VIII SAB/Wa 113/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi S.N. P. na bezczynność Wojewody M. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu S. N. P. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem datowanym na 3 listopada 2025 r. S. N. P. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody M. (dalej: organ, Wojewoda) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się złożone przed wniesieniem skargi - ponaglenia z 23 maja 2025 r. oraz 29 lipca 2025 r., jednakże żadne z nich nie zostało podpisane przez pełnomocnika skarżącego (vide: k. 118 oraz 120 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W przedmiotowej sprawie Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności przedmiotowej skargi uznał, że jest ona niedopuszczalna z uwagi na brak skutecznie wniesionego ponaglenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 p.p.s.a., tj. gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi skorzystała z regulacji przewidzianej w art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej: "k.p.a."), to znaczy wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.), a jeżeli nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi warunek formalny skuteczności skargi na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 2203/20). W niniejszej sprawie warunek złożenia skargi w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia nie został spełniony. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby przed wniesieniem skargi skarżący skutecznie złożył ponaglenie na bezczynność Wojewody w postępowaniu z jego wniosku. W aktach administracyjnych znajdują się przekazane drogą elektroniczną pisma z 23 maja 2025 r. oraz 29 lipca 2025 r., zatytułowane "Ponaglenie", które nie zostały podpisane w sposób wskazany przez przepisy k.p.a., tj. kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Okoliczność, że organ nie wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego pisma poprzez jego podpisanie, czy do nadesłania podpisanego ponaglenia, pozostaje jednak bez wpływu na ocenę, iż nie wyczerpano wymaganego prawem trybu, warunkującego dopuszczalność skargi na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania – (analogiczną ocenę Naczelny Sąd Administracyjny sformułował w postanowieniu z 28 września 2021 r., sygn. akt: III OSK 5504/21 oraz z 21 czerwca 2023 r., sygn. akt: III OSK 679/22). Zatem z uwagi na brak podpisu nie można uznać pism pełnomocnika skarżącego z 23 maja 2025 r., czy też z 29 lipca 2025 r za ponaglenie, bowiem jako niespełniające wymogów formalnych na dzień złożenia skargi nie wypełniały warunków wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia przed organem administracji publicznej. Sąd zauważa, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury administracyjnej i sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., jak w punkcie 1 sentencji. Natomiast mając na uwadze treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie całego uiszczonego wpisu, jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.