VIII SAB/Wa 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. (data nadania) R. G. (skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Dyrektora Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW) w R. polegającą na nieprzyznaniu i niezapewnieniu funkcjonariuszowi możliwości wykorzystania czasu na wypoczynek w zamian za czas przedłużony poza rozkład czasu pracy funkcjonariusza. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie organu do spełnienia czynności, której skarga dotyczy, wniósł nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia przedstawiając stan faktyczny sprawy pełnomocnik wskazał, iż pełniąc służbę w ABW skarżący wielokrotnie czynił to w czasie przedłużonym poza rozkład czasu służby. Pomimo wielokrotnych wniosków w tym zakresie funkcjonariusz nigdy nie uzyskał od bezpośrednich przełożonych zgody na udzielenie czasu wolnego. Powyższe uzasadniono brakami kadrowymi bądź stwierdzeniem, iż czas takowy stronie nie przysługuje. Powołując § 8 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 października 2003 r. w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2003r. Nr 177, poz. 1726, zwane dalej rozporządzeniem w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy ABW) strona wywiodła, iż kierownik jednostki winien zapewnić swoim podwładnym możliwość skorzystania z czasu wypoczynku w zamian za czas pełnienia służby ponad jej wymiar. W konkluzji skargi strona podniosła, iż nie można skutkami bezczynności organu obarczać osób, które w związku z tą bezczynnością mogłyby ponieść niepowetowaną szkodę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Szeroko przedstawiając kwestie związane z bezczynnością organu organ wywiódł, iż skarga na bezczynność Dyrektora Delegatury ABW jest niedopuszczalna bowiem jego działalność jako kierującego jednostką organizacyjną (delegaturą) jak też działalność samej jednostki nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Następnie wyjaśnił, iż decyzje podejmowane przez Dyrektora Delegatury w zakresie czasu służby i harmonogramu służby są aktami wewnętrznymi – poleceniami służbowymi i jako takie są wyłączone z pojęcia decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy p.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw enumeratywnie wymienia przepis art. 3 § 2 i 3 powołanej ustawy, który określa akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Oznacza to, że skarga do Sądu jest dopuszczalna jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, zaś skarga na bezczynność organów służy jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, zwana ustawą o ABW), czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określany wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku. Kwestie związane z organizacją czasu służby i udzielania wypoczynku reguluje rozporządzenie w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy ABW, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 51 ust. 2 ustawy o ABW. W myśl § 10 powołanego rozporządzenia, kierownik jednostki organizacyjnej ABW prowadzi ewidencję czasu służby funkcjonariuszy, która obejmuje listę obecności, ewidencję wyjść w godzinach służbowych oraz harmonogram służby. Ewidencję czasu służby udostępnia się funkcjonariuszowi na jego żądanie. Stosownie natomiast do § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rozkładu czasu służby funkcjonariuszy ABW, w zamian za czas służby przedłużonej ponad wymiar określony w § 2 ust. 1 i § 4 ust. 1 funkcjonariuszowi przysługuje czas wolny od służby w tym samym wymiarze. W zamian za służbę pełnioną w dniu wolnym od służby funkcjonariusz otrzymuje jeden dzień wolny w innym dniu tygodnia. Dnia wolnego udziela się w terminie wskazanym przez funkcjonariusza, jeżeli nie zakłóca to normalnego toku służby (ust. 2). Na wniosek funkcjonariusza czas na wypoczynek może być udzielony w okresie bezpośrednio poprzedzającym urlop wypoczynkowy lub po jego zakończeniu (ust. 3). Czas na wypoczynek, w zamian za czas służby przedłużony poza rozkład czasu służby, funkcjonariusz jest obowiązany wykorzystać w roku kalendarzowym, w którym nabył do niego prawo, najpóźniej w ciągu pierwszych 3 miesięcy następnego roku, a kierownik jednostki organizacyjnej ABW ma obowiązek mu to zapewnić. Kluczowym dla rozstrzygnięcia dopuszczalności wniesionego przez stronę środka zaskarżenia jest ustalenie, czy w związku ze złożonym przez funkcjonariusza wnioskiem o udzielenie czasu wolnego w zamian za czas przedłużony poza rozkład czasu pracy organ miał obowiązek w prawnie ustalonym terminie wydać decyzję, postanowienie lub inny akt rozstrzygający w tym zakresie. Katalog spraw osobowych, załatwianych przez wydanie rozkazu personalnego określa art. 50 ust. 1 ustawy o ABW (art. 50 ust. 3). Zgodnie z tym przepisem Szef ABW i Szef AW, każdy w zakresie swojego działania, jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego. Jak z powyższego wynika rozpoznając wniosek strony o udzielenie czasu wolnego organ nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej ani innego władczego aktu z zakresu administracji publicznej. Nie był również zobowiązany do podjęcia czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem organ nie był w bezczynności. W konsekwencji należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna. Mając na uwadze powołane okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.