VIII SA/Wa 925/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K., S. K., T. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. K., S. K., T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] listopada 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) J. K., S. K., T. K. (skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...] października 2012 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jednocześnie skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż nie jest ona trafna i nie nadaje się do wykonania. Wskazali, iż nałożony na podstawie decyzji organu I instancji, a utrzymany zaskarżoną decyzją obowiązek rozbiórki budynku może być skierowany jedynie do osoby mającej tytuł prawny do nieruchomości, która tą nieruchomością włada. W konsekwencji zobowiązanie do dokonania rozbiórki nie może obciążać skarżących, nie mających tytułu prawnego oraz dostępu do nieruchomości, a jedynie właścicielkę nieruchomości, na której usytuowany jest obiekt budowlany, wniesiony z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie pełnomocnik skarżących nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia ich interesów następstw wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, zaniechał jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Podnoszone natomiast w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku okoliczności nie mają znaczenia w niniejszym incydentalnym postępowaniu. Sąd zauważa w tym miejscu, iż kwestia dotycząca prawidłowości nałożenia na skarżących nakazu rozbiórki, rozpoznana zostanie w toku normalnego procedowania w sprawie. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.