VIII SA/Wa 945/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2005 -2006 postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z [...] sierpnia 2010 r. (data nadania) M. O. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2005 – 2006. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jest ono uzasadnione zarówno interesem publicznym, jak i podatnika, gdyż wykonanie zobowiązania może zaburzyć płynność finansową skarżącego. Podniósł, iż egzekucja zobowiązania podatkowego, które jest sporne i wątpliwe, pociągnęłaby za sobą skutki trudne do odwrócenia. Pismem z [...] listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie sędziego sprawozdawcy z [...] listopada 2010 roku, wezwał skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez wskazanie na czym polegałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, w tym uzasadnienia obaw dotyczących zaburzenia jego płynności finansowej. Do dnia wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia skarżący nie odniósł się do powyższego wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, pomimo wezwania, strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji, poza wskazaniem, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnęłoby za sobą skutki trudne do odwrócenia oraz zaburzy płynność finansową skarżącego. Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.