VIII SA/Wa 989/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium", "organ") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosków W. W. i Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pn.: "Budowa elektrowni wiatrowych" na działkach numer ew.: [...] - obręb K., [...] - obręb K., [...] - obręb S., [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb P., gm. [...], orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], [...], [...], [...], [...]. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], [...], [...], [...], [...] Kolegium działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pn.: "Budowa elektrowni wiatrowych" na działkach o nr ewid.: [...] - obręb K., [...] - obręb K., [...] - obręb S., [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb P., gm. [...]. Uzasadniając Kolegium wskazało, iż postępowanie w rozpoznawanej sprawie wszczęto na wniosek M. D., W. W., M. B., K. C. i Stowarzyszenia "[...]". Wyjaśniło, iż w złożonych przez osoby fizyczne wnioskach nie wskazano konkretnych przepisów prawa, które miałyby być naruszone przy wydawaniu decyzji Burmistrza [...]. Jedynie Stowarzyszenie "[...]" wskazało na naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 2012, poz. 647 j.t., ze zm.) (dalej: "ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym"), art. 5 pkt 8 i 23, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz.1220 j.t. ze zm.) (dalej: "ustawa o ochronie przyrody") oraz art. 46 i art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008, Nr 199, poz.1227 ze zm.) (dalej: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"). Zdaniem wnioskodawców, budowa farmy wiatrowej jest inwestycją lokalną, a decyzja środowiskowa powinna być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz po uprzednim zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. Kolegium stwierdziło, iż wydanie przez Burmistrza [...] decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], poprzedziło uzyskanie wymaganych prawem stanowisk innych organów. Tuż po otrzymaniu wniosku i podaniu jego zakresu do informacji publicznej, wystąpiono o udzielenie opinii do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (odpowiednio opinia sanitarna z dnia: [...] grudnia 2009 r. Nr [...] i postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]) -stosownie do art. 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Następnie nałożono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia wydając postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] - zgodnie z art. 63 ust. 1 i 4 ww. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2010r. Burmistrz [...] podał do publicznej wiadomości wydanie ww. postanowienia określającego obowiązek przeprowadzenia oceny. W dniu [...] czerwca 2011 r. PPIS w [...] wydał postanowienie pozytywnie opiniujące realizację przedsięwzięcia (postanowienie znak: [...]). Również RDOŚ w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. pozytywnie uzgodniło realizację przedsięwzięcia oraz określiło warunki jego realizacji. Nadto Kolegium wskazało, iż Burmistrz [...], jako organ prowadzący postępowanie główne informował dodatkowo społeczność lokalną o prowadzonym postępowaniu poprzez wywieszenie informacji na tablicach ogłoszeń UM w [...], sołectw K., K., S., P. oraz publikację na stronie internetowej www.[...].ornet.pl (informacje z dnia [...] maja 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] lipca 2011 r. oraz zawiadomienie z dnia [...] lipca 2011 r. o zebraniu dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań do wydania decyzji). W konsekwencji w dniu [...] lipca 2011 r. Burmistrz [...] decyzją znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa elektrowni wiatrowych" na działkach o nr ew. [...] – K., [...] - obręb K., [...] - obręb S., [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb P. gm. [...]. Konkludując Kolegium uznało, iż niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., bowiem nie była ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, ani obarczona inną wadą, o której mowa w art. 156 k.p.a. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli W. W. oraz Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w P.. We wnioskach stwierdzono, że naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, doprowadziło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz ust. 2 pkt 1, 2, 3 powołanej wyżej ustawy w wyniku czego organ rażąco naruszył także art. 23, art. 24 i art. 33 ustawy o ochronie przyrody. Nadto – w ocenie wnioskodawców – organy administracji wydając postanowienia i decyzje w przedmiotowej sprawie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia złożonych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pn.: "Budowa elektrowni wiatrowych" na działkach numer ew.: [...] -obręb K., [...] - obręb K., [...] - obręb S., [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb P., gm. [...]. Uzasadniając Kolegium stwierdziło, iż prawidłowo organ w decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], [...], [...], [...], [...] uznał, że kontrolowana decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ zauważył, iż jak wynika z kwestionowanej decyzji Burmistrza [...] wydana została ona na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Nadto wyjaśnił, iż cytowane rozporządzenie straciło ważność na dzień wydania kwestionowanej decyzji Burmistrza [...]. Jednak w jej uzasadnieniu wyjaśniono, że obecnie obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397) w § 4 stanowi, że do spraw dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Kolegium zgodziło się z powyższym wyjaśnieniem, bowiem rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. obowiązuje od dnia 15 listopada 2010 r. (patrz § 5), a wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia złożony został w dniu 30 października 2009 r. Organ wskazał, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie elektrowni wiatrowych należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz w § 3 ust. 1 pkt 6 cytowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli taki obowiązek został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Dla powyższego rodzaju planowanych przedsięwzięć wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zauważył, iż Burmistrz [...] obwieszczeniem z dnia 3 listopada 2009 r. zawiadomił o wszczęciu na podstawie wniosku [...] Sp. z o.o., postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa elektrowni wiatrowych" na działkach o nr ewid. [...] - obręb K., [...] - obręb K., [...] -obręb S., [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb P.. Ponadto wyjaśnił w nim, że w powyższej sprawie liczba stron przekracza 20, zatem strony zostały poinformowane o prowadzeniu przedmiotowego postępowania w drodze obwieszczenia, które zamieszczono na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w [...], na stronach internetowych oraz na tablicach ogłoszeń w sołectwach: P., K., K. i S.. Zgodnie bowiem z przepisem art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Kolegium wskazało, iż oceniana decyzja wydana została w dniu [...] lipca 2011 r. przez Burmistrza [...], w której określono środowiskowe uwarunkowania realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Decyzję tą podjęto po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku z uwzględnieniem art. 85 tej ustawy. O podjętej decyzji organ pierwszej instancji powiadomił w drodze obwieszczenia z dnia [...] lipca 2011 r. Wydając decyzję organ pierwszej instancji uwzględnił wyniki uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] zawarte w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2011 r., a także opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Dokonał analizy opracowanego raportu oraz rozwiązań w nim przyjętych i między innymi na jego podstawie sformułował odpowiednie warunki realizacji zamierzonego przedsięwzięcia, które zdaniem Kolegium (po ich spełnieniu) pozwalają stwierdzić, iż zachowane zostaną właściwe wymogi związane z ochroną środowiska, zdrowiem i życiem ludzi, jak też ochroną Natura 2000. Wykazano również, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie na środowisko. W ocenie Kolegium decyzja Burmistrza [...] spełnia wymogi zawarte w art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Niezależnie od powyższego decyzja powinna spełniać wymogi określone w art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W uzasadnieniu ocenianej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że na żadnym z etapów nie wniesiono uwag do toczącego się postępowania. Dodał, że w trakcie postępowania wpłynęły dwa wnioski (data wpływu 16 czerwca 2011 r. i 25 lipca 2011 r.) od Ł. P., które jako złożone po wyznaczonym terminie pozostawione zostały bez rozpatrzenia. Kolegium nie zgodziło się z powyższym twierdzeniem organu pierwszej instancji, bowiem w dniu [...] lipca 2011 r. udzielono Ł. P. odpowiedzi na jego pierwszy wniosek, a także organ pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób przekonujący, iż drugi wniosek wpłynął po terminie. Jednak zdaniem Kolegium powyższe uchybienie organu pierwszej instancji nie można zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ pierwszej instancji, biorąc pod uwagę stanowisko organu uzgadniającego i organu opiniującego, uznał, że raport w przedmiotowej sprawie został sporządzony w sposób prawidłowy. Ł. P. nie przedstawił zaś żadnego dokumentu podważającego te ustalenia. Zatem podnoszone przez Stowarzyszenie "[...]" oraz W. W. zarzuty uzasadniające w ich ocenie stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] w związku z brakiem wzięcia pod uwagę przez organ pierwszej instancji wniosków Ł. P., mogłoby – w ocenie Kolegium – stanowić podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, lecz nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" nie mogło stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie Kolegium decyzja Burmistrza [...] spełnia pozostałe wymogi zawarte w art. 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Również raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony został zgodnie z wymogami art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, także po uzupełnieniu pozytywnie został przyjęty przez wyspecjalizowane organy tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Podnoszone przez W. W. i Stowarzyszenie "[...]" zarzuty w stosunku do raportu – w ocenie Kolegium – mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, lecz nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium wskazało także, iż nie można uznać (jak podnoszą wnioskodawcy), iż oceniana decyzja Burmistrza [...] w sposób rażący naruszała: przepisy Rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.-M. oraz art. 23, 24 i 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie orzeczeniem stwierdzającym w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. Nadto – zdaniem Kolegium – nie można też zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., następujących okoliczności podnoszonych przez W. W. i Stowarzyszenie "[...]" tj.: – braku imiennego wykazu stron postępowania – bowiem ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika kogo organ pierwszej instancji uznał za strony postępowania; – przedwczesnego obwieszczenia odnośnie zebrania całego materiału dowodowego (zawiadomienie z dnia [...] lipca 2011 r.), które organ zamieścił w trakcie trwającego wciąż etapu zbierania wniosków, tj. od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia [...] lipca 2011 r., gdyż decyzja w sprawie wydana została przez organ pierwszej instancji po upływie wyznaczonych ww. terminów zatem strony nie zostały przedwcześnie pozbawione możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków; – braku zawiadomienia stron postępowania o wystąpieniu do organów współdziałających – gdyż w obwieszczeniu z dnia [...] listopada 2009 r. Burmistrz [...] wskazał, że wystąpił do właściwych organów o opinie w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby wystąpi do tych organów o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia; – braku zapewnienia przez organ pierwszej instancji udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu – art. 33 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku określa zakres informacji, jakie przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości – bowiem analiza akt sprawy, a w szczególności obwieszczeń Burmistrza [...] wskazuje, że dopełnił on powyższego obowiązku. Konkludując Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2012 r. wskazało, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało na podstawie powołanych wyżej przepisów ustawy. Nadto Kolegium po ponownym przeanalizowaniu tego postępowania nie dopatrzyło się w działaniach organu pierwszej instancji rażącego naruszenia przepisów prawa, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Dlatego za nieuzasadnione uznało zarzuty Stowarzyszenia "[...]" oraz W. W. dotyczące wystąpienia jednej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji tj. rażącego naruszenia prawa przy jej wydawaniu. Kolegium podniosło także, iż przeprowadziło również analizę ocenianej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 29 lipca 2011 r. pod kątem pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. nie stwierdzając ich wystąpienia. Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożyło Stowarzyszenie "[...]" (dalej: "skarżący", "Stowarzyszenie") wnioskując o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy [...]. Decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów regulujących ochronę środowiska, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880 ze zm.), ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.) oraz postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. (Dz. Nr 14, poz. 98). Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art.77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sporna decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów z zakresu ochrony środowiska, a także k.p.a., zaś skutki wywołane wydaniem tej decyzji są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Stowarzyszenie zwróciło uwagę, na rażącą nieścisłość treści odnoszącej się do odległości projektowanej farmy od szczególnie chronionego obszaru 2000, która została zbagatelizowana przez Kolegium. Wskazało, iż faktyczna odległość od obszaru Natura 2000 wynosi tylko [...] m. A zatem odległości Ew od obszaru Natura 2000 są mniejsze niż podawane w decyzji i postanowieniach o 2-3 km. W świetle powyższego – zdaniem skarżącego – decyzja Burmistrza i postanowienie RDOŚ nie stanowią dowodu, ponieważ wskazują na nieprawdziwy stan faktyczny. Stowarzyszenie wskazało, że sytuowanie farmy wiatrowej w obszarze chronionego krajobrazu jest sprzeczne z Postanowieniem Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. oraz z rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M., w świetle którego obszar ten obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspakajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. W ocenie skarżącego Kolegium w ogóle nie odniosło się do podnoszonego we wnioskach o stwierdzenie nieważności zarzutu, że analiza skumulowanego hałasu (jak również innych oddziaływań) nie powinna ograniczać się tylko do jednej farmy wiatrowej (inwestora), ale również do innych planowanych farm wiatrowych, a także do innych przedsięwzięć generujących podobną emisję. Raport w powyższej analizie nie uwzględnia projektowanej obwodnicy [...], naniesionej na mapach w Internecie oraz projekcie studium. Organ, jak zarzuca autor skargi, nie odniósł się do zarzutu, że w raporcie nie przedstawiono analizy dotyczącej faktycznego zagospodarowania terenów zabudowanych, przyjmując błędnie, ogólnie, że są to tereny zabudowy zagrodowej. Fakty przytoczone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazują na przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w porze nocnej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Skarżące stowarzyszenie uznało, iż wydana przez Burmistrza decyzja podjęta została stronniczo. Odnosząc się do argumentów Kolegium wyrażonych w zaskarżonej decyzji dotyczących wniosków złożonych przez Ł. P., stowarzyszenie stwierdziło, iż organ dokonał nieprawidłowej oceny w tym przedmiocie. W konkluzji skarżący podniósł, iż organ I instancji w sposób rażący naruszył w prowadzonym postępowaniu art. 5 ust. 1 pkt 8 lit. a, c oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznało za bezzasadne. Kolegium stwierdziło, że organ administracji rozstrzygając w trybie nieważnościowym nie rozstrzyga sprawy co do istoty (merytorycznie), nie prowadzi postępowania dowodowego, nie dokonuje ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, jak to czyni w trybie zwykłym, ale przeprowadza weryfikację ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. W ramach postępowania nadzorczego dokonywana jest wyłącznie ocena danej decyzji pod kątem jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, co sprawia, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji wydając przedmiotową decyzję nie naruszył w sposób rażący przepisów prawa, a w szczególności art. 7 - 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Powtórzył, iż podnoszone przez Stowarzyszenie zarzuty w stosunku do decyzji Burmistrza [...] mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, lecz nie posiadając cechy "rażącego naruszenia prawa" nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a jedną z nich wymienioną w pkt 2 § 1 art. 156 k.p.a. jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Zauważyć należy, że k.p.a. nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że nie zaistniała w niej przesłanka nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 Kpa. Kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wskazanie, iż podstawę prawną spornej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. stanowiły przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wskazane przedsięwzięcie wymienione było w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) (obowiązującego do dnia 15 listopada 2010 roku), które ma w niniejszej sprawie zastosowanie wobec treści § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zgodnie z którym do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 71 ust. 1 decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy, o której mowa), co stanowi o prejudycjalności rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla wymienionych rozstrzygnięć. Jak wynika z art. 73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, do którego winien on dołączyć odpowiednio dokumenty określone w art. 74 ustawy. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ww. ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Stwierdzić należy, że warunki wynikające z powyższych regulacji zostały w kontrolowanej sprawie zachowane, gdyż organy opiniujące wyraziły swoje stanowisko w przepisanej formie (opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PPIS" i postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ")), a Burmistrz [...] odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny sprawy w tym zakresie, ustalając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu Burmistrza z dnia [...] stycznia 2011 r., w którym w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jego ocenę w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zwrócić uwagę należy, że w postanowieniu tym zakreślono również wymogi raportu, a w szczególności zakres, jaki winien on obejmować. Waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji. Dodatkowo zwrócić uwagę należy, że zarówno w postępowaniu nieważnościowym, jak i toczącym się w trybie zwykłym Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Z tych względów ocena raportu przez Sąd powinna dotyczyć jego spójności, kompletności oraz spełniania ustawowych wymagań co do jego treści w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej. W ocenie Sądu, niezasadnym jest dopatrywanie się przez Stowarzyszenie jakiegokolwiek braku obiektywizmu po stronie podmiotu sporządzającego raport tylko z tego powodu, że obowiązek jego przedłożenia został nałożony na inwestora. Raport każdorazowo pozostaje przedmiotem krytycznej oceny właściwego organu administracji, a zawarte wnioski pozostają weryfikowalne w oparciu o dostępną wiedzę. Na straży rzetelności ekspertyzy rzeczoznawcy, nie będącego biegłym, powołanym przez organ, stoi także prawo karne. W doktrynie trafnie wskazuje się, że osoba posiadająca wiadomości specjalne i sporządzająca ekspertyzy dla celów zarobkowych ponosi odpowiedzialność karną za swą opinię niezależnie od tego, czy została jej zlecona jako biegłemu czy prywatnemu specjaliście. W drugim przypadku może ponosić odpowiedzialność za oszustwo z art. 286 § 1 kk, polegające na wprowadzeniu organu procesowego w błąd, co do zakresu wykonanej ekspertyzy i wyłudzenie za nią nienależnej zapłaty. Stowarzyszenie kwestionując rzetelność raportu, poza sformułowaniem określonych zarzutów, nie przedstawiło konkretnych okoliczności świadczących za ich zasadnością, a przede wszystkim nie przedstawiło jakichkolwiek innych dowodów przemawiających za nieprawidłowościami w przygotowaniu Raportu. Nie złożono kontraportu czy innej analizy specjalistycznej negującej ustalenia zawarte w raporcie. Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej było prawidłowe. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż wbrew zarzutom skargi, Burmistrz właściwie ustalił strony postępowania. Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych wynika, iż do wniosku o wydanie spornej decyzji inwestor załączył wypis uproszczony z rejestru gruntów, z zaznaczonymi numerami działek obejmujących teren inwestycji oraz wskazaniem osób będących właścicielami ww. działek. Do raportu zostały także dołączone wypisy w rejestru gruntów. Z kolei z obwieszczenia organu I instancji o wszczęciu postępowania i wystąpieniu do organów współdziałających, wynika, że kwestia ustalenia stron postępowania objęta została oceną tegoż organu. Organ wskazał, że "w powyższej sprawie liczba stron przekracza 20", strony zostały poinformowane o prowadzeniu przedmiotowego postępowania w drodze obwieszczenia, które zamieszczono na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miejskiego w [...] oraz na tablicach ogłoszeń sołectw : K., S., K. i P.. Jednocześnie zauważyć wypada, iż organ prowadzący postępowanie, na każdym jego etapie, w prawem przewidzianej formie - obwieszczeń informował jego strony oraz społeczeństwo o podejmowanych czynnościach i ich skutkach. Dodatkowo strony były każdorazowo pouczane o przysługującym im prawie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Przyjęty przez Burmistrza tryb informowania stron o wszczęciu, prowadzeniu i zakończeniu postępowania był zgodny z art. 33 ust. 1 z związku z art. 74 ust. 3, art. 39 oraz art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Umożliwiono stronom także zapoznanie się z materiałem sprawy i zgłaszanie wniosków dowodowych czy zastrzeżeń. Jak wynika z informacji Burmistrza z [...] maja 2011 r. (zał. 67 - akta administracyjne) termin składania ww. uwag został wyznaczony na okres od [...] maja do [...] czerwca 2011 r. Po otrzymaniu w dniu [...] czerwca 2011 r. pozytywnej opinii sanitarnej PPIS oraz w dniu [...] lipca 2011 roku postanowienia uzgadniającego RDOŚ z 28 czerwca 2011 r. organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dysponował już pełnym materiałem dowodowym sprawy, był zatem uprawniony do wydania w dniu [...] lipca 2011 r. zawiadomienia o zebraniu wystarczającego materiału dowodowego do wydania spornej decyzji, zakreślającego trzydniowy termin do zapoznania się z materiałami, dotyczącymi tej sprawy. Sporna decyzja wydana została dopiero [...] lipca 2011 r., a więc po upływie ww. terminów. Odnosząc się do wniosków zgłaszanych przez Ł. P. i zarzutów w tym zakresie, Sąd wskazuje, iż pismo ww. z dnia [...] czerwca 2011 r. (zał. 83 - akta administracyjne) dotyczyło:1) uzupełnienia raportu o "Studium wpływu zespołów siłowni wiatrowych na krajobraz kulturowy" w związku z lokalizacją elektrowni wiatrowych w granicach obszaru chronionego krajobrazu i sąsiedztwem obszarów wpisanych do rejestru zabytków; 2) uzupełnienia raportu o badania (monitoring) możliwego wpływu lokalizacji inwestycji na liczną populację nietoperzy, jak i inne gatunki chronione ptaków związane z sąsiedztwem obszarów wodno – błotnych w tym obszaru Natura 2000 P.; 3) rozważenia zawieszenia prowadzonych odrębnie postępowań i przeprowadzenia łącznego postępowania w sprawie decyzji środowiskowej dla całego przedsięwzięcia. Ustosunkowując się do treści ww. pisma (zgodnie z zobowiązaniem Burmistrza [...] z [...] czerwca 2011 r., zał. 84 - akta administracyjne) autor raportu wyjaśnił, że wpływ poszczególnych elektrowni wiatrowych na środowisko naturalne został opisany w poszczególnych opracowaniach raportu. Stwierdzono, że ww. inwestycja nie wywiera znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru krajobrazu chronionego, co sprawia że jest dopuszczalna (zał. 96 – akta administracyjne). Ww. wyjaśnienia przekazano Ł. P. przy piśmie z [...] lipca 2011 r. Kolejne pismo ww. złożone zostało w dniu [...] lipca 2011 r. tj. po upływie wyznaczonego terminu, nie podlegało zatem rozpatrzeniu. Podkreślić należy, że zastrzeżeń do inwestycji nie wniósł RDOŚ, uwzględniając położenie inwestycji w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] – [...]. W decyzji z dnia [...] lipca 2011 roku uwzględniono także kwestię monitoringu wpływu przedsięwzięcia na populację nietoperzy i ptaków. Do raportu została także dołączona ocena oddziaływania planowanej inwestycji na nietoperze autorstwa licencjonowanego chiropterologa mgr inż. B. W. oraz monitoring przedrealizacyjny awifauny na terenie projektowanej farmy wiatrowej w okolicach [...] autorstwa Z.F.. Za nieuprawniony należy uznać zarzut Stowarzyszenia dotyczący niezgodności inwestycji z rozporządzeniem nr 41 Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2948), w szczególności § 3 ust. 1 pkt 2, wedle którego na terenie obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody zakaz, dotyczący realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko nie dotyczy realizacji przedsięwzięć, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Jak wynika z treści raportu jego autor uwzględnił okoliczność, iż planowana inwestycja jest położona na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] – [...], uwzględniono też okoliczność jej położenia w odległości [...] km od najbliższego obszaru Natura 2000. Treść raportu odnosi się także do rodzaju użytków na jakich inwestycja ma być położona oraz jej sąsiedztwa, także w odniesieniu do rodzaju i odległości istniejącej zabudowy. Znalazła się tu także ocena występowania o oddziaływania hałasu, także w formie opisu skumulowanego oddziaływania akustycznego dla Parku wiatrowego składającego się z 9 elektrowni wiatrowych. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż raport został sporządzony wadliwie, w sposób naruszający wskazane wyżej przepisy. Poczynione w raporcie ustalenia zostały właściwie ocenione przez Burmistrza, który wydając decyzję środowiskową prawidłowo ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości inwestycji dla terenów sąsiednich. Ustalił także wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie winny być uwzględnione na etapie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Prowadzone przez Burmistrza postępowanie nie naruszyło przepisów proceduralnych. Było ono zgodne z ww. określonym przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz k.p.a. Organ ten zgromadził wszystkie przewidziane przepisami środki dowodowe ( t.j. wniosek z kartą informacyjną, opinie, uzgodnienia, raport,), z treści spornej decyzji wynika, iż ww. dowody poddane zostały merytorycznej ocenie, zaś określone decyzją warunki realizacji przedsięwzięcia są właściwe i zgodne zarówno z jego specyfiką jak i obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy środowiskowej. Zarzut naruszenia postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r., nie został w skardze skonkretyzowany, autor skargi jedynie polemicznie odnosi się do usytuowania farmy wiatrowej w obszarze chronionego krajobrazu, nie wskazując przy tym na czym polega sprzeczność. W tych okolicznościach w ocenie Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 roku, o której mowa wyżej. Na marginesie wskazać należy, że skarżące stowarzyszenie nie skonkretyzowało zarzutów charakterystycznych dla postępowania nieważnościowego. Powołało się na różne ustawy i zarzuty, które mogłyby mieć znaczenie przy ocenie decyzji w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Reasumując, wskazać należy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone należycie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych wywodów, wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.