VIII SAB/Wa 15/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Ś. i S.Ś. na bezczynność Wojewody [...] postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia 5 sierpnia 2008 r. J. i S. Ś. – dalej skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nie rozpatrzenia w terminie określonym w art. 35 k.p.a. odwołania od decyzji Starosty [...] z października 2007 r. w sprawie odmowy zwrotu na ich rzecz nieruchomości położonej w K., oznaczonej jako działki o numerach [...] i [...] o powierzchni 742 m.kw.. Wezwaniem z dnia 2 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał skarżących do wyjaśnienia w terminie siedmiu dni czy w związku z bezczynnością Wojewody [...] w sprawie objętej skargą, wnosili oni w trybie art. 37 k.p.a. zażalenia do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 9 września 2008 r., skarżący poinformowali, że składali tylko skargę na bezczynność organu administracji tj. Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podkreślić należy, iż w razie pozostawienia przez organ podania, czy wniosku bez rozpoznania strona może podjąć obronę przed bezczynnością składając zażalenie do organu wyższego stopnia, a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 368). Droga sądowa staje się zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nie rozpatrzenia odwołania nie wyczerpali trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.) - tj. nie wnieśli stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wynika to zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak również wyjaśnień skarżących zawartych w piśmie z dnia 9 września 2008 r. Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ. Na podstawie art. 17 pkt 2 k.p.a. organem wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) właściwym w sprawach gospodarki nieruchomościami, regulowanych przepisami ustawy, jest minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 16 listopada 2007 roku w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. z 2007 r., Nr 216, poz. 1594 ze zm.) ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej jest Minister Infrastruktury. Wniesienie zaś skargi przed złożeniem w/w środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności. Odnosząc się do wniosków skarżących o wyłączenie z postępowania Starosty [...] i Wojewody [...], orzeczenia o zwrocie nieruchomości oraz orzeczenia o odszkodowaniu w oparciu o przepisy k.p.a. należy zauważyć, że zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Powyższe wnioski skarżących nie podlegają zatem kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera wymieniony przepis. To z kolei oznacza, że wniesienie skargi do sądu w sprawie niniejszej jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W tym stanie sprawy, wobec niedopuszczalności skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 i art. 52 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia