VIII SAB/Wa 53/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi W. C. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku W. C. z dnia [...] września 2021 roku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w zakresie wymierzenia Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad grzywny; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego W. C. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 15 października 2021r. W. C. (dalej: "skarżący", "strona"), skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ" lub "GDDKiA") w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Postawił przy tym zarzuty naruszenia przepisów: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi na postawione zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w ciągu 14 dni od daty otrzymania akt, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 20 września 2021 r. wystąpił do GDDKiA z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, który zawierał sześć pytań. GDDKiA odebrała powyższy wniosek w dniu 23 września 2021 r. i do dnia sporządzenia skargi nie wydano żadnej decyzji ani nie udzielono odpowiedzi. Wobec tego zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że organ pozostaje w bezczynności. Organ ten jest bowiem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a także wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej. Do skargi skarżący dołączył kopię pisma z dnia 20 września 2021 r. wraz z kopiami dowodu nadania i potwierdzenia jego odbioru, skierowanego do GDDKiA, w którym na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) wniósł o udostępnienie informacji: 1. co stało się z pieniędzmi przekazanymi przez Komisję Europejską na wybudowanie infrastruktury Miejsca Obsługi Podróżnych w miejscowości W. [...], którego nie urządzono? Miejsce Obsługi Podróżnych jest ukazane w filmie (https://www.youtube.com/watch?v=ZinwOufZw8Uj, przedstawiającym przebieg trasy S7, który GDDKiA przedstawiał społeczeństwu S. podczas konsultacji społecznych w sprawie budowy trasy S7; 2. co się stało z pieniędzmi przekazanymi przez Komisję Europejską na wybudowanie kładki dla pieszych łączącej miejscowość B. z miejscowością W. [...] położoną w gminie S., która nie została wybudowana? Kładkę dla pieszych omawia się w filmie przedstawiającym przebieg trasy S7, który GDDKiA przedstawiał społeczeństwu gminy S. podczas konsultacji społecznych w sprawie budowy trasy S7; 3. czy GDDKiA, na którego wniosek wywłaszczono tereny na potrzeby budowy Miejsca Obsługi Podróżnych w Miejscowości W. [...] gmina S. zawiadomił pisemnie wywłaszczonych właścicieli nieruchomości, że mogą starać się o odzyskanie zabranych nieruchomości? 4. czy stałą praktyką organizowanych przetargów przez Oddziały GDDKiA podległe Generalnemu Dyrektorowi jest, że w dokumentach oferenta są wady prawne, a mimo to taki przetarg się rozstrzyga pozytywnie? 5. czy stałą praktyką organizowanych przetargów przez Oddziały GDDKiA podległe GDDKiA jest, że przyjmuje się składane oferty do przetargu, które opiewają około 40% wyżej niż oferowana cena przetargowa na proste niekosztowne roboty budowlane? 6. czy stałą praktyką GDDKiA jest wykonanie robót budowlanych finansowanych przez urząd dla osoby prywatnej? Skarżący, swoje wystąpienie uzasadnił ważną, społeczną przesłanką w postaci nieprawidłowości administracyjnych i budowlanych przy realizacji budowy trasy S7 w gminie S. W odpowiedzi na skargę, organ wystąpił o jej oddalenie. Wyjaśnił przy tym, że GDDKiA udzielił odpowiedzi na ww. wniosek pismem z 11 października 2021 r., znak: [...], która została przesłana listem poleconym. Do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę nie wpłynął do organu zwrot pisma zawierającego odpowiedź na wniosek. Zdaniem organu sformułowane w skardze żądania są niezasadne. GDDKiA wskazał, iż skarżący próbuje po raz kolejny wykorzystywać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Złożony w niniejszej sprawie wniosek ma na celu wyłącznie wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania urzędu. Działanie skarżącego podyktowane jest wyłącznie jego konfliktem z organem i stanowi przejaw nadużycia prawa dostępu do informacji publicznej. Dodał, iż tylko w ubiegłym roku do Oddziału GDDKiA wpłynęło kilkadziesiąt wniosków skarżącego w sprawie budowy drogi ekspresowej S7. Skarżący składał także wiele wniosków w tej sprawie do Oddziału GDDKiA w K. (odpowiedzialnego za realizację budowy inwestycji) oraz Centrali GDDKiA. Skarżący przez wiele lat, nie mogąc uzyskać od GDDKiA spełnienia określonych roszczeń, "zasypuje" organ wnioskami o udostępnienie informacji publicznej i innymi pismami dotyczącymi ww. inwestycji drogowej. Tą kwestię organ podnosił już w odpowiedzi na inną skargę na bezczynność złożoną przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział Zamiejscowy w Radomiu. Ponadto skarżący zdaje sobie sprawę, że dokumentacja w sprawie drogi ekspresowej S7 (bardzo obszerna - inwestycja długoletnia) została zarchwizowana i obejmuje dokumenty znajdujące się w Oddziałach GDDKiA w W., K. i Centrali GDDKiA. Dlatego również z tego względu, w ocenie organu brak jest podstaw do uznania zasadności podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów, co w dalszej kolejności determinuje konieczność oddalenia skargi. Do odpowiedzi na skargę dołączono kopię pisma z dnia 11 października 2021 r., stanowiącą odpowiedź na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, z której wynika, iż odnośnie pytania oznaczonego jako pkt 1 i pkt 2 organ odpowiedział, iż środki finansowe z Unii Europejskiej są przekazywane na realizację całości inwestycji drogowych, a nie na poszczególne elementy tych inwestycji, oraz kopię ww. wniosku z dnia 20 września 2021 r., odnośnie pytania z punktu 3, iż GDDKiA nie informował właścicieli nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu państwa na mocy decyzji ZRID o możliwości ich zwrotu. Odnośnie pytań zawartych w punktach od 4 do 6 wskazał, iż nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.). W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z 2 grudnia GDDKiA wskazał, iż ww. pismo z 11 października 2021 r. zostało przesłane do skarżącego listem poleconym bez opcji zwrotnego potwierdzenia odbioru. Pismem z 4 marca 2022 r. organ wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek została doręczona skarżącemu 18 października 2021r., o czym świadczy dołączony do pisma wydruk ze strony Poczty Polskiej – śledzenie przesyłek. Pismem z dnia 7 grudnia 2021 r. skarżący wniósł o zobowiązanie GDDKiA do okazania Sądowi pokwitowania odbioru pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 – t.j. ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 – j.t. ze zm., dalej: "ppsa"), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ppsa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej – także takiej, której organ nie posiada – podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17.04.2013 r., I OSK 3109/12; por. też wyrok NSA z 22.02.2019 r., I OSK 414/17 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Należy wskazać, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z 20 września 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, złożonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ww. ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu jej przepisów pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zadaniem Sądu było zatem ustalenie, czy w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy podmiot, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jest podmiotem obowiązanym do jego załatwienia w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: "udip") oraz czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 udip, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad należy zaliczyć do jednej z ww. kategorii podmiotów, a więc jest obowiązany do udzielenia informacji publicznej. Jeżeli natomiast idzie o zakres przedmiotowy, to zgodnie z art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Powyższy przepis koresponduje wprost z art. 61 Konstytucji RP, która przyznaje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Przykładowy, otwarty katalog typowych informacji publicznych zawiera art. 6 udip. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu udip, decyduje kryterium rzeczowe, czyli treść i charakter informacji. Informację publiczną definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu ustawa o dostępie do informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 15/20). Stosownie zaś do art. 13 ust. 1 udip udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 13 ust. 2 udip, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od złożenia wniosku. Art. 15 ust. 2 udip nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Wskazać jednocześnie należy, iż przepisy ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Załatwienie wniosku może nastąpić także poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1). Z kolei, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 udip lub, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz, gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27.01.2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo oraz wyrok NSA z dnia 18.01.2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16.) W niniejszej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji, które w świetle powyższych wywodów zostały poprawnie zidentyfikowane przez podmiot zobowiązany w zakresie punktów od 1 do 3 jako informacje publiczne, o których mowa w art. 6 udip, zaś w punktach od 4 do 6, jako niestanowiące informacji publicznej. Tym samym od dnia otrzymania przez organ wniosku o udostępnienie informacji rozpoczął bieg 14 – dniowy termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 udip, w którym organ powinien udzielić żądanej informacji, poinformować o braku możliwości jej udzielania w tym terminie, bądź odmówić jej udzielenia. Pod pojęciem bezczynności należy bowiem rozumieć brak reakcji i działania organu, do którego jest on zobowiązany na podstawie przepisów prawa i w terminie tymi przepisami przewidzianym. Jako bezczynność należy również zakwalifikować takie działanie organu, które nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, inaczej mówiąc za bezczynność należy uznać nie tylko brak działania organu, ale również działanie, które zostało podjęte w sposób nieprawidłowy, na przykład organ zamiast wydać decyzję poinformował stronę o odmowie udostępnienia informacji publicznej zwykłym pismem. W badanej sprawie, jak wynika z dołączonej do skargi kopii potwierdzenia odbioru wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej oraz adnotacji na kopii wniosku dołączonej do odpowiedzi na skargę, wniosek ten został organowi doręczony w dniu 23 września 2021 r. Tym samym termin na udzielenie na ten wniosek odpowiedzi upływał w dniu 7 października 2021 r. Pismo z 11 października 2021 r., stanowiące reakcję na ten wniosek, zostało zaś wysłane w dniu 12 października 2021 r. i doręczone w dniu 18 października 2021 r. (wydruk – śledzenie przesyłek). Reakcja nastąpiła zatem po upływie ustawowego terminu do udzielenia odpowiedzi. Zdaniem Sądu, nie ulega zatem wątpliwości, że GDDKiA pozostawał w bezczynności, jednak w ocenie sądu bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Opóźnienie w odpowiedzi na wniosek skarżącego stanowi bowiem kilka dni i jak wynika ze stanowiska organu nie było jego intencją zlekceważenie wniosku, ale wymagane było przekazanie wniosku do odpowiedniego Oddziału, który posiada zarchiwizowane dokumenty dotyczące inwestycji w tym wniosku wskazanej. Powyższe trudności nie stanowią wprawdzie usprawiedliwienia dla samej bezczynności, także w przypadku gdy w ocenie organu wnioskodawca nadużywa uprawnień wynikających z udip, bowiem to rzeczą organu jest zapewnienie takiego działania, aby reakcja na wniosek została podjęta w terminie. Trudności te jednak pozwalają w realiach badanej sprawy uznać, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie była rażąca. Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ppsa orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Jeśli chodzi z kolei o zawarte w skardze żądanie wymierzenia grzywny, wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 ppsa wprowadza możliwość orzeczenia o nałożeniu grzywny na organ pozostający w bezczynności lub przewlekle prowadzący postępowanie. Nie ulega wątpliwości, że instytucja grzywny ma na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Niemniej, w ocenie Sądu, uznać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do nałożenia na organ wnioskowanej przez skarżącego grzywny, albowiem brak rażącego naruszenia prawa po stronie podmiotu zobowiązanego, nie pozwala, aby w niniejszej sprawie dopatrywać się racji mogących przemawiać za dodatkowym nakładaniem na organ obciążenia finansowego w postaci wymierzenia grzywny, której domagał się skarżący w treści skargi. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa w zakresie wymierzenia organowi grzywny skargę oddalił, zgodnie z punktem 2 wyroku. Z uwagi na to, iż organ odpowiedział na wniosek skarżącego z dnia 20 września 2021 r. w wymagany prawem sposób przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, bezprzedmiotowe jest orzekanie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. Zgodnie z obecnymi poglądami judykatury nie ma jednak potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym czasie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę. Kompetencją adekwatną do takiego stanu rzeczy jest wyłącznie stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w myśl art. 149 § 1 pkt 3 ppsa (por. wyroki NSA z 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1621/16 oraz z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2242/16, oba publ. CBOSA). Za bezprzedmiotowy, a zatem nie zasługujący na uwzględnienie i jednocześnie wskazujący na złą wolę skarżącego należy uznać wniosek skarżącego o zobowiązanie organu do okazania pokwitowania odbioru pisma zawierającego odpowiedź na wniosek. Zauważyć bowiem należy, iż w dacie sporządzenia pisma zawierającego wniosek o okazanie ww. pokwitowania (7 grudnia 2021 r.) skarżący był już w posiadaniu odpowiedzi organu i miał wiedzę, iż pismo to zostało wysłane bez opcji zwrotnego potwierdzenia jego odbioru, a tym samym organ nie dysponuje pokwitowaniem, o którego okazanie skarżący wniósł. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 ppsa. Wskazana w punkcie 3 wyroku kwota stanowi uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.