VIII SAB/Wa 21/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.R. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia : 1. odrzucić skargę R.R., 2. zwrócić z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 22 września 2008 r. R.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wezwaniem z 18 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał skarżącego do wyjaśnienia w terminie siedmiu dni, czy w związku z bezczynnością Prezydenta Miasta R. w sprawie objętej skargą, wnosił on w trybie art. 37 k.p.a. zażalenia do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 25 listopada 2008 r., skarżący poinformował, iż przed złożeniem skargi nie wnosił zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia. Zdaniem skarżącego, art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.; dalej: u.p.p.s.a.) nie zobowiązuje strony do złożenia takiego zażalenia. Ponadto decyzje wydawane przez Prezydenta Miasta R. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji były aż pięciokrotnie uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. Zatem pisanie do organu wyższego stopnia wydawało się zbyteczne i niecelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 u.p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Podkreślić należy, iż w razie pozostawienia przez organ podania, czy wniosku bez rozpoznania strona może podjąć obronę przed bezczynnością składając zażalenie do organu wyższego stopnia, a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do sądu administracyjnego (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2006, s. 368). Droga sądowa staje się zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta Miasta R., nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) - tj. nie wniósł stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wynika to zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak również wyjaśnień skarżącego zawartych w piśmie z dnia 25 listopada 2008r. Zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a. właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie, organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 k.p.a. w stosunku do Prezydenta Miasta R. jest Wojewoda [...]. Wniesienie zaś skargi przed złożeniem w/w środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności. W tym stanie sprawy, wobec niedopuszczalności skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 - 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia Stosownie do treści art. 232 § 1 pkt.1 a) u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie 2 postanowienia.