnika treści decyzji i w tym kontekście, jako część równoważną z punktu widzenia znaczenia z samą osnową decyzji. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w literaturze przedmiotu (por. J. Zimmermann, Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s. 134 - 135; J. Borkowski "Państwo i Prawo" 1985, z.1, s. 150). Przyjęcie takiego stanowiska uzasadnia potraktowanie kontroli uzasadnienia jako orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). W konsekwencji przyjęcia z kolei obu powyższych stanowisk, zasadną w ocenie Sądu jest taka interpretacja reguły zawartej w art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję, może uchylić ją w części dotyczącej uzasadnienia." Przy czym uwzględnienie wniosku zawartego w skardze o uchylenie uzasadnienia postanowienia w części, nie mogło być uwzględnione albowiem wyeliminowanie żądanych fragmentów uzasadnienia doprowadziło by do pozostawienia w uzasadnieniu w zasadzie jednego zdania merytorycznego, jakkolwiek słusznego to nie wystarczającego do uznania uzasadnienia za spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji weźmie pod uwagę rozważania wyżej poczynione i rozstrzygnie w sposób zgodny z prawem w przedmiocie konieczności przeprowadzania postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia W konsekwencji przyjęcia powyższych argumentów i ocen prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.