VIII SAB/Wa 12/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. w przedmiocie nierozpoznania wniosku 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. do rozpoznania wniosku A.M. z dnia [...] stycznia 2021 r. w sprawie samowoli budowlanej budowy budynku gospodarczo garażowego w miejscowości K. [...] Gmina P. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku opisanego w pkt 1) która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałej części oddala skargę; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. na rzecz A. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Syg. akt VIII SAB/Wa 12/22 Uzasadnienie Pismem procesowym z dnia 2 marca 2022 roku A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w R. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia 26 stycznia 2021 roku w przedmiocie samowoli budowlanej budynku gospodarczo – garażowego na działce nr [...] w miejscowości K. gmina P. Skarżący wnosił o: - zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty akt organowi; - orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a; - zobowiązanie organ do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie; - zasądzenie zwrotu kosztów postepowania. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż w dniu 26 stycznia 2021 roku złożył wniosek dotyczący wszczęcia postępowania w sprawie budowy budynku gospodarczego wraz z obiektem budowlanym wybudowanego bez zgody innego organu i niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w miejscu innym niż w pozwoleniu na budowę, a w ostrej granicy działek – na działce nr [...]. W toku postepowania w dniu 9 kwietnia 2021 roku złożył ponaglenie do organu odwoławczego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2021 roku, nr [...] uznał ponaglenie za zasadne i wyznaczył dodatkowy 30 dniowy termin na załatwienie przedmiotowej sprawy. W dniu 11 maja 2021 roku otrzymał skarżący pismo z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. W dniu 17 grudnia 2021 roku ponownie skarżący złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy. Organ odwoławczy potwierdził zasadność ponaglenia. Organ w dniu 12 maja 2021 roku wydał postanowienie nr [...] zawieszające postępowanie z uwagi na śmierć właściciela działki nr [...] – Z. C. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 30 § 4 kpa w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postepowania na miejsce dotychczasowej wstępują następcy prawni. Organ zawiesza postępowanie i występuje do Sądu Rejonowego w K. o ustanowienie kuratora spadku na podstawie art. 30 § 5 kpa. Kurator sądowy został wyłoniony w październiku 2021 roku, a do chwili obecnej organ nie wszczął prawidłowo postępowania administracyjnego łamiąc wszelkie zasady prawa procesowego, mimo iż następcy prawni istnieją. Skarżący wskazywał, że doszło do uchybienia podstawowych gwarancji procesowych przez organ zobligowany do praworządnego prowadzenia postepowania – art.6, art. 8 kpa. Odwołał się do wyroku NSA z 19 kwietnia 2012 roku, syg. akt II OSK 321/12 gdzie sąd wskazał, że ,, o bezczynności organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. możemy mówić gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności ‘’. Za uzasadnione zdaniem skarżącego należy uznać zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w R. do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 kpa. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska przedstawił przebieg czynności, które zostały podjęte przez organ w przedmiotowej sprawie. Podnosił, iż najpierw skarżący został zobowiązany do przedłożenia dokumentu potwierdzającego jego tytuł własności dla działek nr [...] i [...] położonych w miejscowości K. Następnie podczas kontroli czynności kontrolnych w dniu 12 marca 2021 roku ustalono, iż właściciel posesji Z. C. zmarł. W dniu 1 kwietnia 2021 roku wpłynął do organu aktu zgonu tej osoby. Następnie organ zwrócił się do Sadu Rejonowego w K. I Wydział Cywilny o udzielenie informacji czy prowadził sprawę spadkową po zmarłym Z. C. W dniu 21 kwietnia 2021 roku organ uzyskał informację, że taka sprawa przed Sądem Rejonowym w K. się nie toczyła. Organ zawiadomieniem z dnia 11 maja 2021 roku zawiadomił o wszczęciu postepowania w przedmiotowej sprawie, a dotyczącej budynku gospodarczo – garażowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości K., gmina P. W dalszej kolejności organ wystąpił do Sądu Rejonowego w K. o ustanowienie kuratora spadku oraz postanowieniem z dnia 12 maja 2021 roku zawiesił z urzędu postepowanie w przedmiocie dotyczącym budynku gospodarczo – garażowego. Przywołał uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 roku, syg. akt I SA/Wa 932/17 gdzie sąd administracyjny wskazał, że ustalenie przez sąd właściwy sąd spadku spadkobierców zmarłego stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 kpa, a tym samym w sprawie zaszły okoliczności, które obligowały organ do zawieszenia postępowania. Nadto organ wskazał, że stosownie do art. 103 kpa zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. W dniu 28 października 2021 roku wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 26 października 2021 roku, syg. akt [...] ustanawiające kuratora spadku po Z. C. Z dalszych ustaleń wynikało, że kurator spadku nie ustalił spadkobierców po zmarłym Z. C. W dniu 22 marca 2022 roku wpłynęło do organu postanowienie Sądu uchylające kuratelę po Z. C. z uwagi na zakończenie postepowania w sprawie [...] Sądu Rejonowego w K. o stwierdzenie nabycia spadku po Z. C. W związku z powyższym organ zwrócił się do Sądu o przesłanie kopii prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w K. o stwierdzeniu nabycia spadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału aktowego wskazuje na zasadność skargi w przedmiocie bezczynności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 tej ustawy) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy), a także w sprawach na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (art. 3 § 2 pkt 4a powołanej ustawy). Rozpatrując skargę na bezczynność sąd kontroluje więc, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy oraz czy organ pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy i przekroczyła terminy określone w przepisach prawa. Zatem skarga wniesiona w tym trybie jest środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej do terminowego załatwiania spraw, mającym na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a, warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Warunek zawarty w art. 52 § 1 p.p.s.a., tj. wyczerpanie środków zaskarżenia, rozumiany powinien być w postępowaniu ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jako złożenie środka prawnego w postaci ponaglenia. Przechodząc zatem do podstaw merytorycznego rozstrzygnięcia zauważyć należy, że zgodnie z art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Uwzględnienie skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a. nie sprowadza się jedynie do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie, ale polega także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 34/13 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Dla oceny, czy miała miejsce bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania istotne są faktyczne czynności podejmowane przez organ w celu załatwienia sprawy w sposób określony w ustawie oraz ich znaczenie w kontekście relewantnego stanu faktycznego i prawnego albo zaniechanie podejmowania czynności koniecznych do załatwienia sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Kontrola Sądu w takich sprawach sprowadza się do ustalenia, czy organ administracji publicznej rzeczywiście pozostaje w bezczynności. Sąd podziela pogląd, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże –mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności kończącej postępowanie w sprawie. Natomiast przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3097/12; oraz J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. 3, Warszawa 2015, s. 77). Zatem pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2341/15, dostępny na www.nsa.gov.pl). Trzeba przy tym podkreślić, że dla stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania czy bezczynności przez organ nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność w prowadzeniu postępowania zostało spowodowane zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 590/13, LEX nr 1406499). Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, będą miały znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., czy też nie. Należy bowiem wskazać, że jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 kpa. Zasada ta jest równocześnie jedną z gwarancji realizacji zasady zaufania do działań organów administracji publicznej ustanowionej w art. 8 Kpa w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej (zob. art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych – Dz.U.UE.C.2007.303.1). Powołany przepis Karty odnosi się co prawda wprost do organów unijnych, ale w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on również wiążący dla państw członkowskich jako zasada ogólna prawa unijnego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2294/14 i powołane tam orzecznictwo – dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 kpa, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 kpa, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 kpa przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Natomiast zgodnie z art. 35 § 5 kpa, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W ocenie Sądu, nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), a także postawy stron (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 700/15). Nawet w sprawach o skomplikowanym charakterze organ winien działać wnikliwie i szybko stosownie do art. 12 § 1 kpa w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 kpa. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 kpa oznacza również zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż faktycznie organ ustalając, iż strona postępowania Z. C. zmarł miał podstawy do zwieszenia postępowania i podjęcie działań celem ustalenia następców prawnych zmarłej strony. Tak więc wydanie postanowienia w dniu 12 maja 2021 roku o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa miało swoje uzasadnienie jako zagadnienie wstępne celem ustalenia następców prawnych po zmarłym. Należy tylko zauważyć, iż organ informację o śmierci strony uzyskał już w dniu 12 marca 2021 roku. Należy jednak zauważyć, iż pod koniec grudnia 2021 roku( 28 grudnia 2021 roku) zostało wydane postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym Z. C. i ustały przyczyny do zawieszenia postępowania. Organ w tym zakresie nie podjął w odpowiednim czasie informacji o przebiegu postępowania i należy uznać, że od stycznia 2022 roku do czasu wniesienia skargi przez A. M. pozostawał w bezczynności. Z uwagi na powyższe należy uznać, że skarga w tym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Do obowiązków organu należało monitorowanie sprawy o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym Z. C. Dokonując oceny czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa należy zauważyć, iż w orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 34/13 – dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd dokonując oceny prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ bierze pod uwagę treść art. 35 § 5 kpa, iż do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę, iż organ zawieszając postępowanie celem ustalenia spadkobierców po Z. C. spowodował, iż okres do końca roku 2021 nie może być liczony jako okres bezczynności. Tak więc organ postawał w bezczynności przez okres ponad dwóch miesięcy, co w ocenie Sądu nie można uznać za rażące naruszenie prawa, zwłaszcza, że organ starał się doprowadzić do ustalenia następców prawnych po zmarłym właścicielu nieruchomości. Nie można przypisać organowi, że nie podejmował czynności w sprawie celem opóźnienia rozpoznania sprawy. Uwzględniając skargę, przy takiej ocenie zaniechania organu jak przedstawiona wyżej, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd nie orzekł o wymierzeniu organowi grzywny uznając, iż okres bezczynności nie jest długi, a zachowanie organu nie nosi znamion lekceważenia swoich obowiązków, stopień naruszenia prawa nie ma znamion rażącego naruszenia prawa i w tym zakresie skargę oddalił. Z powyższych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2, art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a.