VIII SAB/Wa 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur /sprawozdawca/, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 listopada 2012 r. R. S. prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego pod firmą "[...]" R. S. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w przedmiocie wydania świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych: Pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r. R. S. wystąpił do Transportowego Dozoru Technicznego Oddział Terenowy w W. (dalej określany jako "TDT w W.") z wnioskiem o wydanie świadectwa dopuszczenia pojazdu – naczepy do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych (dalej określane jako "świadectwo ADR") nr rej [...]. W związku z niezałączeniem przez wnioskodawcę potwierdzenia wniesienia opłaty, o której mowa w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321, ze zm.) tj. dowodu zapłaty rachunku nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. na kwotę [...]zł za badanie doraźne eksploatacyjne przedmiotowej cysterny - nr ewidencyjny [...] - wykonane przez inspektora TDT w dniu [...] maja 2011 r., TDT w W. pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku przez dosłanie w terminie 7 dni potwierdzenia wniesienia powyższej opłaty. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia 6 września 2012 r. wskazał, że żądanie zapłaty zaległego rachunku przez TDT jest niezasadne, dopóki toczy się postępowanie rozpoznawcze przed Sądem Rejonowym w S. w tej sprawie. W związku z nieusunięciem ww. braków TDT w W. zawiadomił stronę pismem z dnia 14 września 2012 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W skardze z dnia 28 listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł następujące zarzuty naruszenia: 1) art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) (dalej: "k.p.a.") poprzez nieprawidłowe zastosowanie dyspozycji tego przepisu w niniejszej sprawie i pozostawienie wniosku skarżącego z dnia 28 sierpnia 2012 roku bez rozpoznania, podczas gdy przedmiotowy wniosek był kompletny, co uzasadniało jego pozytywne rozpoznanie; 2) art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367) poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania świadectwa ADR, podczas gdy istniejący w niniejszej sprawie stan faktyczny, a przede wszystkim kompletność złożonego wniosku z dnia 28 sierpnia 2012 roku oraz istnienie pozytywnych wyników badań stwierdzonych stosownymi dokumentami, uzasadniał nie tylko konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, ale również wydanie świadectwa ADR dla ww. pojazdu skarżącego; 3) § 3 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 15 lutego 2012 roku w sprawie świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR (Dz. U. z 20. 02. 2012r., poz. 192) w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. nr 122, poz. 1321 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wydanie świadectwa ADR jest uzależnione od uiszczenia opłat za czynności jednostek dozoru technicznego niezwiązanych bezpośrednio z konkretnym wnioskiem; 4) art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na rozpoznaniu niniejszej sprawy z pominięciem zasad praworządności oraz działania organów administracji publicznej w sposób budzący zaufanie, a to poprzez nieuzasadnioną odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 28 sierpnia 2012 roku, pomimo spełnienia przez skarżącego wszelkich przesłanek warunkujących nie tylko wszczęcie przedmiotowego postępowania, ale również wydanie świadectwa ADR. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Dyrektora TDT do rozpoznania wniosku skarżącego złożonego dnia 28 sierpnia 2012 r.; 2) stwierdzenia, że bezczynność ww. organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu stosownych kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ - Dyrektor TDT wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na nie złożenie przez skarżącego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia do organu wyższego stopnia – do ministra właściwego do spraw transportu. Pismem z dnia 14 stycznia 2013 r. Sąd, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 grudnia 2012 r., wezwał skarżącego do wskazania, czy skarżący składał zażalenie na Dyrektora TDT do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. skarżący m.in. wskazał, iż nie składał zażalenia na Dyrektora TDT do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. Natomiast wezwał Dyrektora TDT do zaniechania naruszenia prawa, do czego uprawniał skarżącego przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W piśmie tym skarżący precyzując żądania zawarte w skardze wniósł o: 1) stwierdzenie bezskuteczności czynności Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w W. polegającej na pozostawieniu wniosku skarżącego z dnia 28 sierpnia 2012 roku bez rozpoznania, 2) uznanie uprawnienia skarżącego do otrzymania wnioskowanego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych na naczepę ciężarową marki [...] nr podwozia [...], nr rej. [...] za wynikające z przepisów prawa, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 7 ust. 3 w zw. z art. 43 ustawy o dozorze technicznym organem wyższego stopnia dla Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego jest minister właściwy do spraw transportu. Tym samym wobec istnienia organu wyższego stopnia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. dla wyczerpania możliwości załatwienia niniejszej sprawy w trybie postępowania administracyjnego konieczne jest złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, a wezwanie do zaniechania naruszenia prawa, z którego skorzystał skarżący nie wyczerpuje trybu postępowania administracyjnego. Wobec nie budzącego wątpliwości brzemienia art. 37 k.p.a. brak podstaw do podzielenia argumentacji skarżącego, mającej na celu wykazanie dopuszczalności wniesienia niniejszej skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w przedmiocie wydania świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., tj. nie wniósł stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia tj. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak sentencji postanowienia.