VIII SA/Wa 902/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi D. O. i B.O. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku postanowił : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. D. O. i B. O. (dalej: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu wykonania obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne i normy dotyczące postępowania sądowego przed sądami administracyjnymi zostały określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. jest postanowieniem wydanym w pierwszej instancji i jego zaskarżenie odbywa się w trybie administracyjnym poprzez wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia, zgodnie z art. 141 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 dalej: k.p.a.). Strona skarżąca w postanowieniu I instancji została w sposób prawidłowy pouczona, że od zaskarżonego postanowienia przysługuje zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W związku z tym, złożenie skargi od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. oznacza zaskarżenie postanowienia pierwszej instancji, co w konsekwencji powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Jednocześnie Sąd zauważa, iż z przekazanych akt administracyjnych wynika, że skarżący skorzystali z przysługującego im uprawnienia do wniesienia zażalenia od zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. znak [...] ( wydanym po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., w trybie autokontroli, działając na podstawie art. 132 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie organ Wobec powyższego złożenie do Sądu skargi na postanowienie dnia z [...] października 2018 r jako postanowienia organu pierwszej instancji nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności postanowienia organu administracji pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że wniesienie skargi na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.