VIII SAB/Wa 56/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanowił: odrzucić skargę. Pismem z 24 września 2024 r., M. S. (dalej: "skarżący", "strona") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "Naczelnik US", "organ") w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Z przedstawionego przez organ, w odpowiedzi na skargę stanowiska wynika, że Naczelnik US działając jako organ egzekucyjny wszczął do majątku strony postępowanie egzekucyjne w administracji, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego [...] czerwca 2024 r. przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (wierzyciel), obejmującego opłatę w wysokości 6 020,00 zł za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia zgodnie z warunkami zawartymi w ustawie z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Zawiadomieniem z 11 lipca 2024 r., nr [...] organ zajął rachunek bankowy skarżącego. Zawiadomienie o zajęciu rachunku wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu (stronie) 29 lipca 2024 r. W dniu 2 sierpnia 2024 r. skarżący złożył w Urzędzie pismo adresowane do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, w którym zakwestionował naliczoną przez wierzyciela opłatę w wysokości 6 020.00 zł za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia pojazdu. W związku z powyższym, pismo to organ egzekucyjny uznał za zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej i przesłał go wierzycielowi celem jego załatwienia. Wskazał m.in., że wniesienie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu. Zawieszenie trwa do czasu aż wierzyciel powiadomi organ egzekucyjny o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutu. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, zażalenie nie przysługuje. Ponadto z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jednoznacznie wynika, że zobowiązany wnosi zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego. W związku z czym to wierzyciel jest zobowiązany do merytorycznego rozpoznania wniesionego zarzutu. Zgodnie z powyższym, postanowieniem z 9 sierpnia 2024 r. Naczelnik US zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie o zawieszeniu wraz z pismem strony z 2 sierpnia 2024 r. przekazał do wierzyciela. Przedmiotowe postanowienie skarżący odebrał 16 sierpnia 2024 r. Następnie, 21 sierpnia 2024 r. złożył w urzędzie pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zatytułowane "Skarga na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R." oraz oddzielne pismo kierowane do Naczelnika US dotyczące sprostowania postanowienia z 16 sierpnia 2024 r. Z jego treści wynika, że skarżący nie zgadza się z tym postanowieniem. Pismem z 3 września 2024 r. organ wezwał skarżącego do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie adresowanym do Naczelnika US. W odpowiedzi na powyższe wezwanie 27 września 2024r. do organu wpłynęło pismo strony zatytułowane "Skarga na bezczynność Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R.", które zostało niniejszym przekazane Sądowi. Naczelnik US dodał, że przedmiotowe pismo zawiera szereg wypowiedzi skarżącego w przedmiocie wielu wątków dotyczących różnego rodzaju spraw administracyjnych prowadzonych przez instytucje publiczne między innymi organ egzekucyjny czy Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny i nie wnosi nowych okoliczności do sprawy. Reasumując, organ wystąpił o oddalenie skargi uznając, że w realiach tej sprawy nie pozostaje w bezczynności. Pismem z 23 października 2024r. skarżący został zobowiązany przez Sąd do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: a) nadesłanie informacji, czy składał uprzednio do organu wyższego stopnia ponaglenie w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej, w przypadku złożenia takiego ponaglenia został wezwany do nadesłania odpisu pisma wraz z dowodem jego nadania w placówce pocztowej; b) wskazanie jakiej konkretnej czynności czy działania wnosił oraz c) do nadesłania numeru PESEL – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). W odpowiedzi na wezwanie wyjaśnił między innymi, że rolę ponaglenia winno pełnić jego pismo wniesione do organu 2.08.2024r. W piśmie wskazał numer PESEL. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle zaś art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a. W sprawach skarg na bezczynność nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie takiego ponaglenia (wyrok WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2023 r., III SAB/Po 35/22). Odnosząc powyższe rozważania do stanu niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie wyczerpał przysługującego mu w sprawie środka zaskarżenia jakim jest ponaglenie, co czyni wniesioną skargę na bezczynność niedopuszczalną. Nie można zgodzić się bowiem z twierdzeniem strony, zawartym w odpowiedzi na wezwanie Sądu, że rolę ponaglenia winno spełniać jego pismo, z którym wystąpił do organu 2.08.2024r. W świetle ustaleń faktycznych z dotychczasowego przebiegu postępowania przedstawionych w odpowiedzi na skargę oraz dołączonych do akt sadowych akt egzekucyjnych, twierdzenie to nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe pismo strony zostało skierowane do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego i zawiera treść kwestionującą zasadność wystawienia tytułu wykonawczego przez ten podmiot i zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Pismo to zostało potraktowane przez organ egzekucyjny za zgłoszony zarzut do prowadzonego wobec majątku strony postępowania egzekucyjnego i nadano mu dalszy bieg. Nie stanowi ono zatem ponaglenia w sprawie bezczynności Naczelnika US. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, to jest warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać jedynie w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. wyrok NSA II OSK 2203/20). W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak, w sentencji postanowienia.