VIII SAB/Wa 26/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie niewydania decyzji postanawia odrzucić skargę Pismem z [...] marca 2011 r. R. P. (skarżący) wystąpił do Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK, organ) w L. z zapytaniem, czy organ ten ma możliwość interwencji i mediacji w opisanej przez niego sprawie naruszenia prawa własności przez zakład przesyłowy [...] Dystrybucja SA z siedzibą w L.. W odpowiedzi na powyższe pismo Delegatura UOKiK poinformowała skarżącego, iż Prezes UOKiK nie jest organem właściwym do załatwiania indywidualnych spraw konsumenckich, nie prowadzi interwencji czy mediacji w indywidualnych sprawach pomiędzy konsumentami, a przedsiębiorcami. W dniu [...] marca do organu wpłynęło zawiadomienie skarżącego dotyczące podejrzenia stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów przez [...] Dystrybucja SA z siedzibą w L.. Pismem z [...] czerwca 2011 r. Prezes UOKiK, działając na podstawie art. 86 ust. 4 w związku z art. 100 ust. 3 ustawy z 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 ze zm., zwanej ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów) zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania wyjaśniającego w zgłoszonej przez niego sprawie. W dniu [...] maja 2011 r. (data złożenia w Sądzie) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa UOKiK w przedmiocie niewydania decyzji "w sprawie jego wniosku o rozstrzygnięcie kwestii naruszenia zbiorowych interesów konsumentów". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach określonych prawem. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności organów administracji publicznej. Zakres kontroli sądowej sprecyzowany został w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm. zwana dalej p.p.s.a). Zgodnie z jego treścią, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Jak wynika z powyższego, skarga na bezczynność organów służy w ograniczonym zakresie i może być skutecznie wniesiona, jeżeli organ jest zobligowany do wydania decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tego nie czyni. W innych sprawach skarga na bezczynność nie służy, co oznacza, że droga sądowa jest niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z 16 października 2008 r., sygn. akt II GSK 340/08). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 - 5 jest niedopuszczalne. Podjęta przez organ, w związku z wniesieniem przez skarżącego zawiadomienia czynność oparta została na art. 86 ust. 4 w związku z art. 100 ust. 1 z ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z tymi przepisami każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, zaś Prezes Urzędu przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 Kodeksu postępowania administracyjnego, informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Zawiadomienie takie nie przybiera formy postanowienia, ani decyzji. Nie jest także, w ocenie Sądu czynnością ani aktem, podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów podejrzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów nie daje osobie zgłaszającej, prawa do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje pism informujących podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy administracyjnej, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Należy zatem uznać, że skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, gdyż zachodzi negatywna przesłanka procesowa w postaci niedopuszczalności drogi sądowej. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.