VIII SAB/Wa 10/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody M. postanawia : odrzucić skargę Pismem oznaczonym datą [...] października 2011 r. M. K. (skarżący) wniósł do Wojewody M. oraz do Prezydenta Miasta R. wniosek dotyczący zgłoszenia pobytu stałego celem dokonania zameldowania na pobyt stały oraz przydziału lokalu mieszkalnego. Zawiadomieniem z [...] grudnia 2011 r. pismo skarżącego w zakresie przyznania lokalu mieszkalnego Wojewoda przekazał Prezydentowi Miasta R. do rozpoznania według właściwości. Pismem z [...] lutego 2012 r. (data przekazania skargi organowi przez Sąd) skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody M. w przyznaniu lokalu mieszkalnego przyznanego sądownie w 2002 r. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący wskazał, iż we wrześniu 2011 r. wystąpił do Wojewody M. i Prezydenta Miasta R. z prośbą o przydzielenie lokalu mieszkalnego zgodnie z obowiązującymi wyrokami Sądu Rejonowego w R.. Do obecnej chwili nie otrzymał decyzji w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżenie bezczynności organu w zakresie, w jakim pozbawiony jest on ustawowej kompetencji do wykonania wyroków sądowych rozstrzygających o prawie do otrzymania lokalu socjalnego, czyni skargę niedopuszczalną. Wyjaśnił również, iż wyrok sądu cywilnego, przyznający uprawnienie do lokalu socjalnego, nie jest aktem władczym organu administracji o charakterze publicznoprawnym, kształtującym prawa i obowiązki jednostki. Tym samym sprawa taka nie mieści się w zakresie kontroli działalności administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje prawa podatkowego, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Skarga na bezczynność organu jest, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z przywołanego art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skargi służą na wydane akty, nie zaś na bezczynność w ich wydaniu (por. postanowienie NSA z 22 lipca 2010 r., I OSK 362/10). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie skarżący uczynił bezczynność Wojewody M. w przyznaniu lokalu mieszkalnego. Kwestia zasad gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy uregulowana została w ustawie z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1-3 powołanej ustawy, kwestia zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy i gmina realizuje w tym zakresie zadania z zakresu administracji publicznej, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Powołana wyżej ustawa nie przewiduje ponadto załatwiania spraw przyznawania lokali w formie jakiegokolwiek aktu administracyjnego. Z powołanych przepisów prawa wyraźnie wynika, iż organem właściwym w sprawie przyznania lokalu mieszkalnego jest organ gminy, realizujący zadania w tym zakresie. Skoro Wojewoda nie ma kompetencji w kwestii zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych ludności, ponieważ zadanie to należy do zadań własnych gminy, to sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie, nie mieści się w kategorii spraw, w których organ byłby zobowiązany do podjęcia sformalizowanego aktu administracyjnego. Brak jest bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który nakładałby taki obowiązek na organ. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.