VIII SA/Wa 953/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku K. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia : - odmówić przyznania prawa pomocy- W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi K. F. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Wyjaśnił, że wspólnie z żoną osiąga miesięcznie (z tytułu działalności gospodarczej oraz wynagrodzenia za pracę) dochód w wysokości [...] zł. Z dochodu tego ponosi wydatki związane z eksploatacją mieszkania ok. [...] zł, opłatą telefonów – [...] zł, spłatą kredytów – ok. [...] zł, ubezpieczeniem - k. [...] zł, wyżywieniem, zakupem odzieży, środków czystości - ok. [...] zł oraz leasingiem – [...] zł. W części wniosku obejmującej posiadany majątek skarżący wymienił dwa domy o powierzchni [...] m² i wartości [...] zł oraz [...] m² o wartości [...] zł, mieszkanie o powierzchni [...] m² i wartości [...] zł oraz gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Przepis art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wskazuje przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie częściowym następuje ono, gdy osoba fizyczna wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Podzielić należy stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że instytucja prawa pomocy powinna być traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania, związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. To z kolei oznacza, że wnioskodawcy powinni poczynić wszelkie kroki mające na celu uzasadnienie i uprawdopodobnienie okoliczności, na które się powołują, zaś uznanie, czy nastąpiło to w sposób dostateczny zostaje ocenione w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy. Dlatego praw pomocy ma służyć przede wszystkim osobom, które nie mają możliwości zgromadzenia środków na opłacenie kosztów związanych z obroną swoich praw przed sądem. Zatem przytoczone we wniosku okoliczności, jak i przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanej regulacji. Wnioskodawca winien, więc wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, że zdobycie środków niezbędnych do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, jest obiektywnie niemożliwe. Z oświadczenia skarżącego wynika, że oboje z żoną prowadzą działalność gospodarczą bardzo dużych rozmiarów osiągając miesięcznie dochód na poziomie [...] zł (skarżący ) i [...] zł (jego żona), ponadto małżonkowie posiadają dużej wartości majątek nieruchomy (dwa domy o łącznej wartości [...] zł) oraz [...] – hektarowe gospodarstwo rolne. Nie sposób w tej sytuacji mówić o szczególnie trudnej sytuacji finansowej małżonków i nie zmienia tej oceny powoływana okoliczność ponoszenia wysokich kosztów prowadzenia działalności gospodarczej w tym wynagrodzenia pracowników, czy spłaty kredytów z nią związanych bądź rat leasingowych. Biorąc zatem pod uwagę osiągane dochody oraz ustalony w sprawie wpis od skargi – [...] zł uznano, że skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie partycypować w kosztach sądowych. Z uwagi na powyższe na podstawie powołanych przepisów oraz art. art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.