VIII SA/Wa 9/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. i W.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 19 grudnia 2007 r. skarżący Z.R. i W.R. reprezentowani przez pełnomocnika (doradcę podatkowego) złożyli skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] listopada 2007 r., uchylającą w całości decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. Wystąpili jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, pełnomocnik skarżących podniósł, iż organ I instancji może utracić legitymację do prowadzenia postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej powinien zgodnie z art. 234a ordynacji podatkowej, przekazać akta do organu I instancji nie wcześniej niż po upływie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem zgodnie z prawem organ ten nie będzie mógł prowadzić postępowania, gdyż nie będzie dysponował aktami. Dokonywanie jakiejkolwiek egzekucji stanowi zagrożenie dla skarżących. Nie mają oni na chwilę obecną żadnych środków do życia. Organy Egzekucyjne zajęły rentę, która była jedynym źródłem utrzymania. Egzekucja ta doprowadzi do pozostawienia skarżących bez środków do życia. Wstrzymanie wykonania decyzji pozwoli na wyjaśnienie sprawy, a jednocześnie wykluczy wszelkie wątpliwości prawne oraz zapewni skarżącym byt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania decyzji (postanowienia), który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania nadzwyczajnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, dotychczas niepublikowane). Nie ulega wątpliwości, że co do zasady, wykonanie aktu nakładającego na stronę skarżącą określone obowiązki może spowodować negatywne konsekwencje finansowe, jednak nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowym wniosku nie wykazano w dostatecznym stopniu, że istotnie zachodzą takie przesłanki, zaś sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie przedmiotowego wniosku. Pełnomocnik w swym wystąpieniu ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji podatnicy pozostaną bez środków do życia bowiem ich jedynym źródłem utrzymania pozostaje jedynie renta. Stanowisko pełnomocnika, jakkolwiek pozbawione szerszego i przekonywującego uzasadnienia, pozostaje w sprzeczności z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy. Należy bowiem zauważyć, iż uchylenie przez organ II instancji decyzji organu I instancji spowodowało, iż decyzja ta przestała istnieć w obrocie prawnym. Dlatego na obecnym etapie nie można mówić o egzekucji i wykonaniu decyzji I instancji ustalającej małżonkom R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości 1.210.089,00 zł. Również wskazanie przez pełnomocnika skarżących, iż nie mają oni żadnych środków do życia jest nieprawdziwe. Jak wynika z posiadanych akt administracyjnych i sądowych, skarżący osiągają wspólnie z różnych źródeł, miesięczny dochód przekraczający kwotę 5.200 zł (postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., II FZ 233/08 wydane w sprawie niniejszej). Ponadto w 2002 r. osiągnęli dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 1.419.019,28 zł, zaś z innych źródeł w wysokości 1.437.975,90 zł. Reasumując, Sąd uznał, że pełnomocnik skarżących nie wykazał w sposób oczywisty, jakiego rodzaju szkodę lub trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji, a przedstawione uzasadnienie nie wskazuje na niebezpieczeństwo wystąpienia tych przesłanek. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku w sprawie przez wojewódzki sąd administracyjny. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.