VIII SAB/Wa 12/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. sprawy ze skargi [...] w W. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie; 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Sekcji Krajowej [...] Pracowników Skarbowych w W. wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], wystąpiła do Ministra Finansów (dalej także jako "Minister" lub "organ") o udostępnienie danych dotyczących funkcjonowania i kosztów funkcjonowania w 2013 r. Rady Programu e-Podatki: 1. Łącznej kwoty wynagrodzeń brutto dla członków Rady. 2. Listy członków Rady z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach Rady. 3. Terminów posiedzeń Rady. W odpowiedzi na powyższy wniosek, Minister Finansów pismem z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] przekazał wnioskodawcy informację z punktu 1 i 3 wniosku, zaś co do punktu 2 wniosku stwierdził, że nie jest to informacja publiczna. Organ powołał się przy tym na orzeczenie Sądu Najwyższego sygn. akt I PZP 28/93 z którego wynika, że ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu art. 23 i art. 24 Kodeksu cywilnego. Nadto Minister powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1035/10, w którym ww. sąd stwierdził, że żądanie informacji o wysokości nagród finansowych wypłaconych konkretnej osobie, jako informacji ad persona nie stanowi informacji publicznej. Pismem z [...] lutego 2014 r., nr [...], Rada Sekcji Krajowej [...] Pracowników Skarbowych w W. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Finansów w sprawie udostępnienia informacji publicznej w zakresie rozpatrzenia punktu 2 jej wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. Skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie przez Sąd Ministra do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na ww. wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej w tym wniosku; 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych; 3. wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów. W uzasadnieniu skargi wskazała, że Minister odmówił przekazania informacji o wynagrodzeniach członków Rady Programu e - Podatki, nie wydał także decyzji w zakresie odmowy udzielenia żądanej informacji. Żądane zaś przez skarżącą dane stanowią informację publiczną, gdyż dotyczą funkcjonariuszy publicznych, w dodatku zajmujących wysokie stanowiska w strukturze administracji podatkowej w skali państwa. Do dnia wniesienia skargi wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został więc wykonany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację organ dodał, że pismem z dnia [...] marca 2014 r. udzielił skarżącej informacji publicznych wnioskowanych w punkcie 2 jej pisma z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]. Wyjaśnił przy tym, że nieudzielenie żądanych informacji w terminie nie wynikało z bezczynności organu lecz odmiennej interpretacji przepisów prawa. Na rozprawie przed Sądem, pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania ewentualnie o oddalenie skargi, nadto złożył zwrotne potwierdzenie odbioru pisma organu z dnia [...] marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Ponadto Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W niniejszej sprawie za bezsporne uznać należy, że żądana przez skarżącą informacja publiczna zawarta w punkcie drugim jej wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. dotycząca listy członków Rady Programu e - Podatki z podaniem wynagrodzenia brutto każdej z tych osób za udział w pracach Rady została przekazana skarżącej dopiero pismem z dnia [...] marca 2014 r., doręczonym w dniu [...] marca 2014 r. Powyższe potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru złożone przez pełnomocnika organu na rozprawie przed Sądem. Tym samym, stwierdzić należy, że organ w zakresie udostępnienia powyższej informacji publicznej uchybił terminowi o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) - zwanej dalej "u.d.i.p.". Zgodnie z tym przepisem udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Termin 14 dni na udostępnienie żądanej informacji publicznej upłynął bowiem w dniu [...] lutego 2014 r. Tak więc, uznać należy, że w okresie od [...] lutego 2014 r. do [...] marca 2014 r. miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącą informacji publicznej, a tym samym załatwieniu sprawy w wymaganym przez prawo terminie. Niemniej jednak faktem jest również, że przed dniem orzekania w tym przedmiocie przez Sąd, organ udostępnił skarżącej żądaną informację. Bezczynność organu ustała jednak dopiero po wniesieniu przez skarżącą skargi, w wyniku zastosowania przez Ministra Finansów procedury przewidzianej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Sąd administracyjny bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Nie można więc zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. Sąd w niniejszej sprawie nie może więc uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 P.p.s.a. Sąd nie uznał powyższej bezczynności za rażącą, gdyż organ w zakreślonym terminie wyrażał swoje stanowisko, a nieudzielenie informacji wynikało z błędnej interpretacji przepisów prawa co do tego, czy żądane informacje stanowią informacje publiczne. Z tych też przyczyn, Sąd nie znalazł podstaw do nałożenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Obowiązkiem Sądu jest stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie miała miejsce bezczynność organu, dlatego też orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku. Wobec uwzględnienia skargi przez organ, w ocenie Sądu, postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie drugim wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania wydane zostało na podstawie art. 200 i art. 209 P.p.s.a.