VIII SAB/Wa 28/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w W. w przedmiocie niewydania decyzji i nieprzekazania odwołania postanawia: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 31 lipca 2008 r. Sygn. akt VIII SAB/Wa 10/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.P. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w W. w przedmiocie nieprzekazania odwołania, wobec niewyczerpania możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego tj. wniesienia zażalenia zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako Kpa. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M.P. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1353/08 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 31 lipca 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że Sąd I instancji nie ustalił precyzyjnie, co jest przedmiotem skargi wniesionej przez M.P. tj. w jakim zakresie strona zarzuca bezczynność organowi. W przypadku zaś bezczynności, w tym również w zakresie nieprzesłania odwołania do organu odwoławczego, niezbędne jest zbadanie, czy dane pismo faktycznie stanowi odwołanie od decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że z akt sprawy nie wynika, aby w toku postępowania administracyjnego została wydana jakkolwiek decyzja, od której stronie przysługiwałoby odwołanie. W związku z treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem dnia 8 grudnia 2008 r. zobowiązano skarżącą do sprecyzowania skargi na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w W. poprzez wyjaśnienie w jakim zakresie zarzucana jest organowi bezczynność. W piśmie z dnia 22 grudnia skarżąca zastępowana przez pełnomocnika oświadczyła, że bezczynność organu polega na nieprzesłaniu odwołania z dnia 16 października 2007 r. organowi odwoławczemu, oraz niewydaniu decyzji określonej w art. 132 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. post. NSA z 23 lipca 2001 r. II SAB 213/00 i post. z 21 listopada 2000 r. III SAB 108/99) z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył tego postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność służy, jeżeli organ nie wydaje decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności, o jakich mowa w wymienionym przepisie, do których wydania jest zobowiązany w określonym toczącym się postępowaniu orzeczniczym. W sprawie niniejszej należało zatem zbadać, czy została wydana jakakolwiek decyzja, czy pismo skarżącej stanowi odwołanie od decyzji, oraz czy wobec niewydania decyzji organ pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 8 powołanej ustawy. W myśl art. 153 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) aplikantem referendarskim może być mianowany ten, kto spełnia warunki określone w art. 149 § 1 pkt 1-3, i został zakwalifikowany na aplikację referendarską przez komisją konkursową po przeprowadzeniu konkursu. Aplikanta referendarskiego mianuje na czas określony i zwalnia prezes sądu okręgowego. Konkurs na aplikację referendarską odbywa się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie aplikacji referendarskiej i egzaminu referendarskiego (Dz.U. Nr 135, poz. 961). Przepis § 11 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że prezes sądu okręgowego za pośrednictwem kierownika szkolenia sprawuje organizację oraz bieżącą kontrolę nad przebiegiem aplikacji. Z kolei przepis § 6 ust. 2 tego rozporządzenia przewiduje, iż prezes sądu okręgowego, na podstawie przedstawionych wyników konkursu, ustala i ogłasza listę osób zakwalifikowanych do odbywania aplikacji, biorąc pod uwagę sumę punktów uzyskanych przez kandydata z części pisemnej i ustnej konkursu. Z powyższego wynika, że wynik konkursu (ustalona i ogłoszona lista) na aplikację referendarską nie stanowi decyzji w rozumieniu Kpa. Nie ma zatem możliwości złożenia odwołania od wyników takiego konkursu, bowiem procedury odwoławczej nie przewidują przepisy powołanego rozporządzenia. Pismo, w którym skarżąca została powiadomiona o treści protokołu z egzaminu konkursowego na aplikację referendarską nie ma cech, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a, a także określonych w punktach następnych. Kwestie w nim omówione nie zostały objęte decyzją administracyjną organu. Od pisma tego nie przysługiwało odwołanie, zażalenie, nie kończyło ono postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzygało sprawy administracyjnej, co do jej istoty. Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że prezes sądu okręgowego nie miał obowiązku wydania decyzji w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu dla kandydatów na aplikację referendarską i w związku z tym decyzji takiej nie wydał. Skoro organ nie miał obowiązku wydania w sprawie decyzji, to tym samym nie pozostawał w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a nie przekazując odwołania skarżącej. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że nieprzekazanie odwołania skarżącej niezadowolonej z wyników konkursu na aplikację referendarską nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a , orzekł jak w sentencji postanowienia.