VIII SA/Wa 916/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia : odrzucić skargę Pismem z 7 września 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. M. (zwany dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. znak [...]w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Decyzja będąca przedmiotem skargi, zawierająca pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi, została prawidłowo doręczona na adres do doręczeń wskazany przez skarżącego (k. 20 akt administracyjnych) w dniu 4 sierpnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach administracyjnych, brak nr kart). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). W myśl natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak wynika z akt sprawy skarżąc y został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 4 sierpnia 2015 r. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upływał w dniu 3 września 2015 r., natomiast skarga wniesiona została w dniu 7 września 2015 r., a więc z czterodniowym uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Ponieważ skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, skargę należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.