VIII SAB/Wa 18/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi Prezydenta Miasta R. na bezczynność Ministra Cyfryzacji w udostępnieniu danych postanawia : odrzucić skargę Pismem z 7 lipca 2016 r. (data wpływu do organu) Prezydent Miasta R. (zwany dalej: Prezydent, wnioskodawca, skarżący) wniósł do działającego z upoważnienia Ministra Cyfryzacji (zwany dalej: Minister, organ) Centralnego Ośrodka Informatyki, wniosek o udostępnienie danych z Centralnej Ewidencji Kierowców, dotyczący posiadania przez dłużnika alimentacyjnego P. M. uprawnienia do kierowania pojazdami. Do wniosku dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone przez Prezydenta A. P. Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Funduszu Alimentacyjnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R., na podstawie art. 8a, art. 8b, art. 8c ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm., zwana dalej: u.p.o.u.a.). W związku z ww. wnioskiem organ pismem z 27 lipca 2016 r. wezwał wnioskodawcę do jego uzupełnienia (poprzez ponowne złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku, opatrzonego podpisem i pieczęcią osoby uprawnionej lub złożenia pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentacji oraz o doprecyzowania podstawy prawnej umożliwiającej bezpłatne uzyskanie informacji). Jednocześnie organ pouczył wnioskodawcę, iż nieusunięcie braków formalnych wniosku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Następnie zawiadomieniem z 24 listopada 2016 r., Minister zawiadomił wnioskodawcę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W skardze złożonej 19 grudnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, na bezczynność Ministra, Prezydent reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o zobowiązanie organ do udzielenie informacji o uprawnieniach do kierowania pojazdami przez dłużnika alimentacyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 64 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.) w związku z art. 5 ust. 3b pkt 2 i art. 8b u.p.o.u.a. poprzez nieuprawnione pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podał, iż złożoną skargę uwzględnia w całości i stwierdza jednocześnie, że bezczynność miała miejsce bez podstawy prawnej. Pismem z 26 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 24 stycznia 2017 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy składał do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a., w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca oświadczył, iż nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 k.p.a., gdyż kierując się wykładnią prawa uznał, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga w trybie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) i nie wymaga ona wcześniejszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Tym samym wniesienie skargi na bezczynność organu, możliwe jest dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 37 k.p.a. Wskazać należy, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (określonego w art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., co potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2, OSP 2014/5/53, LEX nr 1356405. W uchwale tej NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Zdaniem NSA nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Podkreślono, że nie można pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tę czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. W uchwale wskazano również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. Oznacza to, że do kontroli sądowej czynności Ministra polegającej na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania skarżący może doprowadzić jedynie wnosząc skargę na bezczynność w rozpoznaniu wniosku, ale poprzedzając skargę, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stosownym środkiem zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czego jak wyżej wskazano, wnioskodawca nie uczynił. Skoro wnioskodawca nie wyczerpał przewidzianego w niniejszej sprawie trybu postępowania administracyjnego, skarga nie jest dopuszczalna. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a, orzekł o odrzuceniu skargi.