VIII SA/Wa 965/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi B. B., A. G. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy", "SKO"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a.") po rozpoznaniu odwołania B. B., A. G., M. M. (dalej: "skarżące") od decyzji Wójta Gminy W. (dalej: "organ I instancji", "Wójt") z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia zamierzonego przez M. G. polegającego na budowie tartaku na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W. - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. M. G. wystąpił do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W. Zgodnie z wymogami art. 64 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej także: "ustawa środowiskowa") Wójt wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o wyrażenie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. uznał, że ww. przedsięwzięcie nie znajduje się w wykazie zawartym w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397; dalej: "Rozporządzenie z 2010 r."), w związku z powyższym dla projektowanej inwestycji nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wyraził opinię, że dla ww. przedsięwzięcia nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Na podstawie zebranych materiałów dowodowych w toku prowadzonego postępowania, biorąc pod uwagę kryteria zawarte w § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. b Rozporządzenia z 2010 roku oraz uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej tj.: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie oraz rodzaj i skala możliwego oddziaływania przedsięwzięcia, Wójt postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak [...] uznał brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] lutego 2013 r. Wójt Gminy W. wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa tartaku na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] po rozpoznaniu odwołania B. B., A. G. i M. M. od ww. decyzji Wójta Gminy W. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy zakwestionował prawidłowość opracowania wniosku oraz konieczność ustalenia i opracowania wykazu stron postępowania. Po otrzymaniu akt sprawy Wójt Gminy W. pismem z dnia [...] maja 2013 r. wezwał inwestora do uzupełnienia braków. W odpowiedzi M. G. złożył wniosek z dnia [...] maja 2013 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na terenie działek [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypisy z rejestru gruntów oraz mapy, na których oznaczono planowaną lokalizację przedsięwzięcia. Pismami z dnia [...] lipca 2013 r. Wójt Gminy W. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. o udzielnie informacji czy uzgodnienie dotyczyło również działki [...] lub sporządzenie ponownej opinii zgodnie z uzupełnioną dokumentacją przez inwestora. W odpowiedzi na powyższe Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego w R. pismem z dnia [...] lipca 2013 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko o braku konieczności przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla budowy przedmiotowego tartaku. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wyraził opinię, że dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...] i [...] w miejscowości W., gmina W., nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wójt Gminy W. postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. orzekł o uznaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia, o którym mowa, na środowisko. W dniu [...] października 2013 r. Wójt Gminy W. wydał decyzję o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na terenie działek o nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W. Kolegium rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym stwierdziło, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest nieprawidłowe (decyzja z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...]). Zwrócono uwagę, że po otrzymaniu od inwestora wniosku z dnia [...] maja 2013 r. należało wezwać M. G. do sprecyzowania, czy jest to wniosek w nowej sprawie, czy też jest to zmiana wniosku pierwotnego z dnia [...] listopada 2012 r. Jeśli byłby to wniosek w nowej sprawie (zmiana lokalizacji przedsięwzięcia) wówczas należałoby od początku przeprowadzić postępowanie w sprawie wydania opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo wskazano, że decyzja organu I instancji jest niekompletna. Zauważono, że wynikiem końcowym postępowania w rozpoznawanej sprawie powinno być wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika bezpośrednio z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Zaskarżona decyzja nie jest zaś decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem w jej rozstrzygnięciu nie określono środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organ I instancji zawarł jedynie stwierdzenie o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co było wymogiem stawianym art 84 ww. ustawy, ale jednocześnie było już przedmiotem postanowienia z dnia [...] września 2013 r. Po otrzymaniu akt sprawy Wójt wezwał inwestora do udzielenia wyjaśnień odnośnie zakresu złożonych przez niego wniosków. W odpowiedzi M. G. wyjaśnił, że złożony w dniu [...] maja 2013 r. wniosek nie stanowi wniosku w nowej sprawie, a jedynie zmianę wniosku pierwotnego z dnia [...] listopada 2012 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.; określanej także jako: "ustawa środowiskowa"), a także § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b Rozporządzenia z 2010 r. w związku z art. 104 k.p.a. orzekł realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W. Jednocześnie określił warunki realizacji przedsięwzięcia biorąc pod uwagę art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Odwołanie od wskazanej decyzji złożyły skarżące, wnosząc o jej zmianę. Zarzuciły naruszenie: a) przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym niewłaściwą ocenę informacji przedkładanych przez wnioskodawcę oraz zasięgu i skali oddziaływania planowanych inwestycji; b) prawa materialnego, w postaci: – przepisów art. 63 ustawy środowiskowej poprzez przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko, – przepisów Rozporządzenia z 2010 r., poprzez przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie nie może znacząco oddziaływać na środowisko. Uzasadniając skarżące podniosły, iż ocena oddziaływania na środowiska dla budowy tartaku była niezbędna. Według nich niezrozumiałe pozostaje przyjęcie przez organ I instancji, iż owa inwestycja, nawet potencjalnie, nie może w żaden sposób oddziaływać na środowisko. Wskazały, iż z nieruchomościami objętymi planowaną inwestycją sąsiadują bowiem nieruchomości stanowiące własność skarżących. W chwili obecnej stanowią one grunty rolne, objęte unijnymi dotacjami obszarowymi. Nie są więc, wbrew opinii organu, nieużytkami rolnymi, ich właściciele planują zaś w przyszłości zmianę przeznaczenia gruntu i podjęcie na nich inwestycji budowlanych. Zgodnie z informacją Urzędu Gminy W., gmina będzie w przyszłości składać właściwe wnioski. W związku z tym planowana inwestycja nie jest uzasadniona. Zdaniem skarżących dowodzą tego dokumenty dołączone przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, a także dotychczasowa eksploatacja należącego do niego tartaku, sąsiadującego bezpośrednio z gruntami objętymi zaskarżoną decyzją. Zakład ten bowiem nie spełnia większości uwarunkowań wskazanych w decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. i potwierdza, że nie zostaną one przez inwestora spełnione również w nowej, planowanej inwestycji. Nadto skarżące zauważyły, iż eksploatowany przez inwestora zakład tartaczny powoduje znaczną emisję hałasu, przekraczającą ustalone przez przepisy prawne normy, oddziałującą znacznie na oddalone nieruchomości. Nie stosuje on bowiem żadnych płyt dźwiękochłonnych ani innych urządzeń technicznych minimalizujących hałas pracujących maszyn. Obowiązek odpylania stanowisk produkcyjnych i ograniczania emisji pyłów również nie jest w żaden sposób przez właściciela realizowany. Trociny bowiem oraz drobne odpady drewniane, przenoszone są na grunty sąsiednie, poza ogrodzenie użytkowanego zakładu. Ścieki przemysłowe oraz wody opadowe i roztopowe nie są odprowadzane do systemu kanalizacji i spływają na przylegające do zakładu nieruchomości sąsiednie. Zdaniem skarżących wynika z tego, iż zasięg przestrzenny oddziaływania przedsięwzięcia nie ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca jego realizacji, wbrew stanowisku organu I instancji, wyrażonemu w uzasadnieniu wydanej decyzji środowiskowej. Negatywny wpływ na środowisko i nieruchomości sąsiednie nie ograniczy się zaś, wbrew opinii Wójta, do prac wykonywanych na etapie realizacji przedsięwzięcia. Inwestor bowiem, wbrew składanym deklaracjom, nie zastosuje żadnych rozwiązań technicznych eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, ograniczających wpływ inwestycji na środowisko nieruchomości sąsiednich. W związku z powyższym, w ocenie skarżących, realizacja planowanego przedsięwzięcia wiąże się ze znaczną emisją zanieczyszczeń i uciążliwościami związanymi z hałasem wytwarzanym podczas eksploatacji drewna. Oddziaływania będą miały charakter długotrwały i nieodwracalny. W związku z powiązaniem inwestycji z innym przedsięwzięciem tego samego rodzaju może nastąpić kumulowanie się oddziaływań. Zwiększona częstotliwość przejazdu pojazdów wożących drewno i materiały przetworzone wpłynie na zwiększenie hałasu i spalin. Oddziaływanie zaś nie ograniczy się tylko do granic działek obejmujących teren inwestycji i będzie dotyczyć również gruntów przyległych. Spowoduje ponadto nieatrakcyjność nieruchomości sąsiednich uniemożliwiających ich sprzedaż i ewentualną zabudowę. Wydanie więc w tym przypadku decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko pozostaje niezrozumiałe. Zdaniem skarżących, Wójt nie przeprowadził rzetelnej analizy skutków oddziaływania przedsięwzięcia. Wydaną decyzję oparł wyłącznie na dokumentach i oświadczeniach składanych przez wnioskodawcę. Brak jednak przeprowadzenia badań terenowych i podjęcia jakichkolwiek innych czynności weryfikujących składane przez inwestora oświadczenia, uniemożliwił zweryfikowanie prawidłowości dokumentacji pod względem identyfikacji potencjalnych oddziaływań oraz propozycji działań minimalizujących. Powoduje to zaś wadliwość wydanej decyzji, uniemożliwiającą jej funkcjonowanie w obrocie gospodarczym. Kolegium decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji przedstawiło przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Wskazało, iż organ I instancji prawidłowo oparł rozstrzygnięcie na ustaleniach wynikających z przedłożonej przez wnioskodawcę karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz wydanych postanowieniach opiniujących Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. W decyzji nie zabrakło także odniesienia się do ewentualnej zgodności zamierzonego przedsięwzięcia z planem miejscowym. Wyjaśniono bowiem, że dla terenu inwestycji brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych w okolicznościach braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ustawa nie przewiduje czym powinny kierować się organy rozstrzygające sprawę. Nadmienił, że już samo wydanie postanowienia stwierdzającego brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej) w zasadzie przesądza o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, a zatem nie ma przeciwwskazań do jego realizacji. Nie oznacza to jednak, że w sytuacji takiej, jak występuje w niniejszej sprawie nie ma potrzeby określania środowiskowych uwarunkowań. Organ odwoławczy podniósł, iż wydaje się zasadnym, że skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma być rozstrzygnięciem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie pozwolenia budowlanego, to organ winien określić w niej do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. W tej części decyzja będzie więc zawierać analogiczne rozstrzygnięcia jak te, które wynikają częściowo z art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, tj. przede wszystkim rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia. Kolegium powtórzyło, iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie tartaku na terenie działek o nr ewid. [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości W. Łączna powierzchnia działek wynosi [...] ha i stanowią ją: grunty orne, pastwiska trwałe, grunty zadrzewione oraz rowy (zgodnie z wypisem z rejestru gruntów). Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 300 m w kierunku północnym. Kolegium, oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy uznało, iż planowana inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach chronionych przyrodniczo. Powstające w trakcie użytkowania obiektu odpady będą segregowane i gromadzone w przeznaczonych do tego odpowiednio oznakowanych pojemnikach lub kontenerach. W przypadku tartaku hałas pochodzić będzie głównie z ruchu pojazdów oraz pracy urządzeń technicznych. Prace w zakładzie będą wykonywane przy zamkniętych otworach okiennych i drzwiowych, aby zminimalizować poziom hałasu. Dodatkowo w miejscach pracy zastosowane zostaną płyty dźwiękochłonne (zgodnie z pismem inwestora z dnia [...] sierpnia 2013 r.). Podsumowując, na terenie nieruchomości zabudowanych leżących najbliżej tartaku nie wystąpią przekroczenia norm hałasu, a tym samym nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu. Kolegium podniosło, iż oceniono wystąpienie zanieczyszczeń powietrza stanowiącego negatywne oddziaływanie na teren nieruchomości. Wyjaśniło, że najbardziej uciążliwym oddziaływaniem oprócz spalin z samochodów dostawczych i wózków widłowych będą spaliny z kotła o mocy 15 kW. Kocioł będzie opalany drewnem. W procesie technologicznym nie będą powstawały ścieki. Nadto oceniono gospodarkę wodno-ściekową w czasie użytkowania planowanej inwestycji. Stwierdzono, że wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane powierzchniowo na tereny nieutwardzone, należące do inwestora. Ścieki socjalno-bytowe gromadzone będą w szczelnym zbiorniku bezodpływowym, opróżnianym regularnie, przy korzystaniu z firm posiadających odpowiednie zezwolenie. Gospodarka wodno-ściekowa nie budzi obaw dla środowiska. Planowana inwestycja nie wpłynie także negatywnie na walory krajobrazowe, obiekty zabytkowe oraz na ludzi. Przedsięwzięcie nie będzie również w sposób trans graniczny wpływało na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie jest także zaliczona do zakładów o zwiększonym, czy dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Konkludując Kolegium wskazało, iż dla celów wydania niniejszej decyzji brak było potrzeby uzupełniania materiału dowodowego. Dokumentem, który ma podstawowe znaczenie w sprawie, jest Karta Informacyjna Przedsięwzięcia. Z jej treści wynika, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i życia ludzi, pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych rozwiązań technicznych. Karta zawiera opis tartaku oraz jego umiejscowienie, opis otoczenia planowanej inwestycji. Omawia również wpływ zamierzenia inwestycyjnego na otoczenie i ludzi. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że inwestor w przedstawionych materiałach uwzględnił jako uciążliwość planowanego do realizacji tartaku hałas. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika jednak aby realizacja inwestycji spowodowała przekroczenia norm ustalonych przepisami. Niezasadnym jest zatem, w ocenie organu odwoławczego, wytaczanie argumentów o nie uwzględnianiu przy wydawaniu decyzji uciążliwości w tym zakresie. Podobnie nie zgodziło się, że zanieczyszczone wody opadowe odprowadzane będą na nieruchomości sąsiednie, a w procesie technologicznym nie będą wykorzystywane płyty dźwiękochłonne izolujące hałas. Zauważyło, iż skoro zamierzeniem inwestora jest uruchomienie tartaku spełniającego wszystkie ww. zalecenia, to jakość ich realizacji w przyszłości może zostać monitorowana. Za nieuprawnione uznało twierdzenie zakładające z góry, że inwestor nie będzie przestrzegał przepisów dotyczących ochrony środowiska i z tego powodu konieczne jest wydanie decyzji blokujących proces inwestycyjny. Kolegium podkreśliło, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie rozstrzygnięciem, które stwierdza, w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziły się skarżące, które pismem z dnia [...] lipca 2014 r. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Skarżące zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. zarzuciły: a) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: – naruszenie przepisów art. 63 ustawy środowiskowej poprzez przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko; – przepisów Rozporządzenia z 2010 r., poprzez przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie nie może znacząco oddziaływać na środowisko b) naruszenie przepisów postępowania, tj.: – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego w sprawie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niedokładne ustalenie uciążliwości środowiskowych planowanego do realizacji przedsięwzięcia; – art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie skarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez niewyjaśnienie okoliczności uzasadniających przyjęcie, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska; – art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Wójta o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia zamierzonego przez M. G. polegającego na "Budowie tartaku na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W.". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta z dnia [...] kwietnia 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, orzekająca o realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku na terenie działek nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. gm. W. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, ponieważ w toku postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Również decyzje organów obu instancji odpowiadają wymogom ustanowionym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Postępowanie administracyjne dotyczyło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. 2013 r. poz. 1235 ze zm.; nazywanej także: "ustawa środowiskowa") oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.; zwanego także: "Rozporządzenie z 2010 r.". Wydanie takiej decyzji (o środowiskowych uwarunkowaniach) następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy środowiskowej), co stanowi o prejudycjalności rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla wymienionych rozstrzygnięć. Jak wynika z art. 73 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, do którego winien on dołączyć odpowiednie dokumenty określone w art. 74 ustawy środowiskowej. Przepis art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ponadto wskazane przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 52 lit b Rozporządzenia z 2010 r., dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Warunki wynikające z powyższych regulacji zostały w kontrolowanej sprawie zachowane, gdyż organy opiniujące wyraziły swoje stanowisko w przepisanej formie (opinia PPIS i postanowienie RDOŚ), a organ I instancji odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny sprawy w tym zakresie, ustalając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu Wójta z dnia [...] września 2013 r., w którym uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jego ocenę w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Z treści art. 84 ustawy środowiskowej wynika, iż w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (ust. 1). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (ust. 2). Prawidłowo zatem organ I instancji, zachowując tryb określony w art. 84 ustawy środowiskowej, wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której orzekł o realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, czyniąc charakterystykę przedsięwzięcia integralną jej częścią. Nadto słusznie uzasadniając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zawarł informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia (art. 85 ustawy środowiskowej). Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. powinno zawierać, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej). W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji spełniają również te warunki. Uzasadnienie decyzji zawiera bowiem rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. Organy szczegółowo opisały etap realizacji i eksploatacji inwestycji i przewidywane oddziaływanie na środowisko na każdym z tych etapów, w zakresie emisji zanieczyszczeń i hałasu. Wskazały na konkretne działania będące źródłem tych emisji związane głównie z ruchem pojazdów, pracą urządzeń technicznych, pracą wózka widłowego oraz pojazdów dostarczających drewno i transportujących gotowy materiał oraz trociny. Podniosły, iż prace w zakładzie będą wykonywane przy zamkniętych otworach okiennych i drzwiowych, aby zminimalizować poziom hałasu. Ponadto emitowany hałas do środowiska z przerobu drewna będzie minimalizowany poprzez zastosowanie na stanowiskach pracy, maszyn płyt dźwiękochłonnych. Przede wszystkim stwierdził, iż biorąc pod uwagę skalę przedsięwzięcia i zastosowane rozwiązania techniczne planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczeń standardów jakości środowiska. Emisja gazów i płynów nie będzie wpływać ponadnormatywnie na stan jakości powietrza, natomiast inwestycja nie będzie powodować negatywnego wpływu na stan środowiska gruntowo-wodnego. Podkreślił, iż przedsięwzięcie nie obejmuje obszarów objętych ochroną (Natura 2000), a zasięg przestrzenny oddziaływania przedsięwzięcia ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca jego realizacji. W ocenie Sądu uzasadnienie to w pełni odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując Sąd w składzie orzekającym uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W toku niniejszego postępowania rozpoznano i szczegółowo przeanalizowano wszelkie możliwe zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko. Organy orzekające wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Z kolei ich uzasadnienia odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii i nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonane ustalenia w sprawie oparte zostały na zebranym materiale dowodowym (art. 80 k.p.a.), zgromadzonym, zbadanym w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści, przy jednoczesnym wypełnieniu obowiązków, wynikających z art. 7 i 8 k.p.a. W świetle powyższego za bezzasadny uznać należało zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Brak jest też podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 9 i 11 k.p.a., w szczególności na wystąpienie naruszenia ww. przepisów nie wskazuje argumentacja skargi w tym zakresie. Nadto Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji (i decyzji poprzedzającej organu I instancji) uwzględnił całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i doszedł do przekonania, że obawy i niezadowolenie skarżących wynikające z subiektywnego przekonania o ich słuszności nie mogą stanowić podstawy do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w sytuacji gdy brak jest podstaw do stwierdzenia, by naruszała ona prawo, w tym stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia – przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. 2013 r. poz. 1235 ze zm.) oraz Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.