VIII SA/Wa 980/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Decyzją nr [...] z [...] października 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1 i ust. 2, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1907; dalej: "u.t.d."), lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.; dalej: "rozporządzenie 165/2014"), rozdział I załącznika IB do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w miejscowości [...] (dalej: "skarżąca", "strona", "Spółka") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] września 2017 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 15 marca 2017 r. na Al. W. w [...] inspektorzy inspekcji transportu drogowego zatrzymali do kontroli samochód ciężarowy marki Scania o nr rej. [...], którym kierował A. G.. Zatrzymanym pojazdem wykonywany był w imieniu przewoźnika - tj. Spółki, transport drogowy rzeczy z miejscowości [...] do miejscowości [...]. W toku czynności kontrolnych dokonano pobrania danych cyfrowych z okazanej do kontroli karty kierowcy oraz z urządzenia kontrolno-pomiarowego (tachografu cyfrowego) Stoneridge (producent Stoneridge Electronics), nr podzespołu 900208R7.4/07R04, nr seryjny 677393/0315/06/A2, wyprodukowanym 2 kwietnia 2015 r., z oprogramowaniem P5HO zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe samochodowym wyprodukowanym w 2015 r. Oprócz pobrania danych wykonano między innymi wydruki: dzienny z karty kierowcy, danych technicznych oraz zdarzeń i usterek z urządzenia rejestrującego. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z 15 marca 2017 r. Decyzją z [...] września 2017 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 93 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, 6, 7, u.t.d. zał. Nr 3 lp.6.1.4, nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji wniosła strona, która zarzuciła naruszenie następujących przepisów prawa tj.: 1) art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że to Spółka powinna być stroną niniejszego postępowania, a w konsekwencji nałożenie kary właśnie na nią, w sytuacji gdy nie była ona ani właścicielem pojazdu ani też nie była pracodawcą kierowcy wykonującego przedmiotowy przewóz, a w konsekwencji brak zawiadomienia podmiotu, który powinien być stroną niniejszego postępowania; 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; 3) art. 7 k.p.a. przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o czym świadczy chociażby fakt, że błędnie organ niższego rzędu przyjął, iż stroną niniejszego postępowania powinna być skarżąca; 4) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa; 5) art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że Spółka nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia; 6) art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 u.t.d. poprzez jego zastosowanie, mimo iż nie było ku temu podstaw. Uzasadniając skarżąca podniosła m.in., że organ I instancji błędnie ustalił stronę postępowania, ponieważ nie jest ona ani właścicielem kontrolowanego pojazdu ani pracodawcą kierującego pojazdem kierowcy. W związku z powyższym strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. GITD decyzją z [...] października 2017 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Uzasadniając przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania wyjaśniając, że zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienionej, tj. ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienionej. Organ odwoławczy przywołał brzmienie art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, 2, 6, art. 92c ust. 1 u.t.d. Nadto wskazał na treść art. 23 rozporządzenia 165/2014. Wyjaśnił, że zgodnie z treścią przepisów załącznika IB rozporządzenia Rady nr 3821/85, Rozdział I lit f) "kalibracja" oznacza: aktualizację lub potwierdzenie parametrów pojazdu przechowywanych w pamięci danych. Parametry pojazdu obejmują identyfikację pojazdu (numery VIN, VRN i kod rejestrującego państwa członkowskiego) i charakterystyki pojazdu, (w, k, 1, wielkość opon, ustawienie ogranicznika prędkości (w stosownych przypadkach), bieżący czas UTC, bieżąca wartość licznika kilometrów). Aktualizację lub potwierdzenie jedynie czasu UTC uważa się za regulację czasu, a nie za kalibrację, pod warunkiem, że nie jest to sprzeczne z wymaganiem 256. Do kalibracji urządzenia rejestrującego potrzebna jest karta warsztatowa. Nadto stosownie do przepisów Działu VI "Sprawdzenia, inspekcji i naprawy" pkt 2 lp. 254 pkt 4 oraz lp. 256 - 258, Dodatek nr 10 pkt 3.6.4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 (Dz. Urz. WE L207 z 5.08.2002 r.) każdy przyrząd, tak nowy jak i po naprawie, jest kontrolowany pod względem prawidłowego funkcjonowania oraz dokładności odczytów i rejestracji, w granicach ustanowionych w rozdziale III pkt 2.1. i 2.2, i otrzymuje plomby zgodnie z pkt 3 rozdział V oraz jest kalibrowany. GITD podniósł, że jeżeli jedno ze zdarzeń wymienionych w rozdziale III sekcja 9 (Wykrywanie zdarzeń i/lub usterek) pojawiło się od czasu poprzedniej inspekcji i producenci tachografów lub organy krajowe uważają, że stwarza ono zagrożenie dla bezpieczeństwa urządzenia, warsztat: a) porównuje dane identyfikacyjne czujnika ruchu podłączonego do skrzyni biegów z danymi sparowanego czujnika ruchu zarejestrowanymi w przyrządzie rejestrującym; b) sprawdza, czy informacje zapisane na tabliczce instalacyjnej są zgodne z informacjami zawartymi w przyrządzie rejestrującym; c) sprawdza, czy numer seryjny czujnika ruchu i numer homologacji, jeżeli są nadrukowane na obudowie czujnika ruchu, są zgodne z informacjami zawartymi w przyrządzie rejestrującym. Odnosząc się do naruszeń lp. 6.1.4 załącznika nr 3 u.t.d., GITD wskazał, że analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej wykazała, iż w kontrolowanym pojeździe zamontowany był czujnik o nr fabrycznym 13113526/0415/07/A typu Kitas 2+. Oględziny wykazały, że został on wcześniej rozmontowany i ponownie niefabrycznie złożony. Po dokonaniu jego demontażu okazało się, że w jego wnętrzu znajduje się dodatkowa płytka z układem uruchamianym przez kierowcę sterującym przepływem sygnału ze skrzyni biegów pojazdu. Ponadto, za skrzynką bezpieczników znaleziono dodatkowe urządzenie wpięte w instalację tachografu - szynę CAN - sterujące drugim, niezależnym sygnałem. Zdaniem GITD powyższe świadczy o utracie ważności kalibracji, sprawdzenia okresowego urządzenia rejestrującego z 6 lipca 2015 r. Dodatkowo, zauważył, że zdemontowany czujnik ruchu został zabezpieczony przez funkcjonariuszy Policji. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że strona postępowania została określona prawidłowo. Wyjaśnił, że z dokumentów okazanych podczas kontroli, tj. wypisu z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, dokumentu przewozowego oraz dokumentu wydania nr [...], wynika, że przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz Spółki. Nadto z dowodu rejestracyjnego wynika, że właścicielem pojazdu jest [...] Spółka Akcyjna S.K.A., jednakże jest on używany przez stronę postępowania, o czym świadczą nie tylko ww. dokumenty, ale również dokumentacja fotograficzna kontrolowanego pojazdu, na którym znajduje się nazwa Spółki. GITD przytoczył definicję umowy zawartą w art. 7091 Kodeksu cywilnego podnosząc, że pomimo, iż właścicielem pojazdu jest firma leasingująca to rzeczywistym użytkownikiem pojazdu jest strona postępowania. Organ odwoławczy wskazał także, że sam fakt, iż kierowca nie jest pracownikiem strony nie przesądza, że Spółka nie jest stroną postępowania, ponieważ kontrolowany kierowca wykonywał zadanie przewozowe na rzecz i w imieniu strony, czego dowodzą wskazane wcześniej dokumenty, a także dane cyfrowe z karty kierowcy, z których wynika, że A. G. w okresie kontroli prowadził tylko i wyłącznie kontrolowany pojazd o nr rej. [...]. Powyższe świadczy, że stroną postępowania jest Spółka. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dysponował protokołem kontroli w którym stwierdzono wystąpienie naruszeń, dokumentacją fotograficzną oraz protokołem przesłuchania świadka, a nadto dysponował danymi cyfrowymi z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego, które potwierdziły wystąpienie naruszeń. W świetle powyższego nie można uznać, aby organ zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania w sprawie. Nadto GITD podniósł, że prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie kontrolowanego do władzy publicznej. Zebrał istotne w sprawie dowody. Strona została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach. Skarżąca miała możliwość wypowiedzenia się w toku czynności kontrolnych, zgłaszania dowodów, składania wyjaśnień. Zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne stosownie do obowiązujących w tym zakresie wymogów. W toku postępowania strona nie złożyła żadnych wniosków dowodowych. Co więcej, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., strona miała możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a przed wydaniem decyzji prawo do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. GITD stwierdził, że w przedmiotowej sprawie art. 92 b u.t.d. nie znajdzie zastosowania bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Nadto brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Strona w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła żadnych dowodów, które stanowiłyby o możliwości zastosowania art. 92 c u.t.d. Organ odwoławczy zauważył, że przedsiębiorca jako profesjonalista powinien sprawować nadzór nad pojazdami będącymi w jego posiadaniu. Przedmiotowy przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony, tak więc w tym zakresie nie wykazała się należytą starannością w organizacji pracy. Podkreślił także, że przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. GITD wskazał, że skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego dowodów na powstanie takich okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z 23 października 2017 r. nie zgodziła się skarżąca. Pismem z 22 listopada 2017 r. (data nadania) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła jej nieważność z mocy prawa wobec ziszczenia się przesłanki nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na fakt, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie; 2) art. 7 k.p.a. przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o czym świadczy chociażby fakt, że błędnie organ niższego rzędu przyjął, iż stroną niniejszego postępowania powinna być skarżąca; 3) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa; 4) art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że Spółka nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia; 5) art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 u.t.d. poprzez jego zastosowanie, mimo iż nie było ku temu podstaw; 6) art. 4 pkt 22 lit h) w zw. z art. 23 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165.2014 z 4 lutego 2014 r. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że pojazd nie miał ważnego badania kontrolnego tachografu w sytuacji gdy było wprost zupełnie przeciwnie, tj. pojazd posiadał ważne badanie kontrolne tachografu. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji WITD i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez organy administracji w sposób prawidłowy, zaś interpretacja przepisów prawa i sposób ich zastosowania nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Podstawą prawną nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł był przede wszystkim pkt 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Przepis ten przewiduje nałożenie kary w ww. wysokości w sytuacji, gdy stwierdzone zostanie wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. W ocenie organów obydwu instancji, w realiach niniejszej sprawy taka sytuacja miała miejsce, albowiem w toku kontroli przeprowadzonej 15 marca 2017 r. stwierdzono, że w kontrolowanym pojeździe zamontowany był czujnik ruchu o nr fabrycznym [...] typu Kitas 2+. Po dokonaniu jego oględzin stwierdzono brak kalibracji urządzenia rejestrującego gdyż ustalono, że zostało ono wcześniej rozmontowane i ponownie niefabrycznie złożone. Po dokonaniu jego demontażu stwierdzono, że w jego wnętrzu znajduje się dodatkowa płytka z układem uruchamianym przez kierowcę sterującym przepływem sygnału ze skrzyni biegów pojazdu. Ponadto za skrzynką bezpieczników znaleziono dodatkowe urządzenie wpięte w instalację tachografu - w szynę CAN – sterujące drugim, niezależnym sygnałem prędkości. Zdaniem Sądu powołane wyżej okoliczności dawały podstawy do sformułowania tezy, przyjętej przez organy za podstawę rozstrzygnięcia. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów orzekających, że powyższe oznacza, iż pojazd nie spełniał wymagań nr 19a i 161a wskazanych w rozdziale III rozporządzenia (UE) nr 1266/2009 z 16 grudnia 2009 r. dostosowującego po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz stanowi, naruszenie działu VI załącznika 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 370/8 z 1985 r.). Zgodnie z wskazanym przepisem: 1. Każdy przyrząd, zarówno nowy jak i naprawiony, jest poświadczany co do swego działania oraz dokładności wskazań i rejestracji, w granicach błędów określonych w rozdziale III pkt 1 lit. f), za pomocą plombowania zgodnie z rozdziałem V ust. 4 lit. f). 2. Po zamontowaniu w pojeździe, urządzenie oraz cała instalacja muszą być zgodne z przepisami dotyczącymi maksymalnych dopuszczalnych błędów określonych w rozdziale III pkt 2 lit. f). Badania kontrolne powinny być wykonane przez uprawnionego instalatora lub warsztat na jego odpowiedzialność. 3. Okresowe badania urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują: - sprawdzenie, czy urządzenie działa prawidłowo, - sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu, - sprawdzenie, czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa, - sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, - wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Zgodnie zaś z działem V pkt 3 załącznika IB następujące części są zaplombowane tj.: wszelkie połączenia, których rozłączenie może powodować niewykrywalne zmiany danych lub niewykrywalne utraty danych oraz tabliczka instalacyjna, dopóki nie jest przymocowana w taki sposób, że nie można jej usunąć bez uszkodzenia wykonanych na niej oznaczeń. Natomiast zgodnie z działem VI pkt 2 załącznika IB każdy przyrząd, tak nowy jak i po naprawie, jest kontrolowany pod względem prawidłowego funkcjonowania oraz dokładności odczytów i rejestracji, w granicach ustanowionych w rozdziale III pkt 2.1. i 2.2, i otrzymuje plomby zgodnie z pkt 3 rozdział V oraz jest kalibrowany. W ocenie Sądu zasadnie organy inspekcji transportu drogowego uznały, że w chwili kontroli strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Należy uznać, że zamontowanie dodatkowych urządzeń w tachografie i skrzyni biegów wpływających na pracę tachografu powoduje utratę ważności sprawdzenia okresowego, w ramach którego dokonuje się m.in. sprawdzenia, czy do tachografu podłączone są dodatkowe urządzenia służące do manipulowania jego wskazaniami. W kontrolowanej sprawie zasadnie organy orzekające uznały brak podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z przywołanym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zdaniem Sądu, zasadnie organ odwoławczy uznał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, które stanowiłyby o możliwości zastosowania ww. art. 92c u.t.d. oraz, że do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Sąd zauważa, że za organizację pracy, jak i stan techniczny sprzętu, jego sprawność odpowiada przedsiębiorca. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. ma rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa, jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje. Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, nie oparta na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., jak również jego odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszcza się kierowca lub inny zatrudniony przez niego pracownik m.in. w zakresie kontroli stanu technicznego sprzętu, niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca ma bowiem wpływ na to, czy zatrudniani przez niego pracownicy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Wpływ ten polega, między innymi na prowadzeniu odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli lub doborze kadry, w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. A zatem przedsiębiorca jako profesjonalista powinien sprawować nadzór nad pojazdami będącymi w jego posiadaniu. Kontrolowany przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz strony, tak więc w tym zakresie nie wykazała się ona należytą starannością w organizacji pracy. W ocenie Sądu organy orzekające obu instancji prawidłowo też określiły stronę przedmiotowego postępowania, stąd za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy wykonawcą krajowego transportu drogowego rzeczy dnia kontroli była Spółka, co potwierdza treść zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka oraz okazane do kontroli dokumenty przewozowe, tj. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, dokument przewozowy oraz dokumentu wydania nr [...]. Sąd zauważa, że wprawdzie z dowodu rejestracyjnego wynika, iż właścicielem kontrolowanego pojazdu jest [...] Spółka Akcyjna S.KA., jednakże jest on używany przez stronę postępowania, o czym świadczą nie tylko ww. dokumenty, ale również dokumentacja fotograficzna kontrolowanego pojazdu, na którym znajduje się nazwa spółki. Zgodnie z art. 7091 Kodeksu cywilnego przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Podkreślenia wymaga fakt, że po zakończeniu leasingu leasingobiorca może wykupić za symboliczną opłatę od leasingodawcy przedmiot umowy, co w praktyce jest często stosowane. W związku z powyższym, pomimo, że właścicielem pojazdu jest firma leasingująca to rzeczywistym użytkownikiem pojazdu jest strona postępowania. Z kolei sam fakt, że kierowca nie jest pracownikiem strony nie przesądza, iż Spółka nie jest stroną postępowania, ponieważ kontrolowany kierowca wykonywał zadanie przewozowe na rzecz i w imieniu strony, czego dowodzą wskazane wcześniej dokumenty, a także dane cyfrowe z karty kierowcy, z których wynika, że A. G. w okresie kontroli prowadził tylko i wyłącznie kontrolowany pojazd o nr rej. [...]. W związku z powyższym należy uznać, że odpowiedzialność za wykonywanie przewozu drogowego z użyciem urządzenia rejestrującego, w tym za spełnianie przez urządzenie wymagań określonych prawem, spoczywa na wykonawcy przewozu, którym była skarżąca. Sąd zauważa, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu, jako działalność profesjonalną, zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Strona jako profesjonalista ma obowiązek i powinność zadbać o należyte wykonanie ciążących na niej obowiązków ujętych w przepisach regulujących daną sferę prowadzonej działalności gospodarczej. W przeciwnym razie, przedsiębiorca powinien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca za naruszenia przepisów. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Brak jest usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Organy inspekcji transportu drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności uzasadnienie prawne i faktyczne odpowiadające wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd orzekł jak w wyroku.