VIII SAB/Wa 27/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P., T.K., E.W. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie wypłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości postanawia : odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 sierpnia 2008 r. skarżący J.P., T.K. i E.W., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w sprawie wypłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, albowiem sprawa o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z rzeczy nie jest sprawą sądowoadministracyjną, zatem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. skargę na bezczynność organu można wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jeżeli bezczynność organu dotyczy przypadków, o których mowa pkt 1 - 4 art. § 2 p.p.s.a. tj. 1. decyzji administracyjnej; 2. postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innego niż określone w pkt 1 - 3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Odnosząc się do wskazanego przepisu należy wskazać, iż akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Przy czym kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej". Należy ponadto przyjąć, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 378). Skarga J.P., T.K. i E.W. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieści się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera wymieniony przepis. To z kolei oznacza, że wniesienie skargi do sądu w sprawie niniejszej jest niedopuszczalne. Definicję legalną sprawy sądowoadministracyjnej zawiera art. 1 p.p.s.a . Zgodnie z powyższym przepisem sprawą sądowoadministracyjną jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz każda inna sprawa, do której stosuje się przepisy powołanej ustawy. Organ administracji - Minister Skarbu Państwa nie był władny wydać żadnego z wyżej wymienionych aktów ani dokonać żadnej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków - indywidualnych wynikających z przepisów prawa, gdyż jak wynika ze skargi skarżący domagali się żądania zapłaty kwoty [...] zł tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości, które to działanie nie mieści się w zakresie skargi na bezczynność organu. Do tego rodzaju spraw wyznaczone zostały sądy powszechne. Tym samym, zdaniem Sądu, powyższą sprawę należy zakwalifikować do szeroko rozumianej "sprawy cywilnej" określonej w art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. z dnia 1 grudnia 1964 r.) w związku z czym wydanie rozstrzygnięcia przez Sąd Administracyjny naruszyłoby dyspozycję omawianego przepisu art. 3 p.p.s.a. Nadmienić tez należy, iż w myśl art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeśli pismo podlega opłacie stałej. Obowiązek uiszczenia wpisu od skargi wynika z art. 230 powołanej ustawy. Natomiast zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w niniejszej sprawie wpis stały od skargi wynosi 100 zł. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarga podlegała opłacie stałej oraz została sporządzona i wniesiona przez adwokata. Jak wynika z informacji Oddziału Finansowo - Budżetowego Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty dotyczącej niniejszej skargi. Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 221 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.