VIII SA/Wa 956/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. J. G. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Jednocześnie skarżący odrębnym pismem złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazał, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."), zaś skarga stanie się praktycznie bezprzedmiotowa. Nadto podniósł, iż stosując się do tejże decyzji musiałby wykonać odpłatne badania, a wykonanie ich spowoduje, iż nie będzie można odwrócić skutków zaskarżonych decyzji, gdyż – w ocenie skarżącego – następstwem uwzględnienia skargi będzie zwolnienie go z obowiązku ich wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Należy także wskazać, iż przedmiotem wniosku powinna być decyzja podlegająca z uwagi na swoją treść wykonaniu, tj. nadająca się do wykonania albo wymagająca wykonania - dobrowolnego lub przymusowego i przez to powodująca stan rzeczywistości zgodny z jej treścią. Na podstawie analizy akt sprawy, Sąd stwierdza, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie spełnia wymogów powołanego przepisu, gdyż nie nadaje się ona bowiem do wykonania. Osoba obowiązana powinna wykonać obowiązek z niej wynikający, jednak obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości jego wyegzekwowania. Innymi słowy, nie można osoby skierowanej na takie badania poddać przymusowi jego wykonania. Jeżeli obowiązek ten nie zostanie wykonany spowodować to może ewentualne postępowanie następcze związane ze skutkami nie poddania się badaniu lekarskiemu w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), które to przepisy stanowiły podstawę wydanej decyzji przez Starostę Z.. Samo skierowanie nie zostało bowiem obwarowane sankcją przymusowego wykonania, choć zaniechanie spełnienia takiego obowiązku może spowodować uruchomienie odrębnego postępowania stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Przez to nie nabywa ono jednak przymiotu wykonalności, ponieważ będzie to wyłącznie następstwo dobrowolnego zaniechania poddania się badaniu (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2012 r. II SA/Rz 1090/11). Dodatkowo Sąd stwierdza, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyjąć należy, iż przedstawione przez skarżącego okoliczności, a mianowicie konieczność odpłatnego wykonania badań, nie uzasadniają konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.