VIII SA/Wa 901/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku E. A. o wstrzymanie wykonania zarządzenia pokontrolnego [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zaprzestania przetwarzania Rea-gipsu do rekultywacji wyeksploatowanej części złoża kopalni bez zezwolenia postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. E. A. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zaprzestania przetwarzania Rea-gipsu do rekultywacji wyeksploatowanej części złoża kopalni bez zezwolenia. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego zarządzenia. Wskazała, iż ww. zarządzenie wywołuje wymierne szkody w majątku skarżącej, w szczególności w zakresie budowania negatywnego wizerunku firmy i podważania zaufania kontrahentów do firmy skarżącej, jako rzetelnego przedsiębiorcy, co negatywnie wpływa na prowadzenie przez skarżącą działalności. Zdaniem skarżącej, w tej sytuacji przy założeniu, że rozstrzygnięcie w sprawie może nastąpić za kilka miesięcy, strata skarżącej będzie na tyle wysoka, że może dojść do likwidacji działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego zarządzenia. Przede wszystkim wskazać należy, że wnioskodawczyni, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przywołała jakiejkolwiek argumentacji, która odnosiłaby się wprost do zaskarżonego zarządzenia i nałożonego obowiązku. Precyzując nie wskazała, że niezwłoczne wykonanie wyartykułowanego tam obowiązku tj. zaprzestania przetwarzania (odzysku) Rea-gipsu do rekultywacji wyeksploatowanej części złoża kopalni bez wymaganego zezwolenia spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki lub stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ogólnikowe twierdzenia, że zaskarżone zarządzenie wywołała wymierne szkody w majątku skarżącej, w szczególności w zakresie budowania negatywnego wizerunku firmy i podważania zaufania kontrahentów do firmy skarżącej, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, zarządzenie doręcza się tylko kontrolowanemu przedsiębiorcy i nie jest ono publikowane. Ponadto, co wynika z akt sprawy, przedmiotem działalności gospodarczej skarżącej jest wydobywanie piasków skaleniowo-kwarcowych ze złoża "[...]". A zatem twierdzenie skarżącej, że oczekiwanie na wydanie rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie może doprowadzić do likwidacji działalności należy uznać za bezzasadne. Ponadto o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie mogą świadczyć zarzuty podniesione względem zaskarżonego zarządzenia, bowiem dotyczą one merytorycznego rozpoznania sprawy. Ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może bowiem być zastąpiona merytoryczną oceną zaskarżonego aktu z punktu widzenia jej legalności lub nawet przypuszczeniami co do tej oceny. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.