VIII SA/Wa 961/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi U. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.: dalej: "P.b.") po rozpoznaniu odwołania U. W. (dalej: "skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta [...] (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...] umarzającej wznowione postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] dotyczącą pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...] przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę miejsc parkingowych dojazd od ul. [...] i od ul. [...] na terenie działek o nr ewid. geodezyjnej [...],[...],[...]przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] lipca 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Jako przyczynę wznowienia wskazała brak udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym ww. decyzją. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ I instancji wezwał skarżącą o wskazanie terminu, w którym powzięła informację o ww. decyzji. Pismem z dnia [...] września 2014 r. skarżąca poinformowała organ, że o decyzji nr [...] dowiedziała się w dniu [...] lipca 2014 r.   Postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., Prezydent wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2008 r., dotyczącej ww. pozwolenia na budowę miejsc parkingowych. Jako podstawę prawną wskazał art. 147 i art. 149 § 1 i 2 w związku z art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., organ I instancji działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 151 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...], w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy stwierdzono, iż nie wystąpiła wskazana przez skarżącą przesłanka określona w art 148 § 2 k.p.a. Prezydent ustalił, że wiedzę o decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] skarżąca posiadała już wcześniej, niż wynikałoby to z jej pisma z [...] września 2014 r. Wskazał, że w tekście decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. (której odbiór pokwitowała skarżąca 11 marca 2013 r.) zawarta była informacja o decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. (na stronie trzeciej w wierszu od 6 do 9 oraz na stronie 4 w wierszu od 43 do 45). W związku z powyższym, w ocenie organu I instancji, wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Z uwagi zatem na uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak również formalne wznowienie postępowania, zasadnym jest jego umorzenie w trybie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. We wniesionym odwołaniu skarżąca zarzuciła decyzji organu I instancji naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na jej treść, w szczególności: - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zachodzą okoliczności uzasadniające bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania; - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie odwołującej zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem i co do jego braku ustosunkowania się przez odwołującą, - art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w podstawie prawnej wskazania normy prawnej prowadzącej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. Przytoczył brzmienie art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1025/11 podniósł, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, iż strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji co może mieć miejsce dopiero po jej doręczeniu. Organ odwoławczy zauważył, że skarżąca wskazała, iż o wydaniu decyzji Prezydenta nr [...] z dnia [...] września 2008 r. dowiedziała się w dniu 25 lipca 2014 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie Wydziale VIII Zamiejscowym w Radomiu z akt sprawy sygn. akt: VIII SA/Wa 516/14. Tymczasem z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że skarżąca o wydanym pozwoleniu na budowę miejsc parkingowych na terenie działek nr [...],[...]i [...], wiedziała już w dniu 11 marca 2013 r., kiedy to skarżąca otrzymała decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, podziemnym zbiornikiem p. pożarowym na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] (w sąsiedztwie z działkami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]) przy ulicy [...] w [...]. Nadto Wojewoda podniósł, że w treści ww. decyzji z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], dwukrotnie (na stronie 3 i 4) wskazano, iż decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na terenie działek nr [...],[...] i [...]. Decyzja Wojewody nr [...] została również zaskarżona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, a zatem skarżąca zaznajomiła się z jej treścią. Wojewoda zauważył także, że z posiadanego przez niego materiału dowodowego wynika, iż skarżąca o przyczynie wznowienia wiedziała już w 2012 r. Informacja o decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. (i zawartym w niej rozstrzygnięciu) zawarta bowiem była również w piśmie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] Wydział Infrastruktury i Środowiska Oddział w Delegaturze Placówce Zamiejscowej w [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], którym zwrócono się do Prezydenta Miasta [...] o przesłanie akt sprawy dotyczącej tej decyzji. Powyższe pismo z dnia 23 października 2012 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 29 października 2012 r. Konkludując organ odwoławczy uznał, że skoro skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] i zawartym w niej  rozstrzygnięciu z treści decyzji Wojewody [...] nr [...], doręczonej jej w dniu 11 marca 2013 r. oraz z pisma MUW Wydział Infrastruktury i Środowiska Oddział w Delegaturze Placówce Zamiejscowej w [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] (doręczonego w dniu 29 października 2012 r.) to wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu [...] lipca 2014 r., został wniesiony z oczywistym przekroczeniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Jednocześnie wskazał, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I instancji. Ponieważ na wniosek skarżącej wznowiono postępowanie i w toku tego postępowania ustalono, że nie było podstaw do tego wznowienia zasadnym było – w ocenie Wojewody – umorzenie wszczętego w tym zakresie postępowania zgodnie z art. 105 k.p.a. Na powyższą decyzję z dnia [...] września 2015 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego podstawą podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia poprzez ustalenie, że skarżąca nie zachowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdy tymczasem postępowanie organu w postaci wydania orzeczenia w formie postanowienia temu przeczy; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie dyrektyw dotyczących uzasadnienia co do uzasadnienia faktycznego jak i prawnego albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wszystkich wyjaśnień istotnych dla okoliczności sprawy w szczególności zajęcia stanowiska w przedmiocie zarzutów stawianych organowi I instancji zawartych w treści odwołania; - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w toku prowadzonego postępowania odwoławczego; - art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że skoro organ I instancji wydał postanowienie o wznowieniu postępowania to zakończył tym samym pierwszy etap tego postępowania. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania wyklucza możliwość ponownego badania czy żądanie wznowienia wpłynęło w terminie. Organ nie miał więc podstaw do umorzenia postępowania. Nadto skarżąca podniosła, że nie kwestionuje, iż otrzymała decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], w której to znalazła się wzmianka o decyzji będącej przedmiotem wznowienia. Wyjaśniła jednak, że po doręczeniu tego rozstrzygnięcia była zapewniana przez pracowników organu, iż nie jest stroną postępowania. Te zaś okoliczności organ odwoławczy zupełnie pomija w swojej decyzji. W związku z powyższym, uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "p.p.s.a."). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2015 r. o umorzeniu wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] dotyczącą pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...] przy ul. [...] w [...]. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się w trybie zwykłym, lecz w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji ostatecznych, to jest w trybie wznowienia postępowania, na wniosek z dnia [...] lipca 2014 r. zgłoszony przez skarżącą. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch fazach. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna fazę pierwszą, to jest prowadzenie przez organ postępowania wstępnego w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia, określonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. W przypadku gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 K.p.a. wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją dotyczącą pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...] przy ul. [...] w [...], co otworzyło drogę do przystąpienia do drugiej fazy postępowania, a mianowicie do stwierdzenia czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego mogą wyniknąć skutki dla ostatecznej decyzji. Zgodzić się jednak należy z organami obu instancji, że otwarcie tej fazy postępowania nastąpiło niezgodnie z prawem, w wyniku błędu organu I instancji. W takiej zaś sytuacji nie można było przystąpić do stwierdzenia czy przyczyna wznowienia postępowania rzeczywiście wystąpiła. Już bowiem po wznowieniu postępowania, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że nie został zachowany jednomiesięczny termin do wznowienia postępowania określony w art. 148 § 1 k.p.a. Za prawidłowe należy uznać ustalenie przez organy obu instancji, że wiedzę o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] skarżąca posiadała wcześniej, niż wynikałoby to z jej pisma z 9 września 2014 r. W ww. piśmie skarżąca wskazała, że o decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] dowiedziała się dopiero w dniu 25 lipca 2014 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie Wydziale VIII Zamiejscowym w Radomiu z akt sprawy sygn. akt: VIII SA/Wa 516/14. Jak jednak wynika z przekazanych Sądowi przez organ odwoławczy akt administracyjnych sprawy, skarżąca o wydanym pozwoleniu na budowę miejsc parkingowych na terenie działek nr [...],[...] i [...] dowiedziała się wcześniej niż we wskazanej przez siebie wyżej dacie. Taką wiedzę skarżąca powzięła bowiem z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, podziemnym zbiornikiem p. pożarowym na terenie działek nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...] (w sąsiedztwie z działkami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]) przy ulicy [...] w [...], którą to decyzję doręczono jej w dniu 11 marca 2013 r. Powyższe potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru. Jak wynika z treści skargi, a co jest istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, sama skarżąca nie kwestionuje, że otrzymała ww. decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2013 r. Tym samym, słusznie stwierdziły organy obu instancji, że skarżąca składając wniosek o wznowienie postępowania dopiero w dniu 30 lipca 2014 r. nie zachowała jednomiesięcznego terminu do wznowienia postępowania określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Wyjaśnić należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania jest tylko aktem procesowym nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie i wywiera jedynie skutki procesowe dla sprawy o wznowienie postępowania, a nie dla sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W przypadku zatem, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia, wydając postanowienie o wznowieniu postępowania, mimo braku dopuszczalności wznowienia, winien umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji (vide: Komentarz do art. 149 i 151 K.p.a., M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II). Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. W wyroku WSA w Łodzi z dnia 15 listopada 2013 r. II SA/Łd 644/13 Sąd wskazał, że uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie, jako warunek jego skuteczności, powinno wprawdzie skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowił postępowanie, powinien je umorzyć. W ocenie Sądu, nie można zatem uznać, że w sprawie doszło do naruszenia art. 105 k.p.a. poprzez podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, wbrew twierdzeniom skargi, nie oznacza bowiem, że jedyną formą zakończenia wznowionego postępowania może być ponowne rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Skoro zaś organ I instancji ostatecznie ustalił, że wznowił postępowanie w sprawie pomimo braku zachowania przez skarżącą wymaganego prawem terminu, to w konsekwencji powyższego zasadnym było wydanie decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, iż odpowiada ona wymogom prawa. W sprawie nie doszło wbrew zarzutom skargi do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, organy obu instancji, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. podjęły wystarczające kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Uzasadnienia decyzji odpowiadają zaś art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.