VIII SAB/Wa 33/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. T. L. pismem z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], przesłanym pocztą elektroniczną, zwrócił się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198, z późn. zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", w zakresie prowadzonego w Biurze Dyrektora Generalnego rejestru wniosków i informacji w zakresie udzielania zgód na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacji o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej, o którym mowa w zarządzeniu Nr [...] Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów. Wnioskodawca wnioskował o przekazanie powyższych informacji drogą elektroniczną. Po analizie przedmiotowego wniosku, organ pismem z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], przesłanym pocztą tradycyjną, jak również drogą elektroniczną, poinformował wnioskodawcę, że zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacje o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej są wprowadzane do systemu kadrowo - płacowego K.eHR. Ponadto, wprowadzone w Ministerstwie Finansów przez Dyrektora Generalnego zarządzenie Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów jest jednym z instrumentów pracodawcy w zakresie stosunku pracy wobec osób zatrudnionych w Ministerstwie Finansów. Natomiast wprowadzony ww. zarządzeniem rejestr jest “narzędziem" pomocniczym przy wykonywaniu określonych tym zarządzeniem zadań przez Biuro Dyrektora Generalnego, a przepisy ww. zarządzenia nie określają sposobu prowadzenia przedmiotowego rejestru. T. L. (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Finansów w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł w ww. skardze o zobowiązanie Ministra Finansów do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej, włączenie do akt sprawy wnioskowanej informacji publicznej w celu wyeliminowania istotnej wątpliwości, koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w granicach sprawy, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wymierzenie przez Sąd grzywny Ministrowi, jako organowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej. W skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie: - art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.); - art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) oraz pkt 3 lit. a), art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Ministerstwo Finansów nie przekazało żądanych informacji publicznych (nie odpowiedziało na żadne zadane pytanie) i przekazało informację, o którą nie wnosił. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że przepisy zarządzenia Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów nie określają sposobu prowadzenia przedmiotowego rejestru. Ponadto obowiązek prowadzenia przez Biuro Dyrektora Generalnego rejestru określonego w § 8 ust. 1 ww. zarządzenia nie wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a z zarządzenia Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów, określającego postępowanie w Ministerstwie Finansów w sprawach uzyskiwania pisemnej zgody Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów na podjęcie dodatkowego zatrudnienia przez członka korpsu służby cywilnej lub zajęcia zarobkowego przez urzędnika służby cywilnej oraz pracownika służby cywilnej zajmującego wyższe stanowisko w służbie cywilnej, a także przedkładania Dyrektorowi Generalnemu Ministerstwa Finansów informacji o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego przez pracownika służby cywilnej. Udzielanie zgód na dodatkowe zatrudnienie lub zajęcie zarobkowe odbywa się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505, z późn. zm.). Przepisy ww. ustawy nie nakładają zaś na urząd obowiązku prowadzenia rejestru udzielonych zgód lub sporządzania zestawień w ww. zakresie. Wprowadzone w Ministerstwie Finansów przez Dyrekotra Generalnego ww. zarządzenie jest jednym z instrumentów pracodawcy w zakresie stosunku pracy wobec osób zatrudnionych w Ministerstwie Finansów. Natomiast wprowadzony ww. zarządzeniem rejestr jest "narzędziem" pomocniczym przy wykonywaniu określonych tym zarządzeniem zadań przez Biuro Dyrektora Generalnego. A zatem, przedmiotowy rejestr, którego domaga się strona skarżąca, nie dotyczy sprawy publicznej, a wewnętrznych działań pracodawcy związanych z bieżącym funkcjonowaniem komórki organizacyjnej w Ministerstwie. Ponadto Minister wskazał, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje. Jakikolwiek przejaw działania ze strony organu administracji w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Organ podniósł, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej wiąże się z brakiem jakiegokolwiek działania organu. Nie można zaś mówić o bezczynności organu administracji publicznej w sytuacji, gdy udziela on pisemnej odpowiedzi, lecz nie satysfakcjonuje ona skarżącego. W świetle powyższego, bezzasadny jest również zarzut, iż Minister w terminie ustawowym nie wykonał żadnej czynności, która prowadziłaby do spełnienia woli wnioskodawcy, a tym samym czynił zadość wskazanym przepisom Konstytucji RP oraz u.d.i.p. Organ rozpatrzył bowiem w terminie i w formie prawem przewidzianej żądania skarżącego. Na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi oświadczył, że żądany przez skarżącego rejestr nie istnieje fizycznie jako wyodrębniony dokument. Wszystkie zaś dane dotyczące podejmowania lub udzielania zgód na dodatkowe zatrudnienie dla członków korpusu służby cywilnej, o którym mowa w tym zarządzeniu znajdują się w systemie kadrowo - płacowym K.eHR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przy czym wyjaśnić należy, że skarga na bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. nie przysługuje, gdy przedmiot wniosku nie stanowi informacji publicznej lub gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji wyda decyzję o odmowie jej udostępnienia. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przekazanie informacji publicznej czy w Ministerstwie Finansów jest lub był prowadzony rejestr wniosków i informacji w zakresie udzielania zgód na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacji o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej, o którym mowa w § 7 zarządzenia Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów. W ocenie Sądu przyznać należy rację skarżącemu, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie bowiem do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne to jedno z podstawowych, konstytucyjnie umocowanych w art. 61 Konstytucji praw i wolności politycznych. Istotne w niniejszej sprawie jest jednak, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2014 r., Minister Finansów pismem z dnia [...] marca 2014 r., a więc w ustawowym terminie 14 dni wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformował go, że zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacje o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej są wprowadzane do systemu kadrowo - płacowego K.eHR. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie z przedmiotowego pisma można wywnioskować, że Minister Finansów faktycznie nie prowadzi żądanego przez skarżącą rejestru wniosków i informacji, o którym mowa w § 6 zarządzenia nr [...] Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów. Fakt, że przedmiotowy rejestr nie istnieje fizycznie jako wyodrębniony dokument potwierdził też na rozprawie przed Sądem pełnomocnik organu - radca prawny. Skoro zaś organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Jeżeli bowiem organ zawiadomi wnioskodawcę w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o tym, że nie dysponuje wymaganą informacją publiczną, to nie pozostaje w bezczynności (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; dostępny w bazie Lex nr 1291370 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia przez Sąd wniosku, że Minister Finansów w realiach niniejszej sprawy pozostawał w bezczynności w udzieleniu wnioskowanej informacji publicznej. Organ zareagował bowiem w ustawowym terminie na wniosek skarżącego, zaś skarżący niezadowolony z jego odpowiedzi z dnia [...] marca 2014 r., wniósł skargę na bezczynność organu. Skarżący nie zmodyfikował swojego wniosku, ani też nie podjął nawet próby podważenia wiarygodności wyjaśnień organu. Sąd nie ma zaś podstaw do uznania za niezgodne z prawdą wyjaśnień organu, z których to wynika, że żądany rejestr nie istnieje fizycznie jako wyodrębniony dokument w formie papierowej czy też elektronicznej. W takiej sytuacji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał skargę na bezczynność organu za niezasadną. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia pozostałych wniosków skargi. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.