VIII SAB/Wa 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo postanawia : odrzucić skargę Pismem oznaczonym datą [...] października 2014 r. M.K. (skarżący) wniósł do Prezydenta Miasta R. i innych organów, w tym Prezesa Rady Ministrów, ofertę zatrudnienia na stanowisku Pełnomocnika ds. [...] w R.. Pismem z [...] listopada 2014 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie braku odpowiedzi na jego pismo z dnia [...] października 2014 r. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje prawa podatkowego, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, organów jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Skarga na bezczynność organu jest, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Z przywołanego art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika również, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. W tych zatem sprawach skargi służą na wydane akty, nie zaś na bezczynność w ich wydaniu (por. postanowienie NSA z 22 lipca 2010 r., I OSK 362/10). W pierwszej kolejności należy zatem ustalić czy przedstawienie przez skarżącego oferty podjęcia pracy w urzędzie i odpowiedź na nią należy do innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości konstatacja, że właściwy organ nie ma podstaw do wydania decyzji lub postanowienia w tym zakresie. Do sądu administracyjnego może być zaskarżona czynność, która posiada charakter publicznoprawny, czyli została podjęta przez państwowe lub niepaństwowe jednostki organizacyjne, które uprawnione są do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia działalności administracji publicznej. Nadto czynność podlegająca zaskarżeniu musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli musi stwierdzać, potwierdzać lub odmawiać stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków (B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., wyd. 1, str. 30). Nadto czynność musi mieć charakter zewnętrzny, czyli musi być skierowana do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani też służbowo organowi podejmującemu daną czynność. Czynność taka musi być nadto skierowana do indywidualnego podmiotu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 60). Za aktualne w obowiązującym stanie prawnym należy uznać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydane na postawie nieobowiązującego już art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (z uwagi na analogiczne brzmienie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), w którym Sąd ten stwierdził, że przez akty lub czynności organu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne, wywołujące określone skutki prawne. Działania te mogą mieć również charakter władczy, z tym że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2003 r. sygn. akt OPS 2/03, ONSA 2004 r., nr 1, poz. 5, str. 79). Udzielenie odpowiedzi na pismo należy niewątpliwie do podstawowych zadań organów. Nie można jednak uznać, że stanowi czynność, która podlegałaby kontroli sądów administracyjnych. Udzielenie odpowiedzi na ofertę pracy nie dotyczy żadnych uprawnień lub obowiązków. Przedstawienie oferty pracy nie rodzi bowiem obowiązku jej przyjęcia ani też nie daje uprawnienia do żądania zawarcia umowy. Nadto, udzielenie odpowiedzi na ofertę pracy nie stwierdza, nie potwierdza ani też nie odmawia stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków. Konsekwencją uznania, że udzielenie odpowiedzi na ofertę pracy przez organ nie stanowi czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest przyjęcie, że skarga na bezczynność w tym zakresie również nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Dodać również należy, że w piśmie z dnia [...] października 2014 r. skarżący ubiegał się o pracę w urzędzie miejskim, zaś pismo to w żaden sposób nie odnosi się do właściwości Prezesa Rady Ministrów. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.