VIII SAB/Wa 120/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. M. - wspólnik Spółki cywilnej [...] w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z siedzibą w [...]w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2010 rok 1) stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...]z siedzibą w [...]; 2) stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza Kierownikowi Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...]z siedzibą w [...]grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych; 4) zasądza od Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...]z siedzibą w [...]na rzecz skarżącego P. M. – wspólnika spółki cywilnej [...]kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. P. M. wspólnik spółki cywilnej [...] (dalej: "skarżący", "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z siedzibą w W. (dalej jako: "Kierownik BP ARiMR" lub "organ I instancji") w sprawie wniosku spółki o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych (PRŚ) na rok 2010. Skarżący wystąpił o uznanie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania za zasadną oraz nałożenia na organ grzywny celem zdyscyplinowania. Uzasadniając skarżący wskazał, że strona wyczerpała drogę administracyjną składając do organu nadzoru zażalenie w trybie art. 37 Kpa, w rezultacie rozpatrzenia którego Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] uznające zażalenie za uzasadnione oraz stwierdzając, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wyeksponował, że nie zgadza się z oceną organu o braku rażącego naruszenia prawa, gdyż postępowanie w sprawie trwa już ponad 5 lat. Nadto wskazał, iż Dyrektor ARiMR przeszedł do porządku dziennego nad faktem, iż Kierownik od [...] września 2013 roku do złożenia przez stronę zażalenia w trybie art. 37 Kpa pozostawała w sprawie w stanie permanentnej bezczynności i przewlekłości prowadzonego postępowania. Wskazał, iż gdyby nie interwencja strony w postaci zażalenia w trybie art. 37 Kpa stan "dolce far niente" w sprawie trwałoby do dziś. W dniu [...] kwietnia wezwał do wskazania wspólników spółki, co nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla istoty sprawy, a okoliczność ta jest znana Kierownikowi z urzędu. W ocenie skarżącego, "wyznaczanie" kolejnych terminów załatwiania sprawy o okres przekraczający termin przewidziany przez ustawodawcę całościowego przeprowadzenia i zakończenia pełnego postępowania w sprawach szczególnie skomplikowanych bynajmniej nie konstytuuje nowego terminu załatwienia sprawy. Potwierdza natomiast przewlekłość działania organu. Organ lekceważy rażąco terminy załatwiania spraw, konieczne jest więc zdyscyplinowanie organu grzywną nałożoną przez sąd. Według skarżącego podkreślenia wymaga trwanie przez organ na warunkach swoistej "recydywy" w notorycznym łamaniu zasady szybkości postępowania. Skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego: W dniu [...] maja 2010 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. został przez spółkę cywilną [...] złożony wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych (PRŚ) na rok 2010. W dniu [...] grudnia 2010 r. Kierownik BP ARiMR w B. wydał decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie, która została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] lutego 2011 r. W rezultacie rozpoznania skargi spółki na powyższe decyzje, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 383/11 uchylił obie ww. decyzje, skarga kasacyjna organu została oddalona wyrokiem NSA z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. akt II GSK 58/12. Po otrzymaniu akt sprawy, w związku ze zmianą siedziby spółki, Kierownik BP ARiMR w B. w dniu [...] września 2013 r. przekazał sprawę do rozpatrzenia według właściwości Kierownikowi BP ARiMR dla Powiatu [...] z/s w W. Ww. organ w okresie od [...] października 2013 r. do [...] marca 2015 r. informował stronę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. W dniu [...] kwietnia 2015 r. Kierownik BP ARiMR [...] wystosował wezwania do wskazania wszystkich wspólników podmiotu [...] s.c. na przestrzeni lat 2008-2015 z podaniem daty dotyczącej każdej zmiany wspólników tego podmiotu. Strona pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zgłosiła swoje zastrzeżenia do niniejszego wezwania. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], w związku z zażaleniem spółki na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kierownika ARiMR w W., Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do [...] sierpnia 2015 r. oraz stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Kierownik BP ARiMR wniósł o oddalenie skargi, szczegółowo przedstawiając przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, iż rozpoznając sprawę [...] s.c., organ I instancji kieruje się wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 646/11 badając niniejsze sprawy pod kątem posiadania gospodarstwa przez producenta rolnego i stworzenia sztucznych warunków. Powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt I SAB 72/2000 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 grudnia 2008 r. sygn. akt: III SAB/Kr 23/2007) Kierownik ARiMR wyjaśnił sposób rozumienia pojęcia bezczynność. Zauważył także, że niestandardowy czas rozpatrywania sprawy w ocenie organu wynika z niezwykle skomplikowanego i rozbudowanego charakteru spraw. Podczas posiedzenia Sądu w dniu 17 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymując skargę i jej żądania wskazał, że decyzją z sierpnia 2015 r. organ zakończył postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2010 roku w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych (PRŚ) na 2010 rok. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż skarżący wnosząc w trybie art. 37 § 1 Kpa zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania otworzył sobie drogę do sądowej kontroli prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania dochodzonej płatności. Zauważyć należy, że ustawodawca ustawą z dnia 3 grudnia 2010 roku o zmianie ustawy kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 roku, nr 6, poz. 18) wprowadził możliwość złożenia skargi na przewlekłość postępowania. Samo pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane w ustawie. W doktrynie przyjmuje się, że jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012 str. 44). W postępowaniu w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej przepisy postępowania administracyjnego stosuje się w takim zakresie, w jakim postępowanie nie zostało uregulowane w przepisach ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. nr 64, poz. 427). Zgodnie z art. 21 tej ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że organ dokonując kilkukrotnego przedłużenia postępowania w sprawie powoływał się na okoliczność prowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie wskazując jakie konkretnie w sprawie winny być wykonane czynności, jaki jest ich zakres i związek z rozpoznawanym wnioskiem o przyznanie płatności. Pomimo wyznaczania kolejnych terminów załatwienia sprawy żaden z nich przez organ nie został dotrzymany, co może wskazywać, że organ tak naprawdę nie wiedział, jaki jest potrzebny zakres postępowania dowodowego w sprawie. Zauważyć należy, że ustanowiona w art. 36 Kpa możliwość przedłużania terminu załatwienia sprawy ma charakter wyjątkowy i nie powinna być przez organy nadużywana. Zdaniem Sądu, Kierownik BP ARiMR przewlekle prowadził postępowanie, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby po otrzymaniu w dniu [...] września 2013 r. akt sprawy w związku ze zmianą siedziby beneficjenta, podjął czynności zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy. Dopiero pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ wezwał stronę do wskazania wszystkich wspólników podmiotu [...] na przestrzeni lat 2008-2015. Samo zawiadamianie strony o nowych terminach zakończenia postępowania z uzasadnieniem, że powodem niedochowania terminu jest charakter sprawy wymagający przeprowadzenia dodatkowych ustaleń, przy jednoczesnym braku wykonywania jakichkolwiek czynności, nie może stanowić usprawiedliwienia organu co do zarzutów sformułowanych w skardze na bezczynności i przewlekłość postępowania. Organ, aby uniknąć zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie winien przedstawić cały tok postępowania, zakres czynności dokonywanych, a niezbędnych do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Samo odwoływanie się do skomplikowanego charakteru sprawy i potrzeby wykonywania wielu czynności w sprawie bez odpowiedniego udokumentowania tego, nie może stanowić podstawy do uznania, iż nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania. Niwelacja stanu przewlekłości postępowania poprzez wydanie decyzji merytorycznej nie zwalnia sądu od rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie oceny, czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wymieniony obowiązek wynika z treści art. 149 p.p.s.a. Przystępując zatem do oceny, czy przewlekłość miała charakter rażący należy stwierdzić, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan w którym wyraźnie, ewidentnie, drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Do uznania jako rażące nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Przewlekłe prowadzenie postępowania musi charakteryzować się podejmowaniem kolejnych czynności z przekroczeniem terminów i musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W sytuacji, gdy organ nie jest w stanie wykazać, że w okresie od [...] września 2013 r. do [...] kwietnia 2015 r. wykonywał jakiekolwiek czynności w sprawie, upłynął długi okres od czasu złożenia wniosku do jego rozpoznania, nie informował skarżącego o zakresie i stopniu zaawansowania postępowania, nie dotrzymał wyznaczonego terminu zakończenia sprawy, to w ocenie Sądu istnieje podstawa do uznania, iż przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie przepisów art. 149 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim wyroku. Jednocześnie, mając na względzie rażący charakter przewlekłości jakiej dopuścił się organ oraz w celu zdyscyplinowania organu w prawidłowym realizowaniu obowiązków w zakresie prowadzenia postępowań pozostających w jego właściwości, Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie [...] zł. Przy określaniu wysokości kwotowej grzywny Sąd wziął pod uwagę stopień winy organu w zakresie dopuszczonej się przewlekłości oraz fakt, że w dacie orzekania organ doprowadził do wydania decyzji w sprawie (punkt 3 wyroku). O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił mocą art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), gdyż strona skarżąca reprezentowana była przed Sądem przez adwokata (punkt 4 wyroku).