VIII SA/Wa 97/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu II raty podatku od środków transportowych za 2007 rok oddala skargę. Decyzją z [...] lutego 2008 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), a także na podstawie art. 8 pkt 1, art. 9 – 10 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z [...] listopada 2007 r., określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu II raty podatku od środków transportowych za 2007 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podniósł, że skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz (rok produkcji 1993, nr rej. [...]) o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. Pomimo wezwania, skarżący odmówił złożenia stosownej deklaracji podatkowej (DT – 1) twierdząc, iż nie posiada samochodu ciężarowego z którym wiązałby się obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Organ I instancji uzyskał natomiast ze Starostwa Powiatowego w G. informację, iż z ewidencji pojazdów prowadzonej przez ten organ administracji wynika, że skarżący wciąż jest właścicielem przedmiotowego pojazdu (pismo z 7 listopada 2007 r.) o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. W związku z powyższym, zdaniem organów podatkowych skarżący obowiązany był złożyć stosowną deklarację, a skoro tego nie uczynił i nie wpłacił II raty podatku za 2007 r., konieczne było wydanie stosownej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych. Wysokość zobowiązania podatkowego określona została z uwzględnieniem kwot wskazanych w uchwale Rady Miejskiej w W. z [...] grudnia 2006 r. Termin płatności II raty podatku przypadał na 15 września 2007 r. Organ odwoławczy nie podzielił tym samym argumentacji skarżącego, który w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł, iż nie posiada samochodu o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, powodującego powstanie obowiązku podatkowego. Przedmiotowy pojazd, którego jest właścicielem, zdaniem skarżącego nie powoduje bowiem powstania obowiązku podatkowego. SKO wyjaśniło, że z własnością przedmiotowego pojazdu wiąże się obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych, w wysokości określonej decyzją Burmistrza W. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z 18 marca 2008 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji powtórzył, że nie posiada pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, z którym należałoby wiązać powstanie określonego przez organy zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2007 r. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził, że brak jest wystarczających podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Nie dopatrzył się bowiem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub wznowienia postępowania podatkowego. Nie dostrzegł naruszenia przez organy podatkowe prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie kontrolą Sądu została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Burmistrza W. określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu II raty podatku od środków transportowych za 2007 r. w kwocie 240 zł. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Bezsporne bowiem jest, że skarżący jest właścicielem samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz nr rej. [...], rok produkcji 1993, o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. Zdaniem skarżącego, z posiadaniem tego pojazdu nie wiąże się jednak powstanie obowiązku podatkowego, z uwagi na jego dopuszczalną masę całkowitą. W ocenie skarżącego, sformułowanie "od 3,5 tony" oznacza, że opodatkowaniu podlegają pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej większej niż 3,5 tony. Z taki poglądem nie zgadzają się organy podatkowe, które uważają, że skoro skarżący jest właścicielem pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tony, co wynika z informacji Starostwa Powiatowego w G., to pojazd ten podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Ponieważ skarżący nie złożył stosownej deklaracji i dokonał wpłaty należnego podatku, to obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych z tytułu II raty na poczet tego podatku za 2007 r. Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie wymaga powołania się na przepis art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2007 r.). Z dyspozycji powołanego przepisu wynika zaś, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Wykładnia językowa powołanego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 3,5 tony. Potwierdzeniem zasadności tego oczywistego wniosku płynącego z wykładni językowej omawianego przepisu jest wykładnia systemowa wewnętrzna przepisów powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawodawca przewidział bowiem sytuację, gdy opodatkowaniu według wskazanej stawki podlegają pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita przekracza określoną wielkość. W art. 10 ust. 1 pkt 1 lit. b) – c), czyli przepisach dotyczących wysokości stawek podatku od środków transportowych, użył bowiem sformułowania "powyżej" określonej dopuszczalnej masy całkowitej. W przepisach art. 8 powołanej ustawy zdecydował się natomiast użyć na przemian jednoznacznych sformułowań "od (...)" oraz "równej lub wyższej niż (...)". W tym miejscu, w celu potwierdzenia trafności przedstawionego wyżej stanowiska, warto powołać się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2004 r., sygn. akt FSK 154/2004, publ. ONSAiWSA 2004/2/35. Z uzasadnienia powołanego orzeczenia wynika bowiem, że do rozstrzygnięcia sporu na tle wykładni art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie jest konieczne dokonywanie interpretacji prawa. Wystarczy bezpośrednie rozumienie tekstu prawnego. W języku polskim zwrot "od 3,5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, uznał zatem za oczywiście bezzasadną argumentację skarżącego prezentowaną zarówno w trakcie postępowania podatkowego, jak również w piśmie zawierającym skargę. Dodać należy, że prawomocnym wyrokiem z 16 stycznia 2008 r. (VIII SA/Wa 541/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. P. na decyzję w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych z tytułu I raty tego podatku za 2007 r. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.