VIII SA/Wa 990/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Decyzją znak [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (Kolegium, organ) działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa), po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia "[...]", o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza I. z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia zamierzonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pn.: "Budowa elektrowni wiatrowych na działkach numer ew. [...] – obręb P., [...] – obręb S. Gmina I., orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach [...] Sp. z o.o. (inwestor) złożyła w dniu [...] listopada 2010 r. i dotyczył on wybudowania elektrowni wiatrowych na działkach o nr ew.: [...] - obręb P., ark. 2; [...] - obręb S., ark. 1; na terenie gminy I. nadto zawierał wymagane przepisami załączniki. Następnie organ wskazał, iż decyzja ostateczna Burmistrza I. (Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia wydana została w oparciu o przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm., zwana dalej ustawą środowiskową) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397, zwane dalej rozporządzeniem z 2010 r.). Przedstawiając przebieg postępowania o wydanie decyzji środowiskowej Kolegium wskazało, że po otrzymaniu wniosku i podaniu jego zakresu do informacji publicznej, Burmistrz wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. (PPIS) i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (RDOŚ) o zajęcie stanowiska, zaś po otrzymaniu uzgodnień nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (zgodnie z art. 63 ust. 1 i 4 ustawy środowiskowej), zawieszając postępowanie w sprawie. W dniu [...] marca 2011 r. inwestor złożył raport oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, raport oceny oddziaływania planowanej inwestycji na nietoperze Chiroptera Chiropterologiczna, analizę migotania cienia, wizualizację, raport ornitologiczny oraz inwentaryzację teriologiczną, herpetofauny, lepidopterofauny i przyrodniczą. Po uzupełnieniu przez inwestora raportu (z załącznikami), organy opiniujące pozytywnie uzgodniły realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej oraz określiły warunki jego realizacji (odpowiednio postanowienie PPIS z [...] czerwca 2011 r. i postanowienie RDOŚ z [...] czerwca 2011 r.). Z dalszych wywodów Kolegium wynika, iż Burmistrz jako organ prowadzący przedmiotowe postępowanie na każdym jego etapie informował strony postępowania oraz społeczność lokalną o podejmowanych czynnościach poprzez obwieszczenia (z [...] grudnia 2010 r., [...] stycznia 2011 r.), zawiadomienie (z [...] lipca 2011 r.) oraz poprzez wywieszenie informacji na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w I., sołectw K., K., S., P. (informacje z [...] marca 2011 r., [...] maja 2011 r., [...] maja 2011 r., [...] czerwca 2011 r., [...] lipca 2011 r.) oraz publikację na stronie internetowej www.ilza.ornet.pl. W konsekwencji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Burmistrz ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa elektrowni wiatrowych" na działkach o nr ew. [...] -obręb P., ark. 2; [...] - obręb S., ark. 1; na terenie gminy I. Kolegium wyjaśniło, iż podjęta przez organ I instancji decyzja spełnia wymogi określone art. 82 i art. 84 ustawy środowiskowej. Wydana została po przeprowadzeniu szczegółowego postępowania wyjaśniającego, uzyskaniu wymaganych prawem opinii i uzgodnień organów specjalistycznych, jak również z udziałem społeczeństwa. Wskazało, że liczba stron w przedmiotowym postępowaniu była większa niż 20, zatem poczynając od wszczęcia postępowania, poprzez jego kolejne fazy, aż do wydania decyzji Burmistrz podawał do publicznej wiadomości okoliczności niezbędne w sprawie. Podkreślono, iż dokumentem, który miał podstawowe znaczenie w sprawie, był raport dotyczący oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z którego treści wynika, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i życia ludzi, pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych i określonych postanowieniem uzgadniającym warunków realizacji przedsięwzięcia. Raport zawiera szczegółowy opis urządzenia oraz jego umiejscowienie, opis środowiska przyrodniczego w otoczeniu planowanej inwestycji z uwzględnieniem fauny, flory oraz znajdujących się w projektowanym rejonie prawnych form ochrony przyrody. Omawia również wpływ zamierzenia inwestycyjnego na wymienione elementy przyrody, a także na otoczenie ludzi w fazie budowy inwestycji, jej eksploatacji oraz likwidacji. Dokument ten spełnia zatem wymogi stawiane art. 66 ust. 1 pkt 7 ustawy środowiskowej. Zaznaczono, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia - nie jest decyzją lokalizacyjną. Organ wydający decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. prawidłowo określił warunki realizacji inwestycji w oparciu o przeprowadzone uzgodnienie z RDOS w W. i opinię PPIS w R., uwzględniając wynikające z nich zalecenia. Odnośnie kwestii hałaśliwości turbin wiatrowych Kolegium wyjaśniło, że z treści raportu wynika, iż na terenie nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie turbin wiatrowych nie wystąpi przekroczenie norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826, zwane dalej rozporządzeniem z 2007 r.), albowiem są to tereny niezabudowane, wykorzystywane rolniczo. Tym samym, mimo, że w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. w promieniu 500 m od elektrowni wiatrowej znajdują się nieruchomości osób fizycznych, to jednak z uwagi na rolniczy charakter tych nieruchomości i brak zabudowy, ww. oddziaływanie nie przekracza określonych przepisami norm (normy hałasu). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nie udzielenia odpowiedzi na wnioski złożone przez Ł. P. organ wyjaśnił, że odpowiedzi na jego wątpliwości przekazano w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. Niemniej jednak nawet w przypadku ewentualnego pominięcia przez organ wniosków ww. i nie udzielenia mu odpowiedzi, okoliczność ta nie może zostać uznana za wadę kwalifikowaną prowadzonego przez Burmistrza postępowania, a tym samym nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności wydanej przez niego decyzji administracyjnej. Kolegium nie stwierdziło by sporna decyzja Burmistrza w sposób rażący naruszała przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mają one bowiem zastosowania na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pn: "Budowa elektrowni wiatrowych". Ogólnie określone w nich warunki nie mają znaczenia w kwestiach związanych z ochroną środowiska i przyrody, powinny natomiast być uwzględniane na dalszych etapach postępowania, związanych z przyszłą realizacją inwestycji (ustaleniem warunków zabudowy lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Nie naruszono także postanowień art. 5 pkt 8 i 23, art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, które dotyczą szeroko rozumianej ochrony krajobrazu. W przygotowanym raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko w sposób wystarczający wyjaśniono wpływ zamierzenia na krajobraz. Autor raportu zaproponował zastosowanie jednolitej wielkości i kolorystyki turbin, jak również zachowanie co najmniej 500 m odległości od poszczególnych wież elektrowni. Zaplanowane środki zdaniem Burmistrza, jak również organów opiniujących i uzgadniających uznano za wystarczające. Nie naruszono również art. 46 i art. 51 ust. 2 ustawy środowiskowej, określających konieczność przeprowadzenia strategicznej oceny na środowisko w przypadku projektów koncepcji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, mają one bowiem zastosowanie przy sporządzaniu dokumentów wymagających przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko. Dokumentem takimi nie jest zaś decyzja środowiskowa z dnia [...] lipca 2011 r. W konsekwencji organ stwierdził, iż podjęte przez Burmistrza rozstrzygnięcie było prawidłowe, nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, czy też inną wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 Kpa, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło stowarzyszenie "[...]" wskazując, że w toku postępowania zwykłego Burmistrz dopuścił się naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego określonych w Kpa oraz w przepisach szczególnych, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i przeprowadzenie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Podniosło po pierwsze, istotne uchybienie proceduralne których dopuścił się organ I instancji przy wydawaniu spornej decyzji, w zakresie braku wykazu stron postępowania, przedwczesnego obwieszczania o zebraniu całego materiału dowodowego dotyczącego wniosku inwestora. Wyznaczono rażąco krótki okres czasu na zapoznanie się przez strony postępowania (całą społeczność Miasta i Gminy I.) z materiałem dowodowym - 3 dni oraz przygotowanie treści decyzji i uzasadnienia w ekspresowym terminie, z pominięciem ww. wniosków oraz wyczerpującego zbadania materiału dowodowego. Organ I instancji nie dopełnił także obowiązków wynikających z art. 106 § 2 Kpa, tj. nie zawiadomił stron postępowania o wystąpieniu do organów współdziałających, zgodnie z art. 77 ust 1 ustawy środowiskowej, naruszając tym samym przepisy art. 10 § 1 oraz 106 § 2 Kpa. Ponadto w obwieszczeniach Burmistrza o wszczęciu postępowania i wystąpieniu do organów współdziałających w sprawie wydania decyzji o środowiskowej organ ten powołał się art. 10 Kpa i zawiadamiał o uprawnieniu do wypowiedzenia się w prowadzonej sprawie "strony" bez wykazu imiennego, wskazując numery działek ewidencyjnych, obręby i arkusze map. Nie zapewnił zatem udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu, do czego był zobligowany przepisem art. 33 i art. 79 ustawy środowiskowej. Stowarzyszenie podało, że dopuszczenie lokalizacji farm wiatrowych w gminie I. jest niezgodne z celami "Programu Ochrony Środowiska Województwa [...] na lata 2007-2010 z uwzględnieniem perspektywy do 2014". Ponadto wedle rozporządzenia nr 41 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M., obszar ten obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspakajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Zarzuty odwołania dotyczyły raportu, który powinien być opracowany dla całości przedsięwzięcia firmy inwestora tj. dla wszystkich planowanych elektrowni. Złożony raport pomijał wpływ planowanych elektrowni wiatrowych na krajobraz kulturowy, a także sąsiedztwo z obiektami chronionymi na podstawie ustawy o ochronie zabytków. Raport ten zawiera szereg sprzecznych i rażąco nieprawdziwych informacji zarówno w treści jak i materiałach graficznych, m.in, że obiekty elektrowni wiatrowych znajdują się poza obszarem chronionego krajobrazu. Lokalizacja elektrowni wiatrowych została przewidziana na gruntach II, III i IV klasy, co pozostaje w sprzeczności z regulacją art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Stowarzyszenie podniosło, że teren planowany pod lokalizację farmy wiatrowej jest wykorzystywany jako miejsce odpoczynku i żerowania ptaków objętych ochroną gatunkową. Sporna inwestycja negatywnie wpłynie na walory krajobrazowe regionu oraz środowisko naturalne – lokalizacja inwestycji centralnie na trasie przelotów, odpoczynku i żerowania ptaków chronionych np. żurawi, nietoperzy. Ww. negatywne oddziaływanie może rozciągać się także na obszary natura 2000, oddalone o dziesiątki kilometrów. Stowarzyszenie zarzuciło również, że analiza skumulowanego hałasu nie powinna ograniczać się tylko do planowanych farm wiatrowych, ale również do innych przedsięwzięć generujących podobną emisję. Raport w powyższej analizie nie uwzględnia projektowanej obwodnicy I., którą można znaleźć naniesioną na mapach w Internecie i w projekcie studium. Za nieuprawnione uznało, wyrażone w tym zakresie stanowisko organu odnośnie braku naruszenia prawa w zakresie norm hałasu. Decyzją znak [...] z dnia [...] października 2012 r. Kolegium, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Kolegium stwierdziło prawidłowość decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej podjętej przez Burmistrza. W pierwszej części uzasadnienia organ przedstawił przebieg prowadzonego przez Burmistrza postępowania zwykłego, w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej i ustalił, iż czynności tegoż organu podejmowane na poszczególnych jego etapach były właściwe i zgodnie z trybem określonym w przepisach art. 73 – art. 80 ustawy środowiskowej. Dalej wyjaśniło, iż stanowiące podstawę decyzji rozporządzenie z 2004 r. nie obowiązywało w dacie podjęcia spornego rozstrzygnięcia, i nie miało ono zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wniosek inicjujący przedmiotowe postępowanie został złożony w dniu [...] grudnia 2010 r. (data nadania [...] listopada 2010 r.), tj. w czasie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397, rozporządzenie z 2010 r.), które weszło w życie od dnia 15 listopada 2010 r. Nie mniej okoliczność powyższa nie stanowi rażącego naruszenia prawa bowiem zamierzone przedsięwzięcie zarówno w rozporządzeniu z 2004 r. (§ 3 ust. 1 pkt 6), jak i rozporządzeniu z 2010 r. (§ 3 ust. 1 pkt 6) klasyfikowane jest co do zasady tak samo, zaś poza tym i tak został sporządzony raport o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie ponownie rozpoznając sprawę i podjęte w tym postępowaniu (zwykłym) rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że wydając decyzję organ I instancji uwzględnił wyniki uzgodnienia z RDOŚ zawarte w postanowieniu z [...] czerwca 2011 r., a także opinii PPIS z [...] czerwca 2011 r., dokonał analizy opracowanego raportu oraz przyjętych w nim rozwiązań i na tej podstawie sformułował odpowiednie warunki realizacji zamierzonego przedsięwzięcia, które zdaniem Kolegium (po ich spełnieniu) pozwalają stwierdzić, iż zachowane zostaną właściwe wymogi związane z ochroną środowiska, zdrowiem i życiem ludzi, jak też ochroną Natura 2000. Zwrócono uwagę, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie na środowisko. W konsekwencji organ stwierdził, iż podjęta przez organ I instancji decyzja spełnia wymogi art. 82 ustawy środowiskowej. Z ustaleń Kolegium wynika także, że Burmistrz wyjaśnił, iż na żadnym z etapów postępowania zwykłego nie wniesiono uwag do toczącego się postępowania. Powoływane przez stowarzyszenie dwa wnioski Ł. P. złożone zostały już po wyznaczonym terminie (data wpływu [...] czerwca i [...] lipca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r.) i jako takie pozostawione bez rozpatrzenia. Odnosząc się do tych ustaleń wskazano, że twierdzenie organu I instancji jest nieprawidłowe, gdyż w dniu [...] lipca 2011 r. udzielono Ł. P. odpowiedzi na jego pierwszy wniosek, nadto po drugie Burmistrz nie wyjaśnił w sposób przekonujący, iż drugi wniosek wpłynął po terminie. Nie mniej w ocenie Kolegium powyższego uchybienia nie można zakwalifikować jako rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ponieważ ww. wnioski Ł. P. dotyczyły uzupełnienia raportu oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Zaznaczono, że organ odpowiedział na pierwszy wniosek, czyli de facto rozpatrzył go (mimo że odmiennie wskazał w uzasadnieniu decyzji). Zdaniem Kolegium brak odpowiedzi na drugi wniosek (przy uznaniu że został złożony w terminie) nie przesądza o rażącym naruszeniu prawa, a w konsekwencji o wadliwości sporządzonego raportu. Kolegium przywołało w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08 (LEX nr 526577) stwierdzający, że "raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje wady raportu". Organ I instancji, biorąc pod uwagę stanowisko organów opiniujących uznał, że raport w przedmiotowej sprawie został sporządzony w sposób prawidłowy, zaś Ł. P. nie przedstawił żadnego dokumentu podważającego te ustalenia. Zatem podnoszone przez Stowarzyszenie zarzuty uzasadniające w jego ocenie stwierdzenie nieważności spornej decyzji w związku z brakiem wzięcia pod uwagę ww. wniosków, mogłoby stanowić podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, nie są jednak przesłanką do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Odnosząc się do stanowiska Stowarzyszenia dotyczącego nieprawidłowości sporządzonego raportu Kolegium uznało, że raport sporządzony został zgodnie z wymogami art. 66 ustawy środowiskowej, a po jego uzupełnieniu na wezwanie organów opiniujących (RDOŚ i PPIS) został pozytywnie przez te organy oceniony. Prezentowe przez skarżące w stosunku do raportu zarzuty mogłyby stanowić ewentualnie podstawę do uwzględnienia odwołania strony w zwykłym trybie, nie mogły natomiast stanowić podstawy wzruszenia decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego. Za nieuprawniony Kolegium uznało także zarzut, iż oceniana decyzja rażąco naruszała przepisy rozporządzenia nr 41 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I.-M. oraz art. 23, 24 i 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, bowiem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją lokalizacyjną, a jedynie orzeczeniem stwierdzającym w jaki sposób i przy zachowaniu jakich warunków realizacja inwestycji jest możliwa bez negatywnego wpływu na środowisko. Badanie zgodności lokalizacji danej inwestycji z przepisami odrębnymi odbywa się w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Za nietrafny Kolegium uznało zarzut braku imiennego wykazu stron postępowania, bowiem ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów wynika kogo organ I instancji uznał za strony postępowania. W zakresie zarzutu przedwczesnego obwieszczenia dotyczącego zebrania całego materiału dowodowego (zawiadomienie z dnia [...] lipca 2011 r.), które organ zamieścił w trakcie trwającego wciąż etapu zbierania wniosków, tj. od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia [...] lipca 2011 r. organ podał, iż decyzja Burmistrza wydana została po upływie wyznaczonych ww. terminów, zatem strony nie zostały przedwcześnie pozbawione możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków. Oceniając kwestię braku zawiadomienia stron postępowania o wystąpieniu do organów współdziałających Kolegium wskazało, iż w obwieszczeniu z dnia [...] grudnia 2010 r. Burmistrz podał, że wystąpił do właściwych organów o opinie w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Za nieuprawniony Kolegium uznało zarzut dotyczący braku zapewnienia przez organ I instancji udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu podnosząc, iż art. 33 ustawy środowiskowej określa zakres informacji, jakie przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości. Analiza akt sprawy jak wyjaśniono w decyzji, w szczególności obwieszczeń Burmistrza wskazuje, że dopełnił on powyższemu obowiązkowi. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że wszystkie podnoszone przez skarżące Stowarzyszenie zarzuty są bezzasadne i niewyczerpują przesłanek rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wskazywana decyzja nie jest obarczona inną wadą o której mowa w art. 156 § 1 Kpa. Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożyło Stowarzyszenie "[...]" wnioskując o uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wydanym rozstrzygnięciom postawiono zarzut naruszenia przepisów postępowania – tj. art. 7- 10 i art. 77 Kpa oraz prawa materialnego - tj. przepisów ustawy środowiskowej, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880 ze zm.), ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.) oraz postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. (Dz. Nr 14, poz. 98). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sporna decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów z zakresu ochrony środowiska, a także Kpa, zaś skutki wywołane wydaniem tej decyzji są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Stowarzyszenie podało, iż ochrona środowiska przed potencjalnymi, negatywnymi oddziaływaniami w/w przedsięwzięcia, którego realizacja może spowodować znaczącą ingerencję w środowisko, będące dobrem wspólnym całego społeczeństwa leży w interesie publicznym. Budowa elektrowni wiatrowych może oddziaływać na środowisko, a w interesie publicznym i społecznym jest sprawdzenie, czy to oddziaływanie nie jest negatywne. Interes społeczny w niniejszej sprawie polega również na szeroko rozumianej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym, w tym nad poprawnością działania organów administracji i stosowania przez nie przepisów prawa, w trosce o zachowanie środowiska naturalnego. Wskazało, że sytuowanie farmy wiatrowej w obszarze chronionego krajobrazu jest sprzeczne z Postanowieniem Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. oraz z rozporządzeniem nr 41 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M., w świetle którego obszar ten obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspakajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Odnosząc się do decyzji Kolegium, Stowarzyszenie podało, iż wbrew ustawowym obowiązkom skomplikowanej sprawie, w której wydano decyzję, organ I instancji nie dołożył wszelkich starań w celu ustalenia stanu faktycznego, a ograniczył się do minimum, dając wyłącznie wiarę informacjom przedstawianym przez inwestora, nie angażując realnie społeczności do postępowania oraz wykonując w sposób niedostateczny ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. W ocenie skarżącego, Kolegium w ogóle nie odniosło się do podnoszonego we wnioskach o stwierdzenie nieważności zarzutu, że analiza skumulowanego hałasu (jak również innych oddziaływań) nie powinna ograniczać się tylko do jednej farmy wiatrowej (inwestora), ale również do innych planowanych farm wiatrowych, a także do innych przedsięwzięć generujących podobną emisję. Raport w powyższej analizie nie uwzględnia projektowanej obwodnicy Iłży, naniesionej na mapach w Internecie oraz projekcie studium. Organ, jak zarzuca autor skargi, nie odniósł się do zarzutu, że w raporcie nie przedstawiono analizy dotyczącej faktycznego zagospodarowania terenów zabudowanych, przyjmując błędnie, ogólnie, że są to tereny zabudowy zagrodowej. Fakty przytoczone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazują na przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w porze nocnej na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Skarżące Stowarzyszenie uznało, iż wydana przez Burmistrza decyzja podjęta została stronniczo. Odnosząc się do argumentów Kolegium wyrażonych w zaskarżonej decyzji dotyczących wniosków złożonych przez Ł. P., Stowarzyszenie stwierdziło, iż organ dokonał nieprawidłowej oceny w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 Kpa, a jedną z nich wymienioną w pkt 2 § 1 art. 156 Kpa jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 Kpa. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 Kpa) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 Kpa). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Zauważyć należy, że Kpa nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygniecie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że nie zaistniała w niej przesłanka nieważności, o której stanowi art. 156 § 1 Kpa. Kluczowe dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wskazanie, iż podstawę prawną spornej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. stanowiły przepisy ustawy środowiskowej. Planowane przedsięwzięcie zaliczane jest do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, a więc zaliczane jest do tych przedsięwzięć, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy, ponadto wskazane przedsięwzięcie wymienione jest w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 2010 r., dla których zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy), co stanowi o prejudycjalności rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla wymienionych rozstrzygnięć. Jak wynika z art. 73 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, do którego winien on dołączyć odpowiednio dokumenty określone w art. 74 ustawy. Zgodnie natomiast z przepisem art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ww. ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Stwierdzić należy, że warunki wynikające z powyższych regulacji zostały w kontrolowanej sprawie zachowane, gdyż organy opiniujące wyraziły swoje stanowisko w przepisanej formie (opinia PPIS i postanowienie RDOŚ), a organ I instancji odnosząc się do tych opinii dokonał własnej oceny sprawy w tym zakresie, ustalając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w postanowieniu Burmistrza z dnia [...] stycznia 2011 r., w którym w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii, uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i jego ocenę w kontekście uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zwrócić uwagę należy, że w postanowieniu tym zakreślono również wymogi raportu a w szczególności zakres, jaki winien on obejmować. Waga dokumentu jakim jest raport, jest niebagatelna, jako że stanowi on jeden z podstawowych dokumentów, na którym opiera się organ wydając decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Sporządzony dla potrzeb uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest zatem jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, ale nie jedynym, który warunkuje wydanie końcowej decyzji. Dodatkowo zwrócić uwagę należy, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki, np. biologii, fizyki czy chemii. Ocena raportu przez Sąd powinna dotyczyć jego spójności, kompletności oraz spełniania ustawowych wymagań co do jego treści w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej. W ocenie Sądu, niezasadnym jest dopatrywanie się przez Stowarzyszenie jakiegokolwiek braku obiektywizmu po stronie podmiotu sporządzającego raport tylko z tego powodu, że obowiązek jego przedłożenia został nałożony na inwestora. Raport każdorazowo pozostaje przedmiotem krytycznej oceny właściwego organu administracji, a zawarte wnioski pozostają weryfikowalne w oparciu o dostępną wiedzę. Na straży rzetelności ekspertyzy rzeczoznawcy, nie będącego biegłym, powołanym przez organ, stoi także prawo karne. W doktrynie trafnie wskazuje się, że osoba posiadająca wiadomości specjalne i sporządzająca ekspertyzy dla celów zarobkowych ponosi odpowiedzialność karną za swą opinię niezależnie od tego, czy została jej zlecona jako biegłemu czy prywatnemu specjaliście. W drugim przypadku może ponosić odpowiedzialność za oszustwo z art. 286 § 1 kk, polegające na wprowadzeniu organu procesowego w błąd co do zakresu wykonanej ekspertyzy i wyłudzenie za nią nienależnej zapłaty. Stowarzyszenie kwestionując rzetelność raportu, poza sformułowaniem określonych zarzutów, nie przedstawiło konkretnych okoliczności świadczących za ich zasadnością, a przede wszystkim nie przedstawiło jakichkolwiek innych dowodów przemawiających za nieprawidłowościami w przygotowaniu raportu. Nie złożono kontraportu, czy innej analizy specjalistycznej negującej ustalenia zawarte w raporcie. Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej było prawidłowe. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż wbrew zarzutom skargi, Burmistrz właściwie ustalił strony postępowania. Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych wynika, iż do wniosku o wydanie spornej decyzji inwestor załączył wypis uproszczony z rejestru gruntów, z zaznaczonymi numerami działek obejmujących teren inwestycji oraz wskazaniem osób będących właścicielami ww. działek. Z kolei z obwieszczenia organu I instancji o wszczęciu postępowania i wystąpieniu do organów współdziałających, wynika, że kwestia ustalenia stron postępowania objęta została oceną tegoż organu. Organ wskazał, że "w powyższej sprawie liczba stron przekracza 20", strony zostały poinformowane o prowadzeniu przedmiotowego postępowania w drodze obwieszczenia, które zamieszczono na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miejskiego w I. oraz na tablicy ogłoszeń sołectw: P. i S. Ponadto wykaz stron postępowania zawarty został w załączniku 5 i 5a do raportu (wykazy z rejestru gruntów). Jednocześnie Sąd wskazuje, iż organ prowadzący postępowanie, na każdym jego etapie, w prawem przewidzianej formie - obwieszczeń informował jego strony oraz społeczeństwo o podejmowanych czynnościach i ich skutkach. Dodatkowo strony były każdorazowo pouczane o przysługującym im prawie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 Kpa). Przyjęty przez Burmistrza tryb informowania stron o wszczęciu, prowadzeniu i zakończeniu postępowania był zgodny z art. 33 ust. 1 z związku z art. 74 ust. 3, art. 39 oraz art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Nieprawidłowy jest w kontekście ww. rozważań także zarzut wydania decyzji środowiskowej w czasie, kiedy strony mogły po ewentualnym zapoznaniu się z materiałem sprawy zgłaszać wnioski dowodowe i zastrzeżenia. Jak wynika z kolejnej informacji Burmistrza z [...] czerwca 2011 r. (k. [...] akt administracyjnych) termin składania ww. uwag został wyznaczony na okres od [...] do [...] lipca 2011 r. Z kolei po otrzymaniu w dniu [...] lipca 2011 r. postanowienia uzgadniającego RDOŚ z [...] czerwca 2011 r. organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej dysponował już pełnym materiałem dowodowym sprawy, był zatem uprawniony do wydania zawiadomienia (z [...] lipca 2011 r.) o zebraniu wystarczającego materiału dowodowego do wydania spornej decyzji, zakreślającego trzydniowy termin składania wniosków. Na uwadze mieć należy, że prawidłowo Kolegium wskazało, iż sporna decyzja wydana została dopiero [...] lipca 2011 r., a więc po upływie ww. terminów. Odnosząc się do wniosków zgłaszanych przez Ł. P. i zarzutów w tym zakresie, Sąd wskazuje, iż pismo ww. z dnia [...] czerwca 2011 r. (k. [...] i [...] akt administracyjnych) dotyczyło 1) uzupełnienia raportu o "Studium wpływu zespołów siłowni wiatrowych na krajobraz kulturowy" w związku z lokalizacją elektrowni wiatrowych w granicach obszaru chronionego krajobrazu i sąsiedztwem obszarów wpisanych do rejestru zabytków; 2) uzupełnienia raportu o badania monitoring możliwego wpływu lokalizacji inwestycji na liczną populację nietoperzy, jak i inne gatunki chronione ptaków związane z sąsiedztwem obszarów wodno – błotnych w tym obszaru Natura 2000 P.; 3) zawieszenia prowadzonych odrębnie postępowań i przeprowadzenia łącznego postępowania w sprawie decyzji środowiskowej dla całego przedsięwzięcia. Ustosunkowując się do treści ww. pisma (zgodnie ze zobowiązaniem organu I instancji z [...] czerwca 2011 r., k. [...] akt administracyjnych) inwestor wyjaśnił, że wpływ poszczególnych elektrowni wiatrowych na środowisko naturalne został opisany w poszczególnych opracowaniach raportu. Stwierdzono, że ww. inwestycja nie oddziaływuje znacząco na obszar chronionego krajobrazu, zatem jest dopuszczalna. Podkreślić należy, że zastrzeżeń do inwestycji nie wniósł RDOŚ, stwierdzając że inwestycja nie będzie oddziaływać na znajdujące się na terenie Miasta i Gminy I. zabytki, a planowane obiekty były ujęte w zmianie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. W decyzji wyjaśniono także kwestię dotyczącą monitoringu wpływu przedsięwzięcia na populację nietoperzy i innych ptaków oraz wskazano, że szczegółowa analiza wpływu farmy wiatrowej przedstawiona została w opracowaniu "monitoring przedrealizacyjny awifauny na terenie projektowanej farmy wiatrowej w okolicach I.". Ww. wyjaśnienia przekazano Ł. P. przy piśmie z [...] lipca 2011 r. Kolejne pismo ww. złożone zostało w dniu [...] lipca 2011 r. tj. po upływie wyznaczonego terminu, nie podlegało zatem rozpatrzeniu. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż przedstawione przy skardze akta administracyjne zawierają ocenę oddziaływania planowanej inwestycji na nietoperze chiropteraopracowaną przez mgr. inż. B. W. licencjonowanego chiropteologa. Ponadto z treści raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wynika, iż ustalenia o które wnioskował ww. zostały poczynione (pkt 5.1 – 5.4 raportu). Zwrócić uwagę należy, czego nie dostrzegało Stowarzyszenie, że sporządzony raport określał oddziaływanie planowanej inwestycji na poszczególne formy przyrody – krajobraz, powietrze, środowisko gruntowo – wodne, na wody powierzchniowe i podziemne, ww. obszary chronione, gatunki flory, fauny oraz ludzi. W dokumencie tym określone zostały działania, jakie inwestor podejmie tak na etapie realizacji inwestycji jak i w toku jej eksploatacji, które zabezpieczą negatywne oddziaływania elektrowni wiatrowej na szeroko rozumiane środowisko. Sąd za nieuprawniony uznał zarzut Stowarzyszenia dotyczący niezgodności inwestycji z § 3 rozporządzenia nr 41 Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu I. – M. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 105, poz. 2948), wedle którego na terenie obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51. Poczynione w raporcie ustalenia zostały właściwie ocenione przez Burmistrza, który wydając decyzję środowiskową prawidłowo ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości inwestycji dla terenów sąsiednich. Ustalił także wymagania dotyczące ochrony środowiska, jakie winny być uwzględnione na etapie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Wreszcie odnosząc się do kwestii ponadnormatywnego oddziaływania hałasu, Sąd wskazuje, iż dopuszczalny poziom hałasu zależny jest od funkcji badanego terenu i sposobu jego zagospodarowania. Tereny graniczące z obszarem inwestycji nie podlegają ochronie akustycznej ze względu na hałas. Z treści raportu wynika bowiem, że na terenie najbliżej położonych nieruchomości (w promieniu 500 m od elektrowni wiatrowej), nie wystąpi przekroczenie norm hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2007 r., są to bowiem tereny niezabudowane, wykorzystywane rolniczo. Ponadto dla najbliższych terenów chronionych znajdujących się w zasięgu oddziaływania inwestycji (zabudowy zagrodowej) dopuszczalny poziom hałasu określony został wskaźnikami LAeq, który dla pory dnia wynosi 55 dB, a dla pory nocy 45 dB. Poza szeroko rozumianymi terenami zabudowy mieszkaniowej przepisy nie precyzują dopuszczalnych norm hałasu. Dodatkowo, w porze nocnej nie obowiązują normy hałasu w przypadku kiedy teren nie jest wykorzystywany zgodnie z jego funkcją. Przeprowadzone na zlecenie inwestora analizy akustyczne (część II. 2.11 raportu) wykazały, że zestawienie poziomu hałasu przy zabudowaniach mieszkalnych nie doprowadziło do występowania ponadnormatywnego poziomu hałasu przy ciągłej pracy wszystkich elektrowni wiatrowych. W tym miejscu wyjaśnić należy, że projektowane turbiny mają możliwość pracy w trzech trybach, którymi można dodatkowo regulować głośność pracy elektrowni i ewentualnie minimalizować ich hałaśliwość. W przypadku elektrowni wiatrowej hałas pochodzić będzie głównie z dwóch źródeł. Są nimi przekładnia i generator turbiny wytwarzający hałas mechaniczny (poziom poniżej szumu aerodynamicznego) i hałas aerodynamiczny, emitowany przez obracające się łopaty wirnika, którego natężenie jest uzależnione od "prędkości końcówek" łopat. Źródłem szumu aerodynamicznego jest przepływające przez łopaty wirnika powietrze, hałas ten jest nieunikniony i dominuje w bezpośrednim sąsiedztwie farmy wiatrowej. Natężenie emitowanego przez farmę wiatrową hałasu uzależnione jest od wielu czynników ale przede wszystkim od: sposobu rozmieszczenia turbin w obrębie farmy oraz ich modelu, ukształtowania terenu, prędkości i kierunku wiatru, rozchodzenia się fal dźwiękowych w powietrzu. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut dotyczący naruszenia przepisów procedury uznając, iż prowadzone przez Burmistrza postępowanie prowadzone było zgodnie z ww. określonym przepisami ustawy środowiskowej - trybem postępowania. Organ I instancji zgromadził wszystkie przewidziane przepisami środki dowodowe (wniosek z kartą informacyjną, uzupełnienie wniosku, opinie, uzgodnienia, raport) z treści spornej decyzji wynika, iż ww. dowody poddane zostały merytorycznej ocenie, zaś określone decyzją warunki realizacji przedsięwzięcia są właściwe i zgodne zarówno z jego specyfiką jak i obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy środowiskowej. Zarzut naruszenia postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r., nie został w skardze skonkretyzowany, autor skargi jedynie polemicznie odnosi się do usytuowania farmy wiatrowej w obszarze chronionego krajobrazu, nie wskazując przy tym na czym polega "sprzeczność". Odnosząc się do zarzutu braku w raporcie - analizy dotyczącej faktycznego zagospodarowania terenów zabudowanych, przy założeniu, że są to tereny zabudowy zagrodowej, stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie obaliła tego faktu innymi dowodami, co czyni jej argumenty gołosłownymi. Nadto w toku postępowania "zwykłego" nie negowano tej okoliczności. Argument pośpiechu, jak ujmuje to skarżący, czy też stronniczości decyzji nie poparty żadnymi wywodami, nie ma wpływu nie postępowanie nieważnościowe. Na marginesie wskazać należy, że skarżące Stowarzyszenie nie skonkretyzowało zarzutów co do postępowania nieważnościowego, a jedynie powołało się na różne ustawy, które mogłyby mieć znaczenie przy ocenie zarzutów w trybie zwykłym, a nie nadzwyczajnym. Reasumując, wskazać należy, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone należycie, materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).